บททั้งหมดของ หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: บทที่ 281 - บทที่ 290

ความมืดค่อยๆ โรยตัวลงเหนือพระราชวังหลวง ทว่าในตำหนักบรรทมของฮ่องเต้กลับสว่างไสวด้วยแสงเทียนนับสิบเล่ม กลิ่นยาสมุนไพรขมปร่าลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นคาวเลือดที่ยังไม่จางหาย บรรดาหมอหลวงผลัดเปลี่ยนกันเข้าออกเพื่อถวายการรักษา ขณะที่เหล่าขันทีและนางกำนัลต่างก้มหน้าด้วยความหวาดหวั่น ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยถึงคำพยากรณ์อันโหดร้ายที่เพิ่งได้ยินจากปากหมอหลวงอาวุโส สามวัน...คำสองพยางค์นี้ราวกับกลายเป็นคำสาปที่แขวนอยู่เหนือพระเศียรของฮ่องเต้ เซี่ยเยว่หลันยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างพระแท่นบรรทม นางเปลี่ยนอาภรณ์ที่เปื้อนพระโลหิตแล้ว แต่กลับไม่ยอมออกไปพักแม้แต่น้อย สายตาจับจ้องใบหน้าซีดขาวของบุรุษบนเตียงไม่วางตา หลี่จิ้งเหยียนทรงหลับพระเนตรสนิท พระพักตร์ที่เคยเปี่ยมด้วยอำนาจบัดนี้ปราศจากสีเลือด พระโอษฐ์ซีดเซียว ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น หากไม่ใช่เพราะหน้าอกที่ยังคงขยับขึ้นลงอย่างเชื่องช้า นางคงไม่กล้าเชื่อว่าบุรุษผู้นี้ยังมีชีวิตอยู่ เขาเคยเป็นคนที่นางไม่อาจเอื้อมถึง เคยเป็นคนที่นางเฝ้ารอคำอธิบายจากเขาและเป็นคนที่นางสาบานกับตนเองว่าจะไม่มีวันให้อภัย หากความจริงพิ

"ท่านพ่อ...นั่นไม่ใช่บัญชีของพวกเขา...พวกเขาภักดีต่อเรา...ท่านพ่อ..." หัวใจของเซี่ยเยว่หลันพลันกระตุกอย่างรุนแรง บัญชี...นางจ้องมองบุรุษบนเตียง รู้สึกว่าทุกถ้อยคำที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเขากำลังเชื่อมโยงกับบางสิ่งที่นางตามหามานานหลายปี “ฝ่าบาท...บัญชีอะไรเพคะ?” นางรีบถาม ทว่าเขากลับเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะส่ายพระพักตร์อย่างอ่อนแรง “ไม่...อย่าให้พวกเขาเอาไป...” ปลายนิ้วของหลี่จิ้งเหยียนบีบมือของนางแน่นขึ้น “เยว่เยว่...หนีไป...” เซี่ยเยว่หลันรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกระแทกลงกลางอก พระองค์ทรงเรียกชื่อนาง ไม่ใช่กุ้ยเฟย ไม่ใช่ชายาที่อยู่ภายใต้พระบัญชา แต่เป็นชื่อที่พระองค์เคยเรียกในวันที่ทั้งสองยังไม่มีระยะห่างระหว่างกันมากถึงเพียงนี้นางพยายามข่มความสั่นไหวในหัวใจ ก่อนจะเอ่ยถามช้าๆ “พระองค์กำลังตรัสถึงเรื่องบิดาและครอบครัวของหม่อมฉันหรือเพคะ?” คำถามนั้นทำให้หลี่จิ้งเหยียนพลันนิ่งงันราวกับแม้ในความฝัน ชื่อของแม่ทัพเซี่ยก็ยังเป็นสิ่งที่ทำให้พระองค์ไม่อาจสงบลงได้ ผ่านไปครู่ใหญ่ พระองค์จึงพึมพำออกมาอีกครั้ง

“หม่อมฉันได้ยินพระองค์ตรัสถึงบิดาของหม่อมฉัน” พระพักตร์ของหลี่จิ้งเหยียนพลันนิ่งงัน “ฝ่าบาท...” นางจ้องมองเขาโดยไม่หลบสายตา “พระองค์ตรัสว่า พระองค์ช่วยบิดาของหม่อมฉันไม่ทัน” ภายในตำหนักเงียบลงทันที หลี่เซวียนมองพระเชษฐาอย่างเคร่งเครียด ขณะที่เซี่ยเยว่หลันรู้สึกได้ถึงพระหัตถ์ในมือที่เกร็งขึ้นอย่างชัดเจน หลี่จิ้งเหยียนหลับพระเนตรลงชั่วครู่ คล้ายกำลังรวบรวมกำลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ เมื่อทรงลืมพระเนตรขึ้นอีกครั้ง แววตาคู่นั้นกลับไม่ได้มีเพียงความเจ็บปวดจากบาดแผล หากยังมีความรู้สึกผิดบางอย่างที่พระองค์พยายามซ่อนเอาไว้มานานหลายปี “เยว่เยว่...” พระองค์ตรัสช้าๆ “มีบางเรื่อง...ที่ข้าไม่เคยบอกเจ้าตลอดเวลาที่เราใช้ชีวิตร่วมกันมา” เซี่ยเยว่หลันรู้สึกว่าลมหายใจของตนเองติดขัด “เรื่องใดเพคะ?” หลี่จิ้งเหยียนมองนางนิ่ง ก่อนจะค่อยๆ บีบพระหัตถ์ของนางเบาๆ “ก่อนคืนที่บิดาของเจ้าจะเข้าวังหลวงกลางดึกและถูกวางยา...เขาเคยมาหาข้า” ดวงตาของเซี่ยเยว่หลันเบิกกว้าง “อะไรนะเพคะ?” หลี่จิ้งเหยียนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะกล่าวต่อ

“เมื่อคืนกระหม่อมสามารถห้ามเลือดได้ชั่วคราวพ่ะย่ะค่ะ แต่เมื่อยามใกล้รุ่ง บาดแผลกลับเริ่มมีเลือดไหลออกมาอีก ทั้งยังไม่สามารถหยุดได้อย่างที่ควรจะเป็น แม้กระหม่อมจะถวายยาห้ามเลือดและพยายามรักษาบาดแผลแล้วก็ตาม” หมอหลวงอาวุโสหยุดไปครู่หนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความหนักใจ “พระโลหิตของฝ่าบาทลดลงอย่างต่อเนื่อง พระวรกายก็อ่อนแรงลงมาก หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป...” “พอแล้ว!” หลี่เซวียนตวาด เสียงดังจนขันทีที่ยืนอยู่ด้านข้างสะดุ้งเฮือก “ข้าไม่ต้องการฟังคำพูดคลุมเครือ บอกมาให้ชัดว่าเจ้าจะรักษาเสด็จพี่ได้หรือไม่!” หมอหลวงอาวุโสก้มหน้าจนหน้าผากแทบแตะพื้น “กระหม่อมกำลังพยายามอย่างสุดความสามารถพ่ะย่ะค่ะ แต่บาดแผลอยู่ใกล้จุดสำคัญ ทั้งยังมีการเสียพระโลหิตซ้ำหลายครั้ง...กระหม่อมเกรงว่า หากไม่สามารถควบคุมพระโลหิตให้หยุดไหลได้ในเร็ววันนี้ พระอาการอาจ...” เขาไม่กล้ากล่าวต่อแต่ความเงียบที่เกิดขึ้นกลับน่าหวาดกลัวยิ่งกว่าคำพูดใดๆ เซี่ยเยว่หลันรู้สึกว่าปลายนิ้วของตนเย็นเฉียบ นางก้าวเข้าไปใกล้หมอหลวงอาวุโส ก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นพร่า “แล้วเมื่อครู่พระองค์ทรงฟื้นขึ้นมาหรื

หากพระองค์ทรงพยายามช่วยจริง เหตุใดจึงไม่เคยมีผู้ใดบอกนาง เหตุใดบิดาของนางจึงต้องสิ้นใจโดยไม่ได้เห็นวันที่ความจริงปรากฏและเหตุใดหลี่จิ้งเหยียนจึงเพิ่งพูดเรื่องนี้ในยามที่ชีวิตของพระองค์กำลังจะดับสูญ “ท่านอ๋อง” นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำแต่ยังพยายามสะกดกลั้นน้ำตา “หากกุญแจดอกนี้เปิดหีบที่บรรจุหลักฐานทั้งหมด เช่นนั้นเราต้องหาหีบนั้นให้พบโดยเร็วที่สุดเพคะ” “ข้าก็คิดเช่นนั้น” หลี่เซวียนเก็บกุญแจไว้ในซองอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหันไปมองประตูตำหนัก ราวกับกำลังไตร่ตรองถึงสถานที่ซึ่งอาจใช้ซ่อนหลักฐานสำคัญได้ “แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้ายังไม่เข้าใจ” “เรื่องใดหรือเพคะ?” “หากเสด็จพี่รวบรวมหลักฐานจนครบแล้วจริง เหตุใดจึงยังเก็บกุญแจไว้ใต้หมอน ทั้งที่พระองค์ทรงทราบดีว่ามีคนกำลังตามล่าเอกสารเหล่านี้ และเมื่อคืนก็มีคนบุกเข้าไปในหอเก็บเอกสารเก่าเพื่อขโมยหลักฐานเกี่ยวกับคดีตระกูลเซี่ย”เซี่ยเยว่หลันพลันชะงัก นั่นสิ...คนร้ายกล้าบุกเข้าไปในหอเก็บเอกสารเก่าในคืนเดียวกับที่หลี่จิ้งเหยียนทรงบาดเจ็บสาหัส ทั้งยังรู้ว่าควรค้นหาเอกสารใดโดยเ