All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 211 - Chapter 220

เซี่ยเยว่หลันไม่ได้ถอย นางมองหน้าซูเฟยนิ่ง “ข้าดูหมิ่นเจ้าตรงไหน?” “พระองค์เปรียบหม่อมฉันเป็นสุนัข!” “ข้าบอกว่าเจ้าคือสุนัขหรือ?” เซี่ยเยว่หลันถามกลับอย่างใจเย็น “ข้าเพียงเล่าเรื่องของข้าให้เจ้าฟัง หากเจ้าฟังแล้วคิดว่าตนเองเป็นสุนัข...” นางยักไหล่เบาๆ “ข้าก็ช่วยอะไรไม่ได้” “เจ้า!” ซูเฟยหมดความอดทนในที่สุด มือข้างหนึ่งยกขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียะ แต่ฝ่ามือนั้นยังไม่ทันตกถึงใบหน้าของเซี่ยเยว่หลัน ร่างของสตรีอีกคนกลับก้าวเข้ามาขวางตรงกลางเสียก่อน “หยุดนะ!” เสียงของจื่อจิ่วหลินดังขึ้นอย่างเย็นเยียบ ซูเฟยชะงัก แต่แรงที่องค์หญิงผลักออกไปกลับเกิดขึ้นในวินาทีต่อมา พลั่ก! ร่างของซูเฟยเซถอยหลังอย่างแรง ก่อนเสียหลักล้มลงกับพื้น ปิ่นผมที่ประดับอยู่บนศีรษะหลุดออกจากผม เส้นผมบางส่วนคลายตัวลงมาปรกไหล่ เหล่านางกำนัลที่ติดตามมาด้วยต่างตกใจจนรีบคุกเข่าลง “พระสนม!” ชิงหลัวเองก็เบิกตากว้าง ส่วนเซี่ยเยว่หลัน...ยืนนิ่งอยู่กับที่ นางมองจื่อจิ่วหลินอย่างคาดไม่ถึง องค์หญิงยืนบังนางอยู่ด้านหน้า สีหน้าสงบนิ่งราวกับเมื่อ

ลมเย็นจากสวนพัดผ่านชายแขนเสื้อของนางเบาๆ แต่เซี่ยเยว่หลันกลับรู้สึกเหมือนทั่วทั้งร่างถูกตรึงเอาไว้ นางเงยหน้ามองหลี่จิ้งเหยียน คำถามของฮ่องเต้เหมือนรู้ทุกอย่างแต่แรกแล้วแค่เพียงรอให้นางเฉลยในสิ่งที่สงสัยเพียงเท่านั้น “เหตุใดฝ่าบาทจึงทรงถามเช่นนั้นเพคะ?” หลี่จิ้งเหยียนไม่ได้ตอบในทันที พระองค์เพียงมองนางนิ่งๆ ราวกับกำลังรอคอยคำตอบบางอย่างที่แม้แต่ตัวพระองค์เองก็ยังไม่แน่ใจว่าต้องการได้ยินหรือไม่ “ข้าถามเพราะอยากรู้” “อยากรู้...หรือทรงต้องการทดสอบหม่อมฉันเพคะ?” แววตาของหลี่จิ้งเหยียนไหววูบเล็กน้อย “หากข้าบอกว่าเป็นทั้งสองอย่างเล่า?” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไป นี่ไม่ใช่คำถามธรรมดา ไม่ใช่คำถามของสามีที่ถามภรรยาว่าในหัวใจยังเหลือความรักอยู่หรือไม่ แต่มันเหมือนคำถามของฮ่องเต้ที่กำลังหยั่งเชิงสตรีคนหนึ่ง...ว่าหัวใจของนางกำลังหันไปอยู่กับผู้ใด “หม่อมฉันไม่เข้าใจเพคะ” “เจ้าเข้าใจ” เสียงของหลี่จิ้งเหยียนแผ่วลง “เพียงแต่เจ้าไม่อยากตอบ นับตั้งแต่วันที่หว่านหนิงเข้าวังมา ใจเจ้าก็แปรเป็นอื่นไปหมดสิ้นแล้ว” เซี่ยเยว่หลันกำมือแน่นอยู่ใต้แขนเสื้อ

“เหตุใดพระองค์จึงทำเช่นนี้...” หลี่จิ้งเหยียนมองนางด้วยดวงตาแดงก่ำ “เพราะข้ารักเจ้า เพราะข้าไม่อยากเสียเจ้าไป เพราะข้าเห็นแก่ตัวเกินกว่าจะยอมให้เจ้าไปรักกับน้องชายของข้า” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน “และเพราะข้ารู้ว่า...ถ้าข้าบอกความจริงตั้งแต่วันนั้น เจ้าจะไม่มีวันรักข้าเลย” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้น “แล้วตอนนี้ล่ะเพคะ?” หลี่จิ้งเหยียนนิ่ง “ตอนนี้พระองค์ยังคิดว่าหม่อมฉันรักพระองค์อยู่หรือ?” คำถามนั้นทำให้เขาเจ็บยิ่งกว่าคำตำหนิใดๆ แต่เขายังคงยืนนิ่ง ไม่หลบสายตาของนาง “ไม่ เจ้าหมดรักข้าไปแล้ว ตั้งแต่วันที่หว่านหนิงเข้าวังมา” เขาตอบในที่สุด “ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าเจ้ารักใครและข้าก็รู้ด้วยว่า...ข้าเสียเจ้าไปแล้ว” เซี่ยเยว่หลันหลับตาลง น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มแต่ก่อนที่นางจะทันพูดอะไร...หลี่จิ้งเหยียนกลับเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “แต่มีเรื่องหนึ่งที่เจ้ายังไม่รู้” นางลืมตาขึ้น “เรื่องอะไรเพคะ?” หลี่จิ้งเหยียนมองนางอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้นกว่าเดิม

เซี่ยเยว่หลันหันกลับไปมองชิงหลัวทันที ก่อนจะพยักหน้า “เข้ามาเถิด” ชิงหลัวรีบก้าวเข้ามาในสวน ก่อนจะถวายความเคารพแล้วเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้า สีหน้าของนางเคร่งเครียดกว่าปกติจนเซี่ยเยว่หลันอดขมวดคิ้วไม่ได้ “เกิดเรื่องอันใด?” “เมื่อครู่หม่อมฉันได้รับข่าวจากคนที่ออกไปสืบข่าวในเมืองเพคะ” ชิงหลัวลดเสียงลง “ช่วงสองวันที่ผ่านมา มีคนแปลกหน้าเข้ามาในอู่หนานมากขึ้นกว่าปกติ และหลายคนไม่ได้เข้าทางประตูเมืองตามปกติ” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไป “คนเหล่านั้นเป็นผู้ใด?” “ยังสืบไม่ได้แน่ชัดเพคะ บางคนแต่งกายเป็นพ่อค้า บางคนแต่งกายเหมือนชาวยุทธ์ และมีอีกหลายคนเดินทางปะปนมากับขบวนสินค้าจากเมืองอื่น” “พวกเขาพักอยู่ที่ใด?” “ส่วนใหญ่พักตามโรงเตี๊ยมรอบนอกเมือง แต่มีบางกลุ่มเข้าไปพักในเรือนรับรองของพ่อค้าต่างเมืองเพคะ” เซี่ยเยว่หลันหลุบตาลงครุ่นคิด อู่หนานเป็นเมืองชายแดน มีพ่อค้าและผู้คนจากหลายแคว้นเดินทางผ่านอยู่เสมอ การมีคนแปลกหน้าเพิ่มขึ้นย่อมไม่ใช่เรื่องผิดปกติ แต่ช่วงเวลานี้...กลับเป็นช่วงที่คณะของฮ่องเต้และอ๋

เซี่ยเยว่หลันยังคงยืนอยู่ตรงเดิมอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว “อวี้หลิง เจ้ากลับไปพักเถิด” “แล้วพี่หญิงเล่า?” “ข้าจะตรวจบัญชีเหล่านี้อีกสักหน่อย” นางลูบห่อผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะหินเบาๆ “มีบางอย่างที่ข้ายังรู้สึกว่าผิดปกติ” อวี้หลิงมองพี่สาวอย่างเป็นห่วง แต่เมื่อเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของนางจึงมิได้ห้าม “อย่าฝืนมากเกินไปนะขอรับ ท่านต้องพักผ่อนให้มากจะได้มีแรงช่วยพี่น้องของเรา” “ข้ารู้” อวี้หลิงจึงถวายความเคารพ ก่อนจะเดินออกจากสวนไป หลังจากนั้นเซี่ยเยว่หลันกลับเข้าห้องพักของตนเอง ภายในห้องเงียบสงบมีเพียงแสงโคมสีส้มอ่อนส่องลงบนโต๊ะไม้ นางวางบัญชีทั้งหมดลงตรงหน้า แล้วเริ่มตรวจสอบทีละเล่ม ทั้งวันที่... จำนวนเงิน... ตราประทับ... ชื่อผู้รับผิดชอบ... นางหยิบฎีกาฉบับหนึ่งขึ้นมาเทียบกับบัญชีอีกเล่ม ก่อนจะขมวดคิ้ว “เหตุใดตัวเลขจึงไม่ตรงกัน...” นางหยิบอีกฉบับขึ้นมา มียอดเบิกครั้งแรก... ยอดเบิกครั้งที่สอง... แล้วครั้งสุดท้ายเป็นเงินก้อนใหญ่สามแสนตำลึง หากรวมกันแล้วกลับเป็นหกแสนตำลึง แต่เอกสารที่ส่งไปยังก