All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 341 - Chapter 350

หลังจากตรวจสอบราชโองการและเอกสารในหอเก็บพระราชลัญจกรตลอดทั้งวัน ในที่สุดก็มีการยืนยันว่าไม่มีพระราชโองการฉบับใดที่แต่งตั้งผู้สืบราชบัลลังก์ไว้อย่างชัดแจ้ง ทว่าด้วยพระปรีชาสามารถและความชอบธรรมของหลี่เซวียน ประกอบกับความเห็นพ้องของเหล่าขุนนางผู้ใหญ่ ที่ประชุมจึงมีมติให้อ๋องเจ็ดเป็นผู้สืบราชสมบัติต่อไป โดยทุกขั้นตอนต้องดำเนินตามราชประเพณีอย่างเคร่งครัด ไม่มีผู้ใดกล้าคัดค้านอย่างเปิดเผย ไม่ใช่เพราะทุกคนปราศจากความทะเยอทะยาน แต่เพราะในช่วงเวลาที่ราชสำนักกำลังเปราะบาง ไม่มีผู้ใดต้องการเป็นคนจุดชนวนความวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าเหนือพระราชวังยังปกคลุมด้วยเมฆสีเทาจางๆ ลมเย็นพัดผ่านยอดหลังคากระเบื้องเคลือบ ธงไว้ทุกข์สีขาวที่แขวนอยู่ตามระเบียงยาวพลิ้วไหวอย่างเงียบงัน เสียงกลองพิธีดังขึ้นจากลานหน้าตำหนัก เสียงนั้นกังวานไปทั่วพระราชวัง ปลุกให้เหล่าข้าราชบริพารที่ยืนรออยู่ตามตำแหน่งของตนต่างสำรวมกิริยา วันนี้ไม่มีเสียงดนตรีเฉลิมฉลอง ไม่มีการประดับโคมแดงหรือจัดงานเลี้ยงใหญ่โต ทุกสิ่งยังคงเป็นไปตามธรรมเนียมไว้ทุกข์ให้แก่ฮ่องเต้องค์ก่อนแต่แม้บรรยากาศจะเงียบข

สายพระเนตรของหลี่เซวียนหยุดอยู่ที่ร่างบางตรงมุมตำหนัก เซี่ยเยว่หลันสวมชุดสีขาวเรียบ ผมดำยาวเกล้าขึ้นเพียงครึ่งหนึ่ง ใบหน้าซีดเซียวกว่าที่เคยเล็กน้อย ทว่าท่าทางกลับสงบนิ่ง นางยืนอยู่หลังเสาหินแกะสลักมังกร ราวกับไม่ต้องการให้ผู้ใดสังเกตเห็นการมาถึงของตนเอง หากมิใช่เพราะหลี่เซวียนทรงคุ้นเคยกับดวงตาคู่นั้นดี พระองค์คงไม่ทันสังเกตเห็นความสั่นไหวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเรียบเฉย นางมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อใดกัน...หมอหลวงมิใช่กำชับให้นางพักผ่อนอยู่ที่ตำหนักจี้เห่อหรอกหรือ หลี่เซวียนขมวดพระขนงเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันมีรับสั่งใด เสียงของขุนนางผู้หนึ่งก็ดังขึ้นจากเบื้องล่าง “ฝ่าบาท วันนี้เป็นวันรับราชสมบัติของพระองค์ กระหม่อมมีเรื่องหนึ่งที่เห็นว่าสมควรกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เซวียนทรงหันพระพักตร์กลับไป “ว่ามา” ขุนนางชราผู้นั้นก้าวออกมาจากแถว ก่อนประสานมือถวายคำนับ “แม้ฝ่าบาทจะทรงมีพระปรีชาสามารถ แต่ราชสำนักเพิ่งผ่านการเปลี่ยนแผ่นดิน อีกทั้งยังมีคดีแม่ทัพเซี่ยที่ต้องตรวจสอบ กระหม่อมเกรงว่าหากปล่อยให้เรื่องส่วนพระองค์เข้ามาเกี่ยวพันกับราชกิจ อ

“เรายังไม่รู้ว่าจดหมายฉบับนี้เป็นของจริงทั้งหมดหรือไม่ และยังไม่ทราบว่ากองกำลังที่กล่าวถึงอยู่ที่ใด หากส่งทหารออกไปโดยไม่มีแผนการที่รอบคอบ อาจทำให้ฝ่ายตรงข้ามรู้ตัวและลงมือก่อนเวลา” “แต่หากพวกเขาบุกเรือนจำหลวงจริง...” “ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเขาทำสำเร็จ” พระสุรเสียงของหลี่เซวียนเย็นเยียบ “เพิ่มกำลังรักษาความปลอดภัยรอบพระราชวังและเรือนจำหลวงเป็นสองเท่า ปิดประตูเข้าออกที่ไม่จำเป็น ตรวจสอบรายชื่อทหารทุกกองที่ประจำการอยู่ในเมืองหลวง แต่ห้ามเคลื่อนกำลังพลขนาดใหญ่โดยพลการ จนกว่าจะทราบแน่ชัดว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลัง” “รับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!” พระองค์หันไปทางมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย “ท่านรับผิดชอบตรวจสอบทะเบียนกำลังพลและผู้บังคับบัญชาที่เกี่ยวข้องกับเส้นทางเสบียงทางเหนือ ส่วนศาลกลางให้ตรวจสอบที่มาของจดหมายทั้งสองฉบับ หากพบว่ามีผู้ใดเกี่ยวข้องกับการสมคบคิดก่อกบฏ ให้รวบรวมหลักฐานก่อนดำเนินการ อย่าให้ผู้บริสุทธิ์ต้องรับโทษแทนคนผิด” “กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา!” ทุกคนต่างรับรู้ได้ถึงความหนักหน่วงของสถานการณ์ วันแรกของ

“เช่นนั้นเราต้องหาคำตอบจากทะเบียนทหารและหลักฐานที่เหลืออยู่” พระองค์ทรงยกพระหัตถ์แตะลงบนแผนที่อีกครั้ง “ข้าจะไม่ปล่อยให้เขาใช้ชีวิตของประชาชนเป็นเครื่องมือช่วงชิงบัลลังก์” เซี่ยเยว่หลันมองบุรุษตรงหน้าอย่างเงียบงัน เมื่อครู่พระองค์ยังประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร ท่ามกลางเสียงถวายพระพรของเหล่าขุนนาง แต่เพียงไม่นานก็ต้องเผชิญกับภัยคุกคามที่อาจทำให้เมืองหลวงกลายเป็นสนามรบ นางรู้ดีว่าการเป็นฮ่องเต้ไม่ใช่เรื่องง่ายแต่ในเวลานี้ สิ่งที่นางมองเห็นกลับไม่ใช่เพียงฮ่องเต้ผู้มีอำนาจเหนือแผ่นดิน หากเป็นหลี่เซวียน บุรุษที่กำลังพยายามแบกรับความรับผิดชอบทั้งหมดเอาไว้ด้วยตนเอง “ฝ่าบาท” นางเอ่ยเสียงเบา “หากเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น พระองค์ต้องระวังพระองค์เองด้วยนะเพคะ” หลี่เซวียนชะงัก ก่อนหันมามองนาง คำพูดนั้นเรียบง่าย ทว่าแววตาของนางกลับเผยความกังวลออกมาอย่างไม่อาจปิดบัง พระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์ไปแตะหลังมือนางเบาๆ “ข้าจะระวังตัว เจ้าก็เช่นกัน” เซี่ยเยว่หลันพยักหน้า แต่ก่อนที่ทั้งสองจะได้พูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านนอกอีกครั้ง

ทันทีที่เห็นตรานั้น เซี่ยเยว่หลันก็รู้สึกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบรัดหัวใจ นี่คือสิ่งของของบิดานางจริงๆ “ถวายบังคมฝ่าบาท” ทั้งสองคุกเข่าลงพร้อมกัน ก่อนที่เซี่ยเสวียนอู่จะเอ่ยขึ้น “กระหม่อมมีเรื่องสำคัญต้องกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ กล่องใบนี้เป็นของที่แม่ทัพเซี่ยฝากให้คนสนิทเก็บรักษาไว้ก่อนเกิดคดี ทว่าหลังจากแม่ทัพถูกจับกุม คนผู้นั้นถูกสั่งให้ย้ายไปประจำการชายแดน สิ่งของจึงถูกซ่อนไว้ในที่ปลอดภัยมาโดยตลอด กระทั่งเมื่อไม่กี่วันก่อน กระหม่อมจึงสามารถนำกลับมาได้พ่ะย่ะค่ะ” เซี่ยเยว่หลันก้าวไปข้างหน้าอย่างลืมตัว “ในนั้นมีสิ่งใดบ้าง?” เซี่ยอวี้หลิงเงยหน้ามองนาง แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย “มีสมุดบันทึกการเดินทัพ หนังสือรายงานเสบียง และจดหมายหลายฉบับที่ท่านแม่ทัพเก็บรักษาไว้เจ้าค่ะ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือจดหมายโต้ตอบระหว่างท่านแม่ทัพกับรองแม่ทัพเจิ่นเสียวหยาง” ชื่อที่หลุดออกมาทำให้เซี่ยเยว่หลันเบิกตากว้าง เจิ่นเสียวหยาง อดีตรองแม่ทัพผู้เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับบิดาของนาง เขาเป็นหนึ่งในผู้ใต้บังคับบัญชาที่แม่ทัพเซ