All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 231 - Chapter 240

เซี่ยเยว่หลันนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างจำใจ แม้ในใจยังคงเต็มไปด้วยความกังวล แต่นางก็รู้ดีว่าหากเสวียนอู่เป็นผู้จัดการเรื่องนี้จริง เขาย่อมไม่ปล่อยให้คนในครอบครัวตกอยู่ในอันตราย “อืม...เช่นนั้นเรารอเขา” นางตอบ ก่อนจะหันกลับไปมองเรือนที่ว่างเปล่าอีกครั้ง ไม่มีผู้ใดอยู่ที่นั่นแต่สิ่งของทุกอย่างกลับยังอยู่ครบ ภาพนั้นทำให้หัวใจของนางหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก หลี่เซวียนเดินเข้ามาหยุดข้างนาง “กลับไปพักก่อนเถิด” เซี่ยเยว่หลันพยักหน้า “เพคะ” ทั้งสามคนจึงเดินกลับมายังเรือนพัก ท่ามกลางความมืดของค่ำคืนที่ค่อยๆ ปกคลุมทั่วจวน เซี่ยเยว่หลันยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องของครอบครัวตลอดทาง นางไม่รู้เลยว่า... ในขณะที่นางกำลังพยายามค้นหาว่าใครพาคนสกุลเซี่ยออกไปจากจวน บุรุษอีกคนหนึ่งกำลังนั่งรอนางอยู่ในห้อง เมื่อเซี่ยเยว่หลันเดินมาถึงหน้าประตูเรือน นางก็หยุดฝีเท้า แสงจากโคมด้านในลอดผ่านช่องประตูออกมา นางจำได้ดีว่า ก่อนออกไป นางไม่ได้จุดโคมทิ้งไว้ หลี่เซวียนเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน พระองค์ก้าวขึ้นมาด้านหน้า ทว่าก่อนจะท

ขบวนรถม้าเดินทางต่อไปอย่างเร่งรีบ ตลอดเส้นทางไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นอีก ทุกอย่างราบรื่นจนกระทั่งในที่สุดกำแพงเมืองหลวงก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้า เมื่อขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านประตูเมือง ผู้คนสองข้างทางต่างหลีกทางให้ขบวนเสด็จอย่างนอบน้อม ธงประจำพระองค์ของฮ่องเต้โบกสะบัดอยู่เหนือขบวน ขณะที่เหล่าองครักษ์คอยรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด เซี่ยเยว่หลันเปิดม่านรถม้าออกเล็กน้อย เมืองหลวง...ในที่สุดนางก็กลับมาแล้ว สถานที่แห่งนี้ยังคงเหมือนเดิม ถนนสายเดิม ร้านค้าเดิม กำแพงเมืองเดิม แต่ความรู้สึกของนางกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว สามสัปดาห์ในอู่หนานทำให้นางได้รู้หลายสิ่ง นางรู้ว่าครอบครัวของตนยังมีชีวิตอยู่ รู้ว่าหกแสนตำลึงไม่ได้หายไปเพียงอย่างเดียว รู้ว่าชื่อของสกุลมู่และสกุลซูปรากฏอยู่ในเรื่องนี้และรู้ว่า...หลี่จิ้งเหยียนกำลังปิดบังบางอย่างจากนาง เซี่ยเยว่หลันลดม่านลง “กลับถึงเมืองหลวงแล้ว เจ้าคิดจะทำสิ่งใดก่อน?” เสียงของหลี่เซวียนดังขึ้นจากอีกด้านของรถม้า “ตรวจสอบห้องของคลังหลวงและกลับไปที่จวนสกุลเซี่ยเพคะ” นางตอบโดยไม่ต้องคิด “หม่อมฉันอยากรู้ว่า

เซี่ยเยว่หลันส่ายหน้าเบาๆ แล้วจึงวางพู่กันลง ภายในตำหนักกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงเปลวเทียนที่กำลังลุกไหม้อยู่ในตะเกียงทองแดง กลิ่นกำยานจาง ๆ ลอยคลุ้งอยู่กลางอากาศ ทว่าความสงบที่ปรากฏภายนอกกลับไม่อาจทำให้จิตใจของนางสงบตามไปด้วย เรื่องราวมากมายกำลังพันกันยุ่งเหยิงอยู่ในหัว ทั้งเรื่องหกแสนตำลึง...กรมโยธา...สกุลมู่...ห้องที่เจ็ด...จางเหวิน...และการที่คนสกุลเซี่ยสามารถหลบหนีออกจากเมืองหลวงไปได้โดยไม่มีผู้ใดพบเห็น นางไม่เชื่อว่าสิ่งเหล่านี้จะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญแต่ยิ่งคิดกลับยิ่งรู้สึกว่ามีบางสิ่งขาดหายไป เหมือนนางกำลังยืนอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง เห็นเพียงเงาของความจริงลอดผ่านช่องว่างใต้ประตู แต่ยังไม่อาจมองเห็นว่าคนที่อยู่หลังประตูนั้นเป็นใคร เซี่ยเยว่หลันหลุบตาลง นางไม่รีบร้อนยิ่งศัตรูซ่อนตัวเก่งเพียงใด นางก็ยิ่งต้องอดทนมากกว่าเดิมเพราะเพียงก้าวพลาดครั้งเดียว สิ่งที่นางพยายามปกป้องมาตลอดอาจสูญสิ้นอีกครั้ง คืนนั้นเซี่ยเยว่หลันไม่ได้ส่งคนออกไปเคลื่อนไหวมากนัก นอกจากคำสั่งไม่กี่ประโยคที่ถูกส่งออกจากตำหนักอย่างเงียบเชียบ นา

หัวใจของเซี่ยเยว่หลันกระตุก ไม่คิดว่าหลักฐานบางอย่างที่นางกำลังจะตามหาถูกฝั่งตรงข้ามเริ่มจับทิศทางได้เสียแล้ว “ใคร?” หลี่จิ้งเหยียนถาม “ยังไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ คนผู้นั้นหลบหนีไปก่อนที่องครักษ์จะจับตัวได้” “เสียหายหรือไม่?” “มีเอกสารบางส่วนถูกเปิดดูพ่ะย่ะค่ะ แต่ยังไม่พบว่ามีสิ่งใดถูกนำออกไป” เซี่ยเยว่หลันนิ่งงัน เมื่อคืน...นางเพิ่งตัดสินใจว่าจะยังไม่แตะต้องคลังหลวงแต่กลับมีคนเข้าไปค้นบัญชีในคืนเดียวกัน มันเร็วเกินไปหรือว่า...มีคนรู้แล้วว่านางกำลังจะสืบ นางเหลือบมองมู่เฟยอีกฝ่ายเองก็ดูตกใจไม่น้อยไม่ใช่ท่าทีของคนที่เตรียมเรื่องนี้เอาไว้แต่นั่นก็ยังวางใจไม่ได้อยู่ดี เซี่ยเยว่หลันจึงค่อยๆ หันไปมองหลี่จิ้งเหยียน พระองค์กลับนิ่งกว่าทุกคนราวกับข่าวนี้ไม่ได้ทำให้ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อยและนั่นต่างหากที่ทำให้นางรู้สึกผิดปกติ “ฝ่าบาททรงทราบเรื่องนี้อยู่แล้วหรือเพคะ?” คำถามของนางทำให้ห้องเงียบลง หลี่จิ้งเหยียนสบตานาง “เหตุใดจึงถามเช่นนั้น?” “เพราะพระพักตร์ของพระองค์ไม่ได้ดูประหลาดใจเ

แววพระเนตรคู่นั้นไม่มีความโกรธ มีเพียงความเจ็บปวดที่ถูกกดเอาไว้อย่างแน่นหนา ด้วยเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาจนถึงวันนี้ พระองค์รู้ดีว่าคงเดินมาไกลกว่าจะหวนกลับคืน “แต่ข้าก็ห้ามตัวเองไม่ได้” “ห้ามอะไรหรือเพคะ?” “หึง” คำเดียวทำให้เซี่ยเยว่หลันนิ่งงัน “ข้าหึง...ข้าหึงเจ้า หึงแม้แต่ความทรงจำของเจ้า” พระองค์หัวเราะเบาๆ อย่างขมขื่น “แม้แต่เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพราะข้าที่ทำให้เจ้าต้องเป็นเช่นนี้ แต่ข้าก็ยังหึง” เซี่ยเยว่หลันเบือนหน้าหนี นางไม่รู้ว่าควรสงสารพระองค์หรือควรสงสารตัวเอง เพราะความจริงในวันนี้ทำให้ทุกคนกลายเป็นผู้แพ้ หลี่จิ้งเหยียนสูญเสียหญิงที่เคยรักเขาอย่างหมดหัวใจ นางสูญเสียความเชื่อมั่นที่มีต่อสามี ส่วนหลี่เซวียน...กลับเพิ่งได้รับความรักที่เขารอคอยมานานหลายปีแต่กลับเป็นรักต้องห้าม “ฝ่าบาท” เซี่ยเยว่หลันเอ่ยเสียงเบา “เรื่องในวัยเยาว์...มันไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขได้แล้วเพคะ” “ข้ารู้” “และตอนนี้หม่อมฉันเองก็ไม่อาจกลับไปเป็นคนเดิมได้อีก” “ข้า...” “