All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 331 - Chapter 340

ท้องพระโรงใหญ่เต็มไปด้วยขุนนางที่มารวมตัวกันตามพระบัญชาของไทเฮา เมื่อหลี่เซวียนก้าวเข้ามา เสียงพูดคุยทั้งหมดก็เงียบลงทันที ส่วนเซี่ยเยว่หลันที่เดินตามหลังเขามานั้น ดึงดูดสายตาของผู้คนไม่น้อยไปกว่ากัน หลายคนรู้จักนางในฐานะอดีตกุ้ยเฟยผู้ถูกกักบริเวณอยู่ในตำหนักจี้เห่อ แต่วันนี้นางกลับยืนอยู่ในท้องพระโรงอย่างสงบ แม้ดวงตาจะยังแดงก่ำ แต่แววตากลับแน่วแน่กว่าที่เคย ไม่นานนักเซี่ยหมิงเต๋อก็ถูกนำตัวเข้ามาในชุดขุนนางเต็มยศ ทว่าข้อมือทั้งสองถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็ก เขากวาดสายตามองทั่วท้องพระโรง ก่อนจะหยุดอยู่ที่เซี่ยเยว่หลัน “กุ้ยเฟยเหนียงเหนียง” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความสงบ “กระหม่อมไม่ทราบว่าตนเองกระทำความผิดใด เหตุใดจึงถูกควบคุมตัวมาที่นี่พ่ะย่ะค่ะ?” เซี่ยเยว่หลันมองเขาอย่างเย็นชา “ท่านราชครูไม่ทราบจริงๆ หรือว่าตนเองทำสิ่งใดไว้บ้าง?” “กระหม่อมรับใช้ราชสำนักมาหลายสิบปี ไม่เคยคิดทรยศต่อแผ่นดิน” เซี่ยหมิงเต๋อหันไปทางขุนนางคนอื่น “หากมีผู้ใดกล่าวหากระหม่อม ก็ขอให้แสดงหลักฐานออกมา อย่าได้ใช้ความแค้นส่วนตัวมาตัดสินความผิดขอ

ความเงียบงันปกคลุมทั่วท้องพระโรง ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากขึ้นมาในทันที หลี่จิ้งเหยียนทรงมีพระบัญชาให้ตรวจสอบเรื่องเสบียงทหารด้วยพระองค์เองก่อนเกิดเหตุแม่ทัพเซี่ย แล้วเหตุใดสุดท้ายแม่ทัพผู้ภักดีกลับต้องถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ? หากฮ่องเต้ทรงทราบถึงความผิดปกติตั้งแต่แรก เหตุใดจึงปล่อยให้เรื่องราวดำเนินมาจนถึงขั้นนองเลือด? เซี่ยเยว่หลันรู้สึกเย็นเฉียบไปทั้งปลายนิ้ว นางเพิ่งยืนอยู่ต่อหน้าผู้คน ประกาศทวงคืนความบริสุทธิ์ให้บิดา แต่ความจริงที่ปรากฏขึ้นกลับทำให้นางต้องเผชิญกับคำถามที่เจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม หลี่จิ้งเหยียนทรงรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกหรือไม่ หากทรงรู้ แล้วเหตุใดจึงไม่ช่วยบิดาของนางหรือแท้จริงแล้ว พระองค์เองก็ทรงมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของแม่ทัพเซี่ย? “นำเอกสารมาให้ข้าดู” หลี่เซวียนตรัสขึ้นในที่สุด น้ำเสียงเคร่งขรึมจนขุนนางที่กำลังส่งเสียงกระซิบต่างพากันเงียบลง “พ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีรีบลุกขึ้น ก่อนจะนำหีบไม้ขนาดเล็กที่องครักษ์ส่งมาด้วยวางลงบนโต๊ะเบื้องหน้า หีบใบนั้นมีร่องรอยไหม้เกรียมตรงมุมหนึ่ง แต่ตัวหีบกลับยังคงสภาพเดิมอย่างน่าประหลาด หลี่เซวียนเปิดฝาหีบ

หลังออกจากคุกหลวง เซี่ยเยว่หลันไม่ได้กลับตำหนักทันที นางเดินตามหลี่เซวียนไปยังห้องทรงพระอักษรด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง คำพูดของเซี่ยหมิงเต๋อยังคงวนเวียนอยู่ในหัว โดยเฉพาะประโยคที่ว่า เมื่อพระบัญชานั้นไปถึงผู้ที่ควรได้รับมัน เรื่องทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว หากเป็นเพียงการใส่ร้ายตามปกติ เซี่ยหมิงเต๋อคงไม่กล้าพูดด้วยท่าทีมั่นใจเช่นนั้นหรือแท้จริงแล้ว...มีบางสิ่งที่นางยังไม่รู้เกี่ยวกับหลี่จิ้งเหยียน “อย่าคิดมากไปก่อน” หลี่เซวียนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นนางเงียบมาตลอดทาง “เราจะตรวจสอบเอกสารทุกฉบับ รวมถึงวันที่และร่องรอยการแก้ไข ข้าจะไม่ปล่อยให้คำพูดของเซี่ยหมิงเต๋อกลายเป็นความจริงเพียงเพราะเขาต้องการให้เจ้าเจ็บปวด” เซี่ยเยว่หลันก้มมองปลายนิ้วของตนเอง “หม่อมฉันไม่ได้กลัวความจริงเพคะ” “ข้ารู้” “หม่อมฉันเพียงแต่...” นางหยุดไปชั่วขณะ ก่อนจะฝืนเอ่ยต่อ “หม่อมฉันไม่รู้ว่าตนเองควรรู้สึกอย่างไร หากพบว่าคนที่เคยทำให้หม่อมฉันเจ็บปวดที่สุด กลับเป็นคนเดียวกับที่พยายามปกป้องหม่อมฉันมาตลอด” หลี่เซวียนนิ่งไป เขาไม่อาจปลอบนางด้วยคำพูดง่ายๆ เพราะแม้แต่ตัว

เสียงเรียกแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปาก หยดน้ำตายังคงไหลออกมาบนใบหน้าสวย เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่นางเรียกพระองค์เช่นนี้โดยไม่มีความโกรธเกลียดเจือปนอยู่ในน้ำเสียง แต่กลับเป็นความอ่อนโยนและความอาลัยที่หลงเหลือที่ทำให้นางแทบหายใจไม่ออก “เหตุใดพระองค์จึงไม่ตรัสกับหม่อมฉันสักคำ...เหตุใดถึงทำตัวเป็นผู้ร้าย...และจากหม่อมฉันไปเช่นนี้” ไม่มีผู้ใดตอบนาง ผู้ที่ควรเป็นคนอธิบายทุกสิ่งได้จากไปแล้วแบบไม่มีวันหวนกลับเหลือเพียงเอกสารที่ไม่สมบูรณ์ คำสั่งที่ถูกแก้ไข และความจริงที่มาช้าเกินกว่าจะช่วยชีวิตคนที่นางรักไว้ได้ เซี่ยเยว่หลันก้มหน้าลง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนกระดาษเก่า นางรีบยกมือเช็ดมันออก กลัวว่าหยดน้ำตาจะทำให้ข้อความเลือนหายไป แต่ยิ่งพยายามเช็ด น้ำตากลับยิ่งไหลลงมาไม่ขาดสาย นางไม่ได้ร้องไห้เพราะเพิ่งรู้แก่ใจว่าหลี่จิ้งเหยียนเป็นคนดีและยิ่งไม่ได้ร้องไห้เพราะพร้อมจะให้อภัยพระองค์ นางร้องไห้เพราะเพิ่งเริ่มเข้าใจว่า บางทีคนที่ทำให้นางเจ็บปวดที่สุด อาจเคยพยายามช่วยนางในแบบที่นางไม่มีวันได้รับรู้ แต่ความพยายามนั้นไม่เคยพานางกลับไปหาครอบครัว ไม่เคยคืนชีวิตให้บิดา ไม่เคยท

คืนนั้นหลี่เซวียนไม่ได้เสด็จกลับตำหนักของพระองค์ พระองค์ประทับอยู่ข้างตั่งยาว เฝ้ามองเซี่ยเยว่หลันหลับใหลอย่างเงียบงันเป็นเวลานาน กระทั่งนางเริ่มมีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย จึงค่อยคลายพระทัยลงได้บ้าง ทว่าแม้จะทรงเหน็ดเหนื่อยจากเรื่องราวในราชสำนักเพียงใด พระองค์ก็ไม่อาจข่มพระเนตรหลับได้อย่างสนิท นอกหน้าต่าง สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านกิ่งไม้จนเกิดเสียงเสียดสีกันแผ่วเบา ตะเกียงในห้องส่องแสงอบอุ่นลงบนใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาว หลี่เซวียนทรงยกผ้าห่มขึ้นคลุมให้นาง ก่อนจะทอดพระเนตรไปยังเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น หลักฐานเหล่านั้นยังรอการตรวจสอบ คดีของแม่ทัพเซี่ยยังไม่ได้รับการชำระให้กระจ่าง และเซี่ยหมิงเต๋อยังคงต้องรับโทษตามกฎหมายแต่สิ่งที่พระองค์ไม่อาจละเลยได้อีกต่อไปคือสถานการณ์หลังการสวรรคตของฮ่องเต้หลี่จิ้งเหยียน พระองค์ได้สิ้นใจจากไปหลายชั่วยามแล้ว และเมื่อมังกรสิ้นลมหายใจ แผ่นดินย่อมไม่อาจไร้ผู้ปกครองนานเกินไป ราชสำนักกำลังรอคำตอบและบรรดาขุนนางต่างกำลังจับตามองว่าผู้ใดจะเป็นผู้ก้าวขึ้นมารับภาระอันหนักอึ้งนี้ หลี่เซวียนทรงทราบดีว่า หากพระองค์ทรงลังเลนานเกินไป ความไม