All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 271 - Chapter 280

เสียงฝีเท้าเร่งร้อนพลันดังขึ้นจากด้านข้างของท้องพระโรง ก่อนที่ซูเฟยจะก้าวออกมา ใบหน้างดงามที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความร้อนรน นางคุกเข่าลงเบื้องหน้าพระที่นั่งอย่างรวดเร็ว จนเครื่องประดับบนศีรษะสั่นไหวตามแรงเคลื่อนไหว “ฝ่าบาท! หม่อมฉันมีเรื่องต้องกราบทูลเพคะ!” หลี่จิ้งเหยียนทอดพระเนตรนาง สีพระพักตร์ยังคงสงบนิ่ง “ซูเฟยมีเรื่องใด?” “หม่อมฉันขอให้ฝ่าบาททรงเมตตาบิดาของหม่อมฉันด้วยเพคะ!” ซูเฟยเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ “บิดาของหม่อมฉันถูกควบคุมตัวอยู่ในท้องพระโรงแห่งนี้ ทั้งที่ยังไม่มีการพิสูจน์ความผิดอย่างชัดเจน หากปล่อยให้พระองค์ถูกกล่าวหาเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าชื่อเสียงและเกียรติยศที่สั่งสมมาทั้งชีวิตจะต้องพังทลายลงเพคะ!”คำกล่าวของนางทำให้ขุนนางหลายคนหันมองหน้ากัน เซี่ยเยว่หลันยืนนิ่ง ไม่ได้แสดงท่าทีตอบโต้ ทว่าสายตากลับจับจ้องซูเฟยอย่างสงบ นางเข้าใจดีว่าความรู้สึกของบุตรสาวที่เห็นบิดาถูกสอบสวนย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก แต่สิ่งที่ซูเฟยกำลังร้องขอในเวลานี้มิใช่เพียงความเมตตา หากเป็นการให้ปล่อยตัวผ

ซูเฟยตวาดเสียงแหลม ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวด้วยโทสะ นางไม่เคยถูกผู้ใดตอกหน้าต่อหน้าขุนนางทั่วท้องพระโรงเช่นนี้มาก่อน ยิ่งคนที่กำลังทำให้นางอับอายเป็นสตรีที่นางเกลียดชังมาตั้งแต่แรก ความอดทนที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็พลันขาดสะบั้น “เจ้ามีหลักฐานอะไรถึงกล้ากล่าวหาบิดาของข้าเช่นนี้! เพียงเพราะชื่อของเขาปรากฏอยู่ในเอกสาร ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นคนผิดเสียหน่อย! หรือเจ้าเห็นว่าตระกูลเซี่ยของตนเองถูกทำลายแล้ว ทุกคนในใต้หล้าจะต้องกลายเป็นศัตรูของเจ้าไปเสียหมด!” “ข้าไม่เคยกล่าวว่าทุกคนเป็นศัตรูของข้า” เซี่ยเยว่หลันสบตานางอย่างไม่สะทกสะท้าน “ข้าเพียงกล่าวถึงผู้ที่มีชื่ออยู่ในหลักฐาน และขอให้ตรวจสอบว่าเหตุใดชื่อเหล่านั้นจึงปรากฏอยู่ในเอกสารที่เกี่ยวข้องกับเงินหกแสนตำลึง เหตุใดเอกสารแนบสามฉบับจึงหายไป และเหตุใดเมื่อมีการนำตราทองแดงคำว่า ห้องลับเจ็ด ออกมา บิดาของพวกเจ้าจึงแสดงท่าทีผิดปกติ” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “หากพวกเขาบริสุทธิ์จริง เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่รอให้การไต่สวนพิสูจน์ความบริสุทธิ์นั้น แทนที่จะรีบร้

เซี่ยเยว่หลันมิได้รีบโต้เถียง นางเพียงหันไปทางหลี่เซวียนเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองมู่เฟยด้วยแววตาสงบนิ่ง “มู่เฟยกล่าวได้ถูกต้อง เอกสารเหล่านี้อาจถูกจัดเตรียมขึ้นเพื่อใส่ร้ายตระกูลซูและตระกูลมู่ก็เป็นได้” คำตอบที่เห็นด้วยอย่างกะทันหันทำให้มู่เฟยชะงักไปชั่วขณะ แม้แต่ซูเฟยที่กำลังสะอื้นอยู่ก็ยังเงยหน้าขึ้นมองนางอย่างประหลาดใจเซี่ยเยว่หลันกลับยกมุมปากขึ้นบางเบา “ดังนั้น ข้าจึงต้องการให้ตรวจสอบอย่างละเอียดมิใช่หรือ?” นางเว้นจังหวะ ปล่อยให้ถ้อยคำนั้นตกกระทบลงกลางท้องพระโรง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นลงทีละน้อย “แต่ข้าสงสัยอยู่เรื่องหนึ่ง หากมู่เฟยเชื่อมั่นว่าเอกสารเหล่านี้อาจเป็นหลักฐานเท็จ เหตุใดจึงไม่รีบเรียกร้องให้ตรวจสอบที่มาอย่างจริงจัง กลับเอาแต่กล่าวหาว่าข้าใช้ความแค้นส่วนตัวเล่นงานตระกูลของเจ้า?” “ข้า...” มู่เฟยอ้าปาก ทว่ากลับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ “หรือเจ้าไม่ได้ต้องการค้นหาความจริงตั้งแต่แรก แต่ต้องการให้ทุกคนหยุดพูดถึงเอกสารเหล่านี้เสียมากกว่า?” “เหลวไหล!” มู่เฟยตวาดเสียงดัง “อย่าคิดว่าจะใช้วาจาไม่กี่คำมาปรักปรำข

“กุ้ยเฟยสมปรารถนาแล้วสินะเพคะ” เสียงของซูเฟยดังขึ้นเบาๆ เซี่ยเยว่หลันหันกลับไปมอง นางเห็นซูเฟยยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น ดวงหน้าเปียกชุ่มด้วยน้ำตา ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไม่เหลือความน้อยเนื้อต่ำใจเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว สิ่งที่อยู่ในนั้นคือความเกลียดชังอย่างชัดเจน “ฝ่าบาทมีพระบัญชาแล้ว ซูเฟยยังมีเรื่องใดต้องการกล่าวอีกหรือ?” เซี่ยเยว่หลันถาม ซูเฟยหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งที่น้ำตายังคงไหล “ท่านช่างใจแข็งนัก...ท่านทำให้บิดาของหม่อมฉันถูกควบคุมตัว ทำให้หม่อมฉันต้องคุกเข่าร้องขอต่อหน้าผู้คนมากมาย แต่ท่านกลับยังยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสง่างาม ราวกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับท่านเลยแม้แต่น้อย” “ข้าไม่ได้เป็นผู้ทำให้บิดาของเจ้าถูกควบคุมตัว หลักฐานต่างหากที่ทำให้เกิดการไต่สวน” เซี่ยเยว่หลันตอบ “หากเจ้าคิดว่าบิดาของตนถูกใส่ร้าย ก็จงหาหลักฐานมาพิสูจน์ อย่าเอาความเกลียดชังที่มีต่อข้ามาแทนความจริง” “ความจริง...” ซูเฟยพึมพำ ริมฝีปากสั่นระริก “ท่านเอาแต่พูดถึงความจริง! แล้วความจริงของหม่อมฉันเล่า? ความทุกข์ของหม่อมฉันเล่า?

เสียงฝีเท้าของเหล่าขันทีและองครักษ์ดังสับสนไปทั่วท้องพระโรง ขณะที่หลี่เซวียนก้าวเข้ามาคุกเข่าข้างพระวรกายของฮ่องเต้ สีพระพักตร์ของเขาเคร่งเครียดจนแทบมองไม่เห็นความสงบนิ่งเช่นปกติ “รีบพาฝ่าบาทไปยังตำหนักบรรทม! ส่งคนไปตามหมอหลวงทั้งหมดมาให้ครบ หากผู้ใดชักช้าจนทำให้การรักษาล่าช้า ข้าจะลงโทษตามกฎทหาร!” “พ่ะย่ะค่ะ!” องครักษ์หลวงรีบช่วยกันประคองหลี่จิ้งเหยียนขึ้นจากพื้น เซี่ยเยว่หลันยังคงจับพระหัตถ์ของพระองค์ไว้แน่น ราวกับหากนางคลายมือเพียงนิดเดียว บุรุษตรงหน้าจะหลุดลอยไปจากชีวิตของนางตลอดกาล “ข้าจะไปด้วย” นางเอ่ยเสียงแหบพร่า ก่อนจะลุกขึ้นตามไปโดยไม่สนใจว่าชายกระโปรงสีอ่อนของตนเปื้อนพระโลหิตจนเป็นด่างดวง หลี่เซวียนหันมามองนางครู่หนึ่ง แววตาของเขาเคลื่อนผ่านมือที่เปื้อนเลือดของนาง ก่อนจะพยักหน้าโดยไม่กล่าวห้าม “ไปเถิด” ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยขัดขวางเพราะภาพที่ทุกคนเห็นในท้องพระโรงเมื่อครู่ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้ ฮ่องเต้ผู้ทรงอำนาจเหนือคนทั้งแผ่นดินกลับเป็นผู้เอาตัวเข้าขวางอาวุธแทนสตรีที่เคยถูกพระองค์ทำให้เจ็บปวดจนแทบไม่เหลือหัวใจและไม่มีผู้ใดรู้ว่า การ