บททั้งหมดของ หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: บทที่ 241 - บทที่ 250

415

บทที่ 238 คนของราชวงศ์ที่เกี่ยวข้อง

“ไม่” หลี่เซวียนส่ายพระพักตร์ “พบอยู่ตรงทางเข้า รอยผ้านี้ข้าคุ้นตามากแต่กลับนึกไม่ออก” เซี่ยเยว่หลันหยิบขึ้นมาดูใกล้ๆ เนื้อผ้านิ่มเป็นผ้าไหมของคนในวัง และมีรอยปักเล็กๆ อยู่ตรงมุม แม้จะขาดไปเกือบครึ่ง แต่ยังมองเห็นเส้นด้ายสีเข้มที่ถักเป็นลวดลา คล้ายเครื่องหมายบางอย่าง นางหรี่ตาลง “นี่คือ...” “เศษผ้าของราชวงศ์” อวี้หลิงตอบขึ้นมา เซี่ยเยว่หลันหันไปมองน้องชายทันที “เจ้าแน่ใจหรือ?” “ขอรับ” อวี้หลิงพยักหน้า “ข้าเคยเห็นตอนอยู่ใกล้จวนเก่า ก่อนที่พวกเราจะลี้ภัยออกนอกเมือง” ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งตำหนัก เซี่ยเยว่หลันค่อยๆ วางเศษผ้าลง เศษผ้าของราชวงศ์งั้นหรือ....ครั้งนี้ไม่ใช่ชื่อที่ปรากฏอยู่ในบัญชีเงินหกแสนตำลึง ไม่ใช่เพียงตราที่ปรากฏบนเอกสารเบิกจ่าย แต่คนของราชวงศ์ที่มีร่องรอยอยู่ในจวนสกุลเซี่ยโดยตรง และที่สำคัญ...คนเหล่านั้นกำลังพยายามค้นหาห้องลับของบิดานาง “พวกมันรู้เรื่องห้องลับได้อย่างไร?” เซี่ยเยว่หลันพึมพำ คำถามนั้นไม่มีใครตอบได้ แต่ในใจของนางกลับมีคำตอบหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างช้าๆ เพราะมีคนใ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-04
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 239 คนของตำหนักเฉียนชิง

“คราวนี้พวกมันจะไม่ได้แตะต้องอวี้หลิงอีก” หลี่เซวียนมองนางอย่างมั่นคง “ข้ารับปากแล้ว” เพียงสองคำ แต่กลับทำให้หัวใจของนางสั่นไหว เซี่ยเยว่หลันรีบหลบสายตา ก่อนจะหันกลับไปมองเอกสารบนโต๊ะแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงฝีเท้าจากด้านนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ชิงหลัวเป็นคนเดินเข้ามา สีหน้าของนางผิดจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด “เหนียงเหนียง” “มีอะไรหรือ?” ชิงหลัวเดินเข้ามาใกล้ ก่อนลดเสียงลง “คนของเราส่งข่าวมาแล้วเพคะ” “พูดมา” “เมื่อคืนหลังจากพวกมันถอนตัวออกจากจวนสกุลเซี่ย มีอีกกลุ่มหนึ่งเข้าไปเพคะ” เซี่ยเยว่หลันขมวดคิ้ว “อีกกลุ่มงั้นรึ?” “เพคะ อีกกลุ่มมีราวๆ 5-6 คน แต่งกายชุดดำแต่ชุด...เป็น...” ชิงหลัวตะกุกตะกักจ้องมองกุ้ยเฟยสลับกับอ๋องเจ็ด "เป็นอะไรเหรอ?" “เป็นชุดของกรมวังตำหนักเฉียนชิงเพคะ” ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง ภายในตำหนักก็เงียบสนิท แม้แต่เสียงลมที่พัดผ่านม่านหน้าต่างยังดูเหมือนเบาลงไปในชั่วขณะ เซี่ยเยว่หลันนิ่งค้าง สายตาที่เคยสงบนิ่งค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-04
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 240 ชายผู้หนึ่งถูกจับปิดปาก มัดมือมัดเท้า

“เยว่หลัน” เสียงของหลี่เซวียนดังขึ้น นางเงยหน้ามองเขาราวกับถูกดึงสติ “อย่าเพิ่งคิดว่าคนของตำหนักเฉียนชิงเป็นคนของฝ่าบาท” เซี่ยเยว่หลันนิ่ง “พระองค์หมายความว่าอย่างไร?” หลี่เซวียนวางเส้นด้ายลง “ในวัง สิ่งที่เห็นไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งที่เป็น” “แต่พวกมันสวมชุดของตำหนักเฉียนชิงนะเพคะ” “นั่นต่างหากที่น่าสงสัย ถ้าข้าเป็นเสด็จพี่ก็คงไม่ใช้ชุดหรือเครื่องแบบที่ยืนยันตัวตนได้และไปในสถานที่ที่ให้ผู้ใดเห็นได้หรอก” พระองค์กล่าวอย่างเยือกเย็น “หากเป็นคนของฝ่าบาทจริง เหตุใดต้องปลอมตัว?” เซี่ยเยว่หลันชะงัก คำถามนั้นทำให้นางนิ่งไป ใช่...หากเป็นคนของฮ่องเต้จริง พวกเขาไม่จำเป็นต้องซ่อนตัว เพียงมีราชโองการฉบับเดียว จวนร้างสกุลเซี่ยก็สามารถถูกเปิดค้นได้อย่างเปิดเผย แต่คนกลุ่มนั้นกลับสวมชุดดำ เข้าไปในยามค่ำคืนและพยายามหลบเลี่ยงสายตาของคนอื่นนั่นหมายความว่า...พวกมันอาจกำลังพยายามทำให้คนอื่นคิดว่าเป็นคนของตำหนักเฉียนชิง “หรือมีคนกำลังจงใจโยนความผิดให้ฝ่าบาท” เซี่ยเยว่หลันเอ่ยช้าๆ หลี่เซวียนไม่ได้ตอบแต่แววพระเนตร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-04
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 241 รอยแผลเป็นที่มือ

หากคนที่ถูกมัดอยู่ตรงนั้นเป็นทหารเวรจากตำหนักเฉียนชิงจริง...เช่นนั้นคนที่สวมชุดของตำหนักเฉียนชิงเมื่อคืนเป็นใครกันแน่ และเหตุใด...พวกมันจึงต้องมัดมือมัดเท้าและปิดปากคนของตำหนักเฉียนชิงในคืนเดียวกันเช่นนี้ คำถามเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเซี่ยเยว่หลันอย่างรวดเร็ว นางไม่รอช้า “ไปดูเถิด” หลี่เซวียนขยับเข้ามาทันที “ข้าจะไปกับเจ้า” เซี่ยเยว่หลันพยักหน้า ก่อนหันไปหาอวี้หลิง “เจ้าอยู่ที่นี่” “แต่พี่หญิง...” “ไม่” น้ำเสียงของนางเด็ดขาดกว่าทุกครั้ง “เรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับคนที่กำลังตามหาเจ้า ข้าไม่ต้องการให้เจ้าเสี่ยง” อวี้หลิงนิ่งไป ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ หลี่เซวียนเองก็หันไปสั่งคนของพระองค์ให้เฝ้าอวี้หลิงอย่างใกล้ชิด ก่อนจะเดินตามเซี่ยเยว่หลันออกจากตำหนัก ทันทีที่ก้าวพ้นประตู ความรู้สึกบางอย่างก็เข้ามาปกคลุมหัวใจของนาง วังหลวงยังคงเหมือนเดิม ขุนนางฝ่ายในเดินผ่านไปมา ขันทีถือถาดอาหารผ่านระเบียง นางกำนัลต่างก้มหน้าเดินตามหน้าที่ ทุกอย่างเป็นระเบียบราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นแต่เซ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-05
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 242 เตรียมงานจัดเลี้ยง

เซี่ยเยว่หลันมองชายผู้นั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้น เรื่องนี้ยังมีบางอย่างที่นางต้องรู้ แต่ไม่ใช่ที่นี่ และไม่ใช่เวลานี้ ยิ่งมีคนอยู่รายล้อมมากเท่าไร ความลับก็ยิ่งมีโอกาสรั่วไหลมากเท่านั้น “พาเขาไปพักก่อน” “พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีรีบรับคำ ก่อนชายผู้นั้นจะถูกพาตัวออกไป เซี่ยเยว่หลันกลับหันไปมองเขาอีกครั้ง “เรื่องที่เจ้าพูดวันนี้ ห้ามบอกผู้ใด” ชายผู้นั้นรีบพยักหน้า “กระหม่อมทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เซี่ยเยว่หลันจึงหันกลับมา หลี่เซวียนยังคงยืนอยู่ข้างกายนาง สายพระเนตรทอดมองไปยังทางเดินที่ชายผู้นั้นเพิ่งถูกพาออกไป สีพระพักตร์เคร่งขรึมราวกับกำลังคิดถึงเรื่องเดียวกับนาง “กลับตำหนักกันเถิด” พระองค์เอ่ย เซี่ยเยว่หลันพยักหน้า ระหว่างทางกลับ นางไม่ได้พูดอะไรอีก ทว่าในหัวกลับเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายจนแทบไม่มีที่ว่างให้ความคิดอื่นแทรกเข้ามา รอยแผลเป็นที่ข้อมือ... ชุดของตำหนักเฉียนชิง... กรมโยธา... สกุลมู่... ห้องลับใต้จวนสกุลเซี่ย... เงินหกแสนตำลึง...และคำพูดของฮ่องเต้ก่อนเสด็จออกจากตำหนัก อย่าทำให้คนในเงามืดรู้ว่าเจ้ากำล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 243 เสนาบดีกระทรวงการคลัง

เซี่ยเยว่หลันไม่ได้ตอบในทันที นางขยับตะเกียงเข้ามาใกล้ขึ้น แสงสีเหลืองอ่อนส่องกระทบตัวอักษรสีดำที่เรียงรายอยู่บนกระดาษทีละบรรทัด รายชื่อเชื้อพระวงศ์ รายชื่อขุนนาง รายชื่อผู้แทนจากกรมต่างๆ รวมถึงรายชื่อของผู้ติดตามที่จะได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมงานพระราชสมภพ ทุกอย่างดูเป็นระเบียบจนแทบไม่มีช่องโหว่แต่เซี่ยเยว่หลันกลับรู้ดีว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในวังหลวงไม่ใช่สิ่งที่ถูกเขียนเอาไว้แต่คือสิ่งที่ ถูกจงใจไม่เขียน นางเลื่อนสายตาลงไปเรื่อยๆ จนพบรายชื่อของสกุลมู่ “มู่เฟย…” ชื่อของสตรีที่นางรู้จักดีปรากฏอยู่ในรายชื่อผู้เข้าร่วมงาน ด้านหลังระบุเพียงว่า บุตรีขุนนางผู้ดูแลพระคลังหลวง เซี่ยเยว่หลันนิ่งไปเล็กน้อย จากนั้นจึงถามขึ้น “แล้วบิดาของนางเล่า?” ชิงหลัวก้มมองเอกสารอีกแผ่น “เสนาบดีกระทรวงการคลังมู่จิ้งเหวินเพคะ” ปลายนิ้วของเซี่ยเยว่หลันหยุดลงทันที ชื่อนี้นางเคยได้ยินมาหลายครั้ง มู่จิ้งเหวินเป็นขุนนางที่อยู่กับกรมพระคลังมานาน มีอำนาจในการตรวจสอบบัญชีเงินหลวง และเป็นหนึ่งในผู้ที่มีสิทธิ์เข้าถึงเอกสารเกี่ยวกับการเบิกจ่ายเงินจำนวนมาก แต่สิ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 244 คำสั่งโดยตรงจากฝ่าบาท

แสงโคมตามระเบียงถูกจุดขึ้นทีละดวง เปลวไฟสีส้มสั่นไหวอยู่ใต้แรงลมยามค่ำคืน เสียงขันทีและนางกำนัลที่กำลังเร่งจัดเตรียมสิ่งของสำหรับงานพระราชสมภพดังแว่วไปตามทางเดิน ทว่าภายในตำหนักของเซี่ยเยว่หลันกลับเงียบสงัด นางยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง งานพระราชสมภพกำลังใกล้เข้ามาและยิ่งใกล้เท่าไร นางกลับยิ่งรู้สึกว่าทั่วทั้งวังหลวงกำลังถูกดึงเข้าสู่กระดานหมากเดียวกัน “ชิงหลัว” “เพคะ” “พรุ่งนี้ให้คนของเราจับตาดูกรมพระคลัง แต่ไม่ต้องเข้าใกล้ห้องที่เจ็ด” ชิงหลัวชะงัก “ไม่ให้เข้าใกล้หรือเพคะ?” “ใช่” เซี่ยเยว่หลันหันกลับมา สีหน้าของนางสงบนิ่ง แต่ดวงตากลับเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด “หากมีคนขโมยกุญแจไปจริง สิ่งที่เราควรทำไม่ใช่แย่งมันกลับมา” “แต่รอดูว่าคนผู้นั้นจะใช้มันที่ใดเพคะ” “ถูกต้อง” ชิงหลัวพยักหน้าช้าๆ “หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ” “แล้วเรื่องคนที่หายไปจากบัญชีผู้ถือกุญแจ?” “กำลังตรวจสอบอยู่เพคะ” “อย่าให้เขารู้ว่าเรากำลังตรวจ” เซี่ยเยว่หลันหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ แต่กลับไม่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 245 ฝ่าบาททรงรู้อะไร

เสียงนกจากสวนด้านนอกปลุกเซี่ยเยว่หลันขึ้นจากนิทรา แสงอรุณสีทองอ่อนลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาเป็นริ้วบางๆ กลิ่นดอกเหมยจากสวนลอยมากับสายลมเย็น ทั่วทั้งวังหลวงเริ่มมีชีวิตขึ้นอีกครั้ง เสียงฝีเท้าของนางกำนัลดังไปตามระเบียง เสียงขันทีประกาศเปลี่ยนเวรดังอยู่ไกลๆและเหนือเสียงทั้งหมดนั้น... คือเสียงกลองยามเช้าที่ดังขึ้นเป็นจังหวะ เซี่ยเยว่หลันลืมตาขึ้นช้าๆ คืนที่ผ่านมาเหมือนยาวนานกว่าปกติ นางนั่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า วันนี้ต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้ หัวใจของนางไม่ได้เต้นแรงเพราะความรู้สึกของหญิงสาวที่กำลังจะพบสามีแต่เพราะคำถามมากมายที่ยังไม่ได้รับคำตอบ นางไม่รู้ว่าหลี่จิ้งเหยียนจะตรัสสิ่งใดและไม่รู้ว่าพระองค์จะปิดบังอะไรจากนางอีก หลังจากแต่งตัวเสร็จ เซี่ยเยว่หลันเดินออกมาด้านนอก อาหารเช้าถูกจัดเตรียมไว้แล้ว แต่วันนี้นางแทบไม่มีความอยากอาหาร “เหนียงเหนียง” ชิงหลัวเดินเข้ามาถวายความเคารพ “หม่อมฉันเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้วเพคะ” “ดี” เซี่ยเยว่หลันพยักหน้า ก่อนเดินออกจากตำหนัก นางหยุดมองสวนเบื้องหน้าเพียงชั่วครู่ ดอกเหมยกำล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-07
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 246 จงกลับไปทำหน้าที่ของเจ้าให้ดี

“หม่อมฉันมีเหตุผลให้สงสัย” “เหตุผลของเจ้าหรือ?” เซี่ยเยว่หลันจึงเล่าเรื่องบัญชีหกแสนตำลึง ห้องที่เจ็ด กุญแจที่หายไป รวมถึงคนที่นางเพิ่งช่วยเอาไว้ นางไม่ได้เล่าทุกอย่าง แต่เลือกเฉพาะสิ่งที่คิดว่าจำเป็น หลี่จิ้งเหยียนฟังจนจบโดยไม่ขัดแม้แต่ครั้งเดียวเมื่อฟังจบ พระองค์เพียงเอ่ยว่า “อย่าเพิ่งกล่าวหามู่จิ้งเหวิน” เซี่ยเยว่หลันขมวดคิ้ว “เพราะอะไรเพคะ?” “เพราะตอนนี้หลักฐานที่เจ้ามี ยังเชื่อมเขาได้เพียงบางส่วนเท่านั้น” “แต่เขามีอำนาจเกี่ยวข้องกับคลังหลวง ไม่มีทางที่จะไม่ใช่เขาเพคะ” “ใช่ เจ้ามีสิทธิ์จะคิดเช่นนั้น” “ทั้งเรื่องบัญชีเงินหกแสนตำลึงเกี่ยวข้องกับคนจากสกุลมู่” “ใช่” “ส่วนกุญแจห้องที่เจ็ดก็หายไปในช่วงเวลาเดียวกัน” หลี่จิ้งเหยียนนิ่ง เซี่ยเยว่หลันจึงก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะอีกเล็กน้อย “ฝ่าบาทยังคิดว่าหม่อมฉันไม่ควรสงสัยเขาหรือเพคะ หรือแท้จริงแล้วฝ่าบาทเองกำลังปกปิดบางอย่างให้พวกสกุลมู่?” พระองค์ทอดพระเนตรนางนิ่ง “ข้าจะถือว่าเซี่ยกุ้ยเฟยมิเคยพูดคำเมื่อครู่แก่ข้าแล้วกัน”
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-07
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 247 มู่เฟยที่มาขอเข้าเฝ้า

เซี่ยเยว่หลันเดินลงจากบันไดหน้าตำหนักเฉียนชิงอย่างช้าๆ ทว่าเพียงก้าวพ้นเขตตำหนักได้ไม่กี่ก้าว นางกลับหยุดฝีเท้าลงอีกครั้ง ลมยามสายพัดชายกระโปรงให้ไหวเบาๆ กลิ่นกำยานจากตำหนักเฉียนชิงยังคงติดอยู่ปลายจมูก แต่สิ่งที่วนเวียนอยู่ในความคิดกลับเป็นเพียงประโยคเดียว 'ปล่อยให้หลักฐานพร้อมค่อยจัดการ' หลักฐานพร้อม...หมายความว่าอย่างไร หลี่จิ้งเหยียนกำลังรอหลักฐานอะไรอยู่ เซี่ยเยว่หลันหลุบตาลง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ นางไม่ควรคิดเรื่องนี้ต่ออย่างน้อยตอนนี้ไม่ควรเพราะงานพระราชสมภพอยู่ตรงหน้า และหากนางต้องการรู้ว่าคนในเงามืดกำลังคิดจะทำอะไร นางก็จำเป็นต้องปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามเดิม บางครั้งการทำตัวเหมือนไม่รู้...อาจเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการมองเห็นสิ่งที่คนอื่นพยายามซ่อน “เหนียงเหนียง” เสียงชิงหลัวดังขึ้นจากด้านหลัง เซี่ยเยว่หลันหันกลับไป “มีอะไร?” “ฝ่ายพิธีการส่งคนมารอรับคำสั่งอยู่ที่ตำหนักเพคะ บอกว่าต้องการให้เหนียงเหนียงตรวจสอบการจัดโต๊ะพระกระยาหารอีกครั้ง” “ไปกันเถิด” นางไม่ถามอะไรอีก จากตำหนักเฉียนชิงไป
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-07
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
2324252627
...
42
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status