All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 311 - Chapter 320

ณ ตำหนักเฉียนชิง หลี่เซวียนยืนอยู่ข้างพระแท่นบรรทม ขณะที่หลี่จิ้งเหยียนเพิ่งได้สติในยามโฉ่ว พระองค์ทรงพยายามประคองพระวรกายขึ้นจากหมอน ลมหายใจของฮ่องเต้แผ่วเบา พระพักตร์ซีดเซียวจนแทบไม่เหลือเค้าความสง่างามของผู้เคยกุมอำนาจเหนือแผ่นดิน “ทุกคนออกไปให้หมด” พระสุรเสียงแหบพร่าดังขึ้น หมอหลวงและขันทีที่อยู่ในห้องต่างคุกเข่ารับพระบัญชา ก่อนถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ เมื่อประตูปิดลง หลี่จิ้งเหยียนจึงทรงหันมองหลี่เซวียน “เจ้า...ได้หลักฐานเรื่องแม่ทัพเซี่ยแล้วหรือยัง?” หลี่เซวียนประสานมือคารวะ “กระหม่อมได้เบาะแสเพิ่มเติมแล้วพ่ะย่ะค่ะ แต่ยังไม่พบหีบเอกสารต้นฉบับที่ถูกนำออกจากคลังหลวงในอดีต” หลี่จิ้งเหยียนหลับตาลง คล้ายกำลังรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ “ช้าเกินไปแล้ว...เอกสารนั่นหายไปนานแล้ว เซี่ยหมิงเต๋อสั่งคนให้ทำลายสิ้นไปแล้ว” “ฝ่าบาท...เซี่ยหมิงเต๋อหรือ?” พระองค์พงักหน้ารับ "ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอกอ๋องเจ็ด ข้าเพียรตามหาตั้งแต่ขึ้นครองราชย์แต่กลับพบเพียงไม่กี่สิ่ง” พระองค์ตรัสขัด ก่อนทอดพระเนตรไปยังแสงเทียนข้างพระแท่น “

หลี่เซวียนพลันนิ่งงัน คำถามของไทเฮาราวกับมือที่มองไม่เห็น กดลงบนจุดสำคัญที่สุดในสถานการณ์ตรงหน้า เขามัวแต่จับตาขบวนรถม้าที่ประตูเมือง จนเกือบลืมไปว่า หากเซี่ยหมิงเต๋อวางหมากมานานหลายปีจริง คนที่อยู่เบื้องหน้าพวกเขาอาจเป็นเพียงเหยื่อล่อให้กองกำลังในวังเคลื่อนไหวตามที่อีกฝ่ายต้องการ “เสด็จแม่ทรงหมายความว่า คนของเซี่ยหมิงเต๋ออาจแฝงตัวเข้ามาในวังแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?” “เดิมทีข้าควรลบเลือนเรื่องนี้ไปตามกาลเวลาเสีย” ไทเฮาตรัสเสียงเย็น "แต่ลึกๆ ข้าเองก็หวั่นไหวและกังวลกับเรื่องนี้มาตลอด" "เสด็จแม่กำลังหมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?" "เซี่ยหมิงเต๋อ...คืออดีตองค์รัชทายาทของฮ่องเต้หลี่เฉียนหยาง เสด็จปู่ของลูก..." ถ้อยคำของไทเฮาทำให้ตำหนักเฉียนชิงตกอยู่ในความเงียบงัน หลี่เซวียนชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจับจ้องพระพักตร์ของพระนาง ราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เพิ่งได้ยิน อดีตองค์รัชทายาท? เซี่ยหมิงเต๋อเป็นราชครูผู้ทรงอำนาจในราชสำนักมาหลายสิบปี แม้จะหายตัวไปจากเมืองหลวง แต่ในความทรงจำของขุนนางส่วนใหญ่ เขาก็เป็นเพียงขุน

ไทเฮาทรงนิ่งไปนาน ราวกับคำถามของหลี่เซวียนได้ขุดเอาความทรงจำบางอย่างที่พระนางพยายามฝังกลบมานานหลายสิบปีขึ้นมาอีกครั้ง “บางที...อาจเป็นเพราะเขาไม่เคยมองสกุลเซี่ยเป็นครอบครัวตั้งแต่แรก” หลี่เซวียนเงยพระพักตร์ขึ้นทันที “เสด็จแม่หมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?” ไทเฮาทรงวางลูกประคำลงบนโต๊ะ เสียงเม็ดไม้กระทบกันเบาๆ กลับชัดเจนเป็นพิเศษในห้องที่เงียบงัน “เซี่ยหมิงเต๋อเติบโตมาในฐานะบุตรชายคนโตของสกุลเซี่ยก็จริง แต่เขารู้ความจริงเกี่ยวกับชาติกำเนิดของตนเองมาตั้งแต่เด็ก เขารู้ว่าตนเป็นพระโอรสของฮ่องเต้องค์ก่อนรู้ว่าตนเคยมีโอกาสได้ครองบัลลังก์มังกร และรู้ว่าตัวเองถูกพรากทุกสิ่งไปเพราะความผิดที่ก่อขึ้นในวัยเยาว์” “แต่ผู้ที่ทำให้เขาสูญเสียตำแหน่งองค์รัชทายาทคือเสด็จปู่ มิใช่สกุลเซี่ยพ่ะย่ะค่ะ” “ถูกต้อง” ไทเฮาทรงพยักพระพักตร์ “แต่เจ้าคงลืมไปแล้วว่า คนที่ถูกความทะเยอทะยานครอบงำมักไม่ยอมรับความผิดของตนเอง พวกเขาจะหาคนสักคนมาเป็นต้นเหตุของความพ่ายแพ้ และเกลียดชังคนนั้นไปตลอดชีวิต” หลี่เซวียนขมวดพระขนง “เสด็จแม่กำลังจะตรัสว่า เ

หลี่จิ้งเหยียนทรงจับพระหัตถ์ของไทเฮาไว้แน่น ก่อนจะหันพระพักตร์ไปทางหลี่เซวียน ดวงพระเนตรที่เคยเปี่ยมด้วยอำนาจบัดนี้กลับหม่นหมอง ราวกับคนที่แบกรับความลับมานานหลายปีจนไม่เหลือเรี่ยวแรงจะปกปิดมันอีกต่อไป “เซวียนเอ๋อร์...หากข้าต้องจากไป เจ้าต้องช่วยข้าทำเรื่องหนึ่งให้สำเร็จได้หรือไม่?” หลี่เซวียนทรงขยับเข้าไปใกล้พระแท่น “เสด็จพี่โปรดรับสั่งมาเถิดพ่ะย่ะค่ะ ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะทำให้สำเร็จ” หลี่จิ้งเหยียนทรงพยักพระพักตร์อย่างช้าๆ ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “นำหลักฐานทั้งหมดออกมาเปิดเผยต่อหน้าขุนนางในราชสำนัก อย่าปล่อยให้ผู้บริสุทธิ์ต้องแบกรับความผิดที่ตนไม่ได้ก่ออีกต่อไป ไม่ว่าเบื้องหลังจะเกี่ยวข้องกับผู้ใดก็ตาม...เจ้าต้องทำให้ความจริงปรากฏ” “พ่ะย่ะค่ะ ข้ารับปาก” “หากหลักฐานเหล่านั้นสามารถเอาผิดเซี่ยหมิงเต๋อได้ ก็จงดำเนินการตามกฎหมาย อย่าให้เขามีโอกาสทำลายหลักฐานหรือหลบหนีไปได้อีก เขาทำร้ายผู้คนมามากเกินไปแล้ว” เมื่อได้ยินชื่อนี้ แววพระเนตรของหลี่เซวียนพลันเย็นเยียบ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เซี่ยหมิงเต๋ออ

หลี่จิ้งเหยียนทรงทอดพระเนตรหญิงสาวที่กำลังร้องไห้อยู่ข้างพระแท่น พระหัตถ์ที่วางอยู่บนหลังมือนางสั่นเทาเล็กน้อย ราวกับแม้แต่การสัมผัสนางในเวลานี้ก็กลายเป็นสิ่งที่พระองค์ต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ “เยว่เยว่...” “เพคะ หม่อมฉันอยู่ตรงนี้” เซี่ยเยว่หลันรีบขานรับ นางโน้มตัวเข้าไปใกล้พระองค์อีกนิด ราวกับกลัวว่าหากตอบช้าเพียงเสี้ยววินาที พระสุรเสียงนี้อาจไม่มีโอกาสเรียกชื่อนางอีกแล้ว หลี่จิ้งเหยียนทรงมองดวงตาแดงก่ำของนางอยู่นาน ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เจ้ายังเกลียดข้าอยู่หรือไม่?” เซี่ยเยว่หลันชะงักงัน คำถามนี้มาอย่างกะทันหันจนนางไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร ความเกลียดชังที่มีต่อบุรุษตรงหน้าไม่ได้เกิดขึ้นเพียงวันสองวัน แต่มันสะสมจากความเจ็บปวด ความผิดหวัง และการถูกบีบบังคับให้ต้องอยู่ในสถานที่ซึ่งหัวใจของนางไม่เคยปรารถนา นางเคยเกลียดเขา เกลียดที่เขาใช้พระราชอำนาจพรากนางจากคนที่รัก เกลียดที่เขาไม่เคยถามความสมัครใจของนาง เกลียดที่เขาทำให้นางต้องกลืนความเจ็บปวดไว้เพียงลำพัง ขณะที่ผู้คนรอบกายต่างคิดว่านางได้รับเกียรติสูงสุดจากการเป็