All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 261 - Chapter 270

คำพูดนั้นกลับทำให้ซูเฟยยิ่งตื่นตระหนกหากบิดาบริสุทธิ์ เหตุใดจึงต้องห้ามนางพูด นางมองบิดาด้วยสายตาสับสน ก่อนจะหันไปเห็นมู่เฟยที่ยืนตัวแข็งอยู่ข้างๆ มู่เฟยเองก็กำลังจ้องมองซูจางเฉินด้วยสีหน้าผิดปกติ เพียงชั่วขณะหนึ่ง สตรีทั้งสองสบตากันไม่มีใครพูดอะไรแต่ความเงียบระหว่างพวกนางกลับทำให้เซี่ยเยว่หลันรู้สึกถึงบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ลึกกว่านั้น ความลับที่ทั้งสองตระกูลอาจรู้ร่วมกันและความลับนั้นอาจเกี่ยวข้องกับเงินหกแสนตำลึงมากกว่าที่ทุกคนคาดคิด หลี่เซวียนเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน เขาจึงหยิบเอกสารฉบับสุดท้ายออกมาจากห่อสีดำ “ในเมื่อทุกคนต่างยืนยันว่าต้องการความเป็นธรรม เช่นนั้นเรามาดูหลักฐานชิ้นสุดท้ายกันเถิด” เขาส่งสัญญาณให้องครักษ์นำกล่องไม้เล็กๆ มาวางตรงหน้า กล่องนั้นถูกล็อกด้วยกุญแจทองเหลืองเก่าๆ และมีตราประทับของคลังหลวงอยู่บนฝาเมื่อเห็นกล่องใบนี้ มู่จิ้งเหวินพลันเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ซูจางเฉินเองก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที คราวนี้แม้แต่มู่เฟยกับซูเฟยก็ไม่อาจซ่อนความตื่นตระหนกได้อีกต่อไป เซี่ยเยว่หลันจ้องมองพวกเขาทีละคน หลี่เซวียนวางมือลงบนฝากล่อง ก่อนหันไปทางพ

คำว่า ใช่ ของหลี่เซวียนทำให้เซี่ยเยว่หลันรู้สึกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบรัดหัวใจ นางจ้องมองตราประทับทองแดงบนโต๊ะ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา “ท่านหมายความว่า...ห้องลับเจ็ดเกี่ยวข้องกับการตายของบิดาหม่อมฉันโดยตรงหรือเพคะ?” “ข้ายังไม่อาจยืนยันได้ทั้งหมด” หลี่เซวียนตอบอย่างระมัดระวัง “แต่มีหลักฐานชี้ว่า ในคืนที่แม่ทัพเซี่ยถูกวางยาพิษมีคนลอบนำสิ่งของบางอย่างออกจากจวนและส่งไปยังสถานที่ซึ่งใช้รหัสเดียวกับตราประทับชิ้นนี้” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ “อีกทั้งสิ่งของเหล่านั้นอาจเป็นหลักฐานที่แม่ทัพเซี่ยรวบรวมไว้เกี่ยวกับเงินหกแสนตำลึง และอาจเป็นสิ่งที่คนเหล่านั้นต้องการกำจัดมากที่สุด” “แล้วเหตุใดจึงไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน?” คำถามของเซี่ยเยว่หลันทำให้บรรยากาศในตำหนักหนักอึ้งขึ้นทันที หลายปีที่ผ่านมา ผู้คนต่างกล่าวหาว่าบิดาของนางคิดคดทรยศต่อแผ่นดิน คำตัดสินจากราชสำนักถูกประกาศอย่างชัดเจน ทรัพย์สินถูกยึด จวนถูกตรวจค้น สมาชิกสกุลเซี่ยถูกลอบฆ่า บางคนหายสาบสูญ บางคนต้องหลบหนีเอาชีวิตรอดแต่ไม่มีใครเคยกล่าวถึงห้องลับเจ็ด

จางเหวินเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาแดงก่ำจับจ้องไปยังขุนนางอาวุโสผู้นั้น ริมฝีปากสั่นระริกคล้ายมีถ้อยคำมากมายอัดแน่นอยู่ในอก แต่กลับไม่กล้าเอ่ยออกมาต่อหน้าผู้คนทั้งตำหนัก “ท่าน...” เขาเปล่งเสียงแหบพร่า “ท่านเกากงกงก็รู้เรื่องดอกท้อเช่นกันใช่หรือไม่ขอรับ?” ขุนนางชราผู้นั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เจ้ากำลังพูดเหลวไหลอะไร? ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้าหมายถึงสิ่งใด” “ไม่เข้าใจหรือขอรับ?” จางเหวินหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความขมขื่น “ตอนที่กระหม่อมถูกจับตัวไปขังไว้ในโรงเก็บฟืน ท่านก็เคยถามกระหม่อมเช่นนี้ ตอนที่กระหม่อมถูกบังคับให้แก้ไขบัญชีคลังหลวง ท่านก็เคยบอกว่าทุกสิ่งเป็นเพียงความเข้าใจผิด และในคืนที่กระหม่อมถูกพาตัวออกจากเมืองหลวง คนที่ยืนอยู่หลังฉากบังลม...ก็คือท่าน!” เสียงฮือฮาพลันดังขึ้นทั่วตำหนัก เกากงกงหน้าเปลี่ยนสี แต่เพียงชั่วพริบตาก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม “เจ้ากล่าวหาขุนนางใหญ่โดยไม่มีหลักฐาน หากยังพูดจาเลื่อนลอยเช่นนี้ ข้าจะถือว่าเจ้าจงใจใส่ร้ายผู้บริสุทธิ์!” “หลัก

เกากงกงก้มศีรษะลงต่ำกว่าเดิม ทว่าความเงียบของเขากลับทำให้บรรยากาศภายในตำหนักตึงเครียดยิ่งขึ้น “กระหม่อมน้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” แม้ปากจะกล่าวเช่นนั้น แต่ปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกลับกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว หลี่จิ้งเหยียนทอดพระเนตรเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมีรับสั่งให้ขันทีไปนำราชโองการและเอกสารทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับคดีสกุลเซี่ยจากหอเอกสารหลวงมาโดยเร็ว พร้อมกันนั้นยังทรงสั่งให้กรมอาญาและกรมตรวจการร่วมกันตรวจสอบบัญชีเบิกจ่ายเงินเสบียงทหารเมื่อสิบปีก่อน ห้ามผู้ใดเคลื่อนย้ายหรือทำลายเอกสารแม้แต่แผ่นเดียว “หากพบว่าเอกสารใดสูญหาย ให้ตรวจสอบผู้รับผิดชอบย้อนหลังทั้งหมด เราต้องการรู้ว่าเอกสารนั้นหายไปเมื่อใด และใครเป็นผู้ลงนามรับรองเป็นคนสุดท้าย” “พ่ะย่ะค่ะ!” เหล่าขุนนางประสานมือรับพระบัญชา แต่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นในคดีนี้อีก เพราะทุกคนเริ่มตระหนักแล้วว่า เรื่องที่พวกเขาคิดว่าเป็นเพียงคดีทุจริตเงินคลังหลวง อาจกำลังกลายเป็นคดีที่สั่นคลอนคนทั้งราชสำนัก หลี่เซวียนหันไปมองเกากงกงอีกครั้ง “เกากงกง ในเมื่อท่า

เซี่ยเยว่หลันยืนเงียบอยู่ด้านข้าง สายตาของนางจับจ้องเอกสารทั้งสองฉบับที่วางอยู่บนโต๊ะ เอกสารหายไปสามฉบับ หากเป็นเพียงความผิดพลาดในการจัดเก็บแล้วถูกไฟไหม้จนหมด ก็อาจถือเป็นความบกพร่องของผู้ดูแล แต่หากเอกสารเหล่านั้นไม่เคยมีอยู่จริง หรือถูกนำออกไปก่อนการพิจารณาคดีเล่า เช่นนั้นรายงานที่ใช้กล่าวหาบิดาของนางก็อาจมิใช่หลักฐานที่ผ่านการตรวจสอบอย่างถูกต้องตั้งแต่ต้น ความคิดนั้นทำให้ปลายนิ้วของนางเย็นเฉียบ หลายปีที่ผ่านมา ผู้คนตัดสินว่าบิดาของนางเป็นขุนนางทรยศต่อแผ่นดิน อาศัยตำแหน่งแม่ทัพยักยอกเสบียงทหาร ปล่อยให้กองทัพขาดแคลน และสมคบคิดกับผู้มีอำนาจเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว เพียงรายงานไม่กี่ฉบับก็กลายเป็นคำตัดสินชีวิตของคนทั้งตระกูล แต่หากรายงานเหล่านั้นไม่สมบูรณ์ตั้งแต่แรก แล้วใครกันที่เป็นผู้ยืนยันว่าบิดาของนางมีความผิด “ตรวจสอบบัญชีรับส่งเอกสารในปีนั้นหรือยัง?” เสียงของหลี่เซวียนดังขึ้น ทำลายความเงียบในท้องพระโรง เจ้าหน้าที่สำนักเก็บเอกสารซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าพลันสะดุ้ง ก่อนจะรีบก้าวออกมาคุกเข่า “กราบทูลท่านอ๋อง กระหม่อ