All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 251 - Chapter 260

ชิงหลัวรับคำ ก่อนจะถวายความเคารพแล้วถอยออกไป ประตูตำหนักถูกปิดลงอย่างแผ่วเบา เสียงฝีเท้าของนางค่อยๆ ห่างออกไปตามระเบียง จนในที่สุดก็เหลือเพียงเสียงลมยามเย็นที่พัดผ่านชายคา เซี่ยเยว่หลันยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ปลายนิ้วเรียวแตะขอบถ้วยชาเบาๆ ทว่ากลับไม่ได้ยกมันขึ้นดื่มอีก สายตาของนางทอดนิ่งไปยังประตูที่ปิดสนิท มู่เฟย...เหตุใดสตรีผู้นี้จึงเลือกมาหานางในเวลานี้ หากต้องการเตือนจริง นางสามารถไปทูลฮ่องเต้ได้ หากต้องการปกป้องบิดา นางยิ่งไม่ควรนำเรื่องนี้มาบอกแก่กุ้ยเฟย แต่ถ้าทั้งสองอย่างไม่ใช่...แล้วสิ่งที่มู่เฟยต้องการจากนางคืออะไร เซี่ยเยว่หลันค่อยๆ ถอนหายใจ ก่อนจะเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคู่สวยหลุบลงเล็กน้อย นางไม่ชอบความรู้สึกนี้ความรู้สึกที่เหมือนกำลังเดินอยู่บนพื้นน้ำแข็งบางๆ โดยไม่รู้ว่าจุดใดจะเกิดรอยร้าว ที่สำคัญ...นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่อยู่ใต้พื้นน้ำแข็งกำลังรอให้นางตกลงไปหรือไม่ “เหนียงเหนียง” เสียงชิงหลัวดังขึ้นจากด้านนอกอีกครั้ง เซี่ยเยว่หลันเงยหน้า “เข้ามา” ชิงหลัวเดินกลับเข้ามา ก่อนจะปิดประตูด้านหลังให้สนิท

รุ่งเช้าวันพระราชสมภพมาถึงเร็วกว่าที่เซี่ยเยว่หลันคาดไว้ ตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง เสียงระฆังจากหอสูงในวังหลวงก็ดังขึ้นเป็นระยะ เสียงนั้นก้องไปตามแนวกำแพงวังและลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในตำหนักจี้เห่อ ปลุกทั้งตำหนักให้เข้าสู่ความวุ่นวายที่รอคอยมาหลายวัน แสงสีเทาอ่อนของรุ่งอรุณค่อยๆ คลี่ตัวเหนือยอดหลังคากระเบื้องเคลือบ ขณะที่โคมไฟตามระเบียงยังคงส่องแสงอยู่ใต้ชายคา ลมยามเช้าพัดผ่านม่านแพรสีทองจนเกิดเสียงเสียดสีกันเบาๆ กลิ่นกำยานจากกระถางทองแดงลอยอ้อยอิ่งไปทั่วห้อง เซี่ยเยว่หลันตื่นก่อนเสียงนางกำนัลจะเข้ามาปลุกเสียอีก นางนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งในชุดชั้นในสีขาว ดวงตาคู่สวยทอดมองเงาของตนเองในกระจกสำริด ขณะที่ชิงหลัวกำลังช่วยเกล้าผมให้อย่างประณีต วันนี้นางต้องสวมชุดพิธีการเต็มยศ ด้วยนางต้องยืนอยู่ต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนักในวันพระราชสมภพของฮ่องเต้ และในเวลาเดียวกัน...อาจเป็นวันที่ใครบางคนกำลังรอคอยมานาน เซี่ยเยว่หลันมองเงาของตนเองในกระจกนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เอกสารเมื่อคืนเก็บไว้ที่ใด?” ชิงหลัวหยุดมือไปเล็กน้อย “หม่อมฉันเก็บไว้ในหีบเอกสา

นางหันไปมองทันทีคราวนี้เป็นหีบไม้ขนาดกลางหัวใจของนางเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว กรมโยธา...ชื่อนี้ทำให้นางนึกถึงเรื่องเก่าขึ้นมา ทั้งเอกสาร ตราประทับ คนที่เคยถูกพบใกล้พื้นที่ที่เกิดเรื่องและร่องรอยต่างๆ ที่เคยเชื่อมโยงไปยังกรมโยธา เซี่ยเยว่หลันกำชายแขนเสื้อแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่เพียงไม่นานนางก็รีบคลายมือออก ราวกับรู้สึกตัวว่า อย่ารีบร้อน อย่าแสดงออก นางเตือนตัวเองซ้ำๆ หากคนที่อยู่เบื้องหลังกำลังจับตานางอยู่ พวกเขาต้องการเห็นปฏิกิริยาของนางแน่นอน ดังนั้น...นางจะไม่ให้สิ่งนั้น หีบจากกรมโยธาถูกเปิดออก ภายในเป็นเครื่องทองเหลืองสำหรับถวายพระราชพิธี ไม่มีเอกสาร ไม่มีสิ่งผิดปกติ เซี่ยเยว่หลันจึงถอนสายตากลับมา ทว่าขณะที่นางกำลังจะหันกลับ เสียงบางอย่างกลับดังขึ้นจากด้านหลัง แกร๊ก! เป็นเสียงโลหะกระทบพื้น ขันทีคนหนึ่งทำตราประทับหล่น เขารีบก้มลงเก็บ ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่หันไปมองเพียงชั่วครู่เซี่ยเยว่หลันมองเขานิ่ง ชายผู้นั้นจึงรีบเก็บตราขึ้นมาแล้วคุกเข่าลง “ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ” “เกิดอะไรขึ้น?” เสียงของขันทีผู้ดูแลดังขึ้น

เสียงสูดลมหายใจของผู้คนดังขึ้นพร้อมกัน เซี่ยเยว่หลันรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบรัดลำคอของนางอย่างช้าๆ ตำหนักจี้เห่อ...พวกมันกล้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ เอกสารฉบับนั้นไม่ได้มีชื่อของนางโดยตรง ไม่มีตราประจำตัวของนาง และไม่มีลายมือที่สามารถยืนยันได้ว่านางเป็นผู้สั่งการ แต่เพียงแค่สถานที่รับเรื่องถูกระบุว่าเป็นตำหนักจี้เห่อ ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้คนเริ่มเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกัน เงินหลวงหกแสนตำลึง กองทัพตะวันตก สกุลเซี่ยและตำหนักของเซี่ยกุ้ยเฟย หากเรื่องนี้ถูกปล่อยให้ดำเนินต่อไป สิ่งที่กำลังถูกกล่าวหาอาจไม่ใช่เพียงอวี้หลิง แต่จะลากนางและคนทั้งสกุลเซี่ยลงไปพร้อมกัน “เอกสารนั้นเอามาให้ข้าดู” เซี่ยเยว่หลันก้าวออกไป น้ำเสียงสงบนิ่งกว่าที่ควรจะเป็น ชายจากกรมโยธากลับไม่ยอมส่งให้ “กระหม่อมเกรงว่าหลักฐานในคดีจะถูกแตะต้องพ่ะย่ะค่ะ” “หลักฐาน?” นางหัวเราะออกมาเบาๆ “เจ้ากำลังกล่าวหาว่าข้าจะทำลายหลักฐานของตัวเองงั้นหรือ?” ชายผู้นั้นนิ่งไป เหล่าขุนนางรอบข้างเริ่มมองหน้ากันเอง บางคนถอยออกห่างจากตำหนักจี้เห่อราวกับกลัวว่าจะถูกลากเข้าไปเก

มู่จิ้งเหวินหน้าเสียทันที เขาอ้าปากหมายจะกล่าวแก้ตัว ทว่าหลี่เซวียนกลับไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดแทรกอีก “แต่เหตุใดท่านจึงรีบปฏิเสธ ทั้งที่ข้ายังไม่ได้ระบุว่าลายมือนั้นเป็นของผู้ใด?” น้ำเสียงเรียบเฉยของอ๋องเจ็ดกลับทำให้บรรยากาศในตำหนักตึงเครียดขึ้นกว่าเดิม มู่จิ้งเหวินกำหมัดแน่น เส้นเลือดบริเวณขมับเต้นตุบๆ เขาเป็นขุนนางที่อยู่ในราชสำนักมานานหลายสิบปี ย่อมรู้ดีว่าหากแสดงความหวาดกลัวออกมาในเวลานี้ ก็ไม่ต่างจากการยอมรับว่าตนมีพิรุธ ทว่าไม่ว่าเขาจะพยายามควบคุมสีหน้าเพียงใด เหงื่อเย็นที่ไหลลงมาตามข้างแก้มก็ไม่อาจปกปิดได้ “ท่านอ๋องกำลังเล่นคำกับกระหม่อม! เพียงเพราะกระหม่อมตกใจที่ถูกกล่าวหา จึงมิได้หมายความว่ากระหม่อมมีความผิดพ่ะย่ะค่ะ!” “เช่นนั้นก็ดี ข้าชอบยิ่งนักพวกขุนนางฝีปากกล้าเช่นเจ้า” หลี่เซวียนยกยิ้มพลางวางจดหมายลงบนโต๊ะ ก่อนหันไปทางองครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง “นำบัญชีอีกชุดออกมา” องครักษ์รับคำแล้วหยิบห่อเอกสารขนาดเล็กจากหีบไม้ ภายในมีสมุดบัญชีปกดำหลายเล่ม แต่ละเล่มถูกผูกด้วยเชือกสีแดง บางเล่มมีร่องรอยความชื้น ขณะที่บางเล่มมีขอบกร