All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 291 - Chapter 300

ทว่าในขณะที่หลี่เซวียนกำลังจะเอ่ยปากตอบ เสียงไอแผ่วเบากลับดังขึ้นจากบนพระแท่น “แค่ก...แค่ก!” เซี่ยเยว่หลันหันขวับกลับไปทันที “ฝ่าบาท!” หลี่จิ้งเหยียนขมวดพระขนง พระหัตถ์ที่วางอยู่บนผ้าห่มขยับเล็กน้อย ก่อนเปลือกพระเนตรจะค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างยากลำบาก แสงสว่างจากหน้าต่างทำให้พระองค์ต้องหรี่พระเนตรลง ลมหายใจติดขัดราวกับทุกครั้งที่ทรงสูดอากาศเข้าไป ล้วนต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ “เสด็จพี่!” หลี่เซวียนรีบก้าวเข้าไปข้างพระแท่น ขณะที่เซี่ยเยว่หลันถลาเข้าไปประคองพระหัตถ์ของพระองค์ไว้ “อย่าเพิ่งตรัสอะไรนะเพคะ หม่อมฉันจะให้หมอหลวงเข้ามาเดี๋ยวนี้!” นางกำลังจะหันไปเรียกคน ทว่าพระหัตถ์เย็นเฉียบกลับคว้าข้อมือของนางเอาไว้ แม้แรงที่ใช้จะน้อยนิด แต่กลับแฝงด้วยความเร่งร้อนอย่างที่นางไม่อาจมองข้าม “เยว่เยว่...” พระสุรเสียงแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน เซี่ยเยว่หลันชะงัก หันกลับมาสบพระเนตรที่ยังพร่ามัวของพระองค์ “หม่อมฉันอยู่ที่นี่เพคะ” "ไม่ต้องแล้ว...ข้ารู้...รู้ว่าข้ากำลังจะตาย..." "ฝ่าบาท ไยตรัสเช่นนั้นเพคะ..

เพียงสองคำจากพระโอษฐ์ของหลี่จิ้งเหยียน กลับทำให้หัวใจของเซี่ยเยว่หลันเต้นแรงขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมนางจ้องพระพักตร์ซีดขาวของบุรุษตรงหน้า ราวกับกลัวว่าหากกะพริบตาเพียงครั้งเดียว ความหวังที่เพิ่งเกิดขึ้นจะสลายไปพร้อมกับลมหายใจของพระองค์ “บัญชีต้นฉบับยังอยู่ที่ใดเพคะ?” หลี่จิ้งเหยียนมิได้ตอบในทันที พระองค์ทรงหันไปมองหลี่เซวียน ก่อนจะทอดพระเนตรกลับมายังนาง แววพระเนตรลึกล้ำเต็มไปด้วยความลังเล “อยู่ในสถานที่ซึ่งแม้แต่ข้าก็ไม่อาจเข้าไปนำออกมาได้โดยง่าย” “เหตุใดเพคะ?” “เพราะข้าต้องการซ่อนมันไว้เพื่อรวบรวมหลักฐาน” เซี่ยเยว่หลันชะงักงัน หลี่เซวียนขมวดพระขนง “หมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ? ในเมื่อพระองค์ทรงทราบว่าบัญชีต้นฉบับยังอยู่ เหตุใดจึงไม่ทรงนำออกมาเปิดเผยความจริงเสีย?” “หากทำได้ ข้าคงทำไปนานแล้วแต่หลักฐานที่มีเพิ่งครบถ้วนตอนเราไปอู่หนาน” หลี่จิ้งเหยียนตรัสด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า “หลังจากเสด็จพ่อสิ้นพระชนม์ ข้าสั่งให้คนตรวจสอบห้องเก็บเอกสารลับทั้งหมดในวังหลวง แต่กลับพบว่าบัญชีต้นฉบับหายไปก่อนหน้านั้นแล้ว เหลือเพียงสำเนาที่ถูกแก้ไ

เซี่ยเยว่หลันร้องเรียกด้วยความตกใจ นางรีบคว้าผ้าเช็ดหน้ามาซับโลหิตที่มุมพระโอษฐ์ ทว่าหลี่จิ้งเหยียนกลับกระอักพระโลหิตออกมาอีกครั้ง พระวรกายสั่นสะท้าน พระหัตถ์ที่ยกขึ้นคล้ายต้องการไขว่คว้าบางสิ่งค่อยๆ ร่วงลงข้างพระวรกาย “ตามหมอหลวง! เร็วเข้า!” หลี่เซวียนตวาดลั่น ขันทีหน้าห้องรีบวิ่งออกไปทันที ขณะที่หลี่เซวียนประคองพระเชษฐาไว้ไม่ให้ทรุดลงจากพระแท่นบรรทม “หลี่จิ้งเหยียน! พระองค์ทรงได้ยินข้าหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ!” แต่ฮ่องเต้หนุ่มกลับไม่อาจตอบได้ พระพักตร์ซีดขาว พระขนงขมวดเข้าหากันแน่น ราวกับกำลังอดทนต่อความเจ็บปวดที่ยากจะทานทน เซี่ยเยว่หลันมองโลหิตที่เปรอะเปื้อนปลายนิ้ว หัวใจพลันบีบรัด เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งบอกนางว่าบิดาของนางถูกมู่จิ้งเหวินสังหารด้วยยาพิษที่ฮ่องเต้องค์ก่อนพระราชทานให้เป็นการลับ ทั้งยังสารภาพว่าการรับสตรีเหล่านั้นเข้าวังเป็นสนมมิได้เกิดจากความเสน่หา หากเป็นเพราะต้องการตามหาหลักฐานเอาผิดผู้ที่อยู่เบื้องหลัง นางยังมีคำถามอีกมากมายที่ไม่ได้รับคำตอบ เหตุใดเขาจึงไม่บอกนางตั้งแต่แรก เหตุใดจึงปล่อยให้นางต้องทนทุกข์ทรมานกับความเข้าใจผิด

“เรื่องการแทงฮ่องเต้ เจ้าคงต้องตอบต่อหน้าผู้ไต่สวนอยู่แล้ว แต่วันนี้ข้าไม่ได้มาเพราะเรื่องนั้น” รอยยิ้มของซูเฟยค่อยๆ จางลง เซี่ยเยว่หลันจ้องเข้าไปในดวงตาของนาง ก่อนเอ่ยชื่อที่เพิ่งได้ยินจากปากฮ่องเต้ “มู่จิ้งเหวิน” เพียงได้ยินชื่อนี้ สีหน้าของซูเฟยก็เปลี่ยนไปชั่วขณะ แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาที แต่เซี่ยเยว่หลันก็สังเกตเห็นอย่างชัดเจน นางรู้แล้วว่าตนเองมาถูกทาง “ดูเหมือนเจ้าจะรู้จักลึกซึ้งกับชื่อนี้ดี” เซี่ยเยว่หลันกล่าว ซูเฟยรีบเบือนหน้าหนี “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร” “เช่นนั้นข้าจะพูดให้ชัดเจน มู่จิ้งเหวินเป็นคนแก้ไขบัญชีเสบียงทหาร และเป็นผู้ที่ฮ่องเต้ยืนยันว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการสังหารบิดาของข้าด้วยยาพิษที่ฮ่องเต้องค์ก่อนพระราชทานให้เป็นการลับ” ซูเฟยเงียบงัน เซี่ยเยว่หลันก้าวเข้าไปใกล้ลูกกรงอีกนิด “เจ้ารู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อใดซหว่านหนิง?” “ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่รู้!” “ถ้าไม่รู้ เหตุใดเจ้าจึงมีสีหน้าเช่นนั้นเมื่อได้ยินชื่อของเขา?” ซูเฟยกัดริมฝีปากแน่น แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงเริ่มมีความหวาดระแวงแทร

สิ้นเสียงนั้น บรรยากาศภายในตำหนักจี้เห่อพลันเงียบงันลงชั่วขณะ บุรุษชุดดำจ้องคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา คมดาบในมือกดลงบนลำคออีกฝ่ายจนปรากฏรอยเลือดบางๆ ทว่าแทนที่คนบาดเจ็บจะหวาดกลัว เขากลับหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น ราวกับความตายที่กำลังจ่ออยู่ตรงหน้าไม่ใช่สิ่งที่น่าหวาดหวั่นที่สุดในชีวิตอีกต่อไป “เจ้าคิดว่าพูดชื่อฝ่าบาทออกมาแล้ว ข้าจะไม่กล้าฆ่าเจ้าหรือ?” “ฆ่าข้าเสียเลยสิ!” คนผู้นั้นตวาดกลับ ดวงตาแดงก่ำด้วยความแค้น “ฆ่าข้าเหมือนที่พวกเจ้าฆ่าคนที่คิดกวาดล้างสกุลเซี่ย ฆ่าคนที่รู้ความจริงให้หมดสิ้น! เมื่อถึงวันนั้นต่อให้พวกเจ้าครองบัลลังก์สูงส่งเพียงใด ก็ไม่มีทางลบเลือดที่เปื้อนมือออกได้!” บุรุษชุดดำหรี่ตาลง “เจ้าพูดราวกับตนเองเป็นผู้บริสุทธิ์นัก” “บริสุทธิ์หรือ?” อีกฝ่ายหัวเราะเสียงแหบ “ในโลกนี้ยังมีผู้ใดกล้าพูดคำนี้อีกหรือ? แม้แต่คนที่ถือว่าตนเองภักดีต่อราชวงศ์ที่สุด ยังยอมสังหารคนในตระกูลเพื่อรักษาความลับของราชสำนัก!” แววตาของบุรุษชุดดำเย็นเยียบลง “เจ้ากำลังพูดถึงผู้ใด?” คนบาดเจ็บเม้มปากแน่น ไม่ยอมตอบ บุรุษชุดดำจึงกระชากคอเสื้อ