All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 321 - Chapter 330

เสียงร้องเรียกหมอหลวงของเซี่ยเยว่หลันทำให้เหล่านางกำนัลที่เฝ้าอยู่ด้านนอกแตกตื่นไปตามกัน ไม่นาน ประตูห้องบรรทมก็ถูกผลักเปิดออก หมอหลวงหลายคนรีบรุดเข้ามาพร้อมหีบยา เมื่อเห็นพระโลหิตสีแดงเข้มเปื้อนพระหัตถ์ของฮ่องเต้ ทุกคนต่างหน้าซีดเผือด รีบคุกเข่าลงตรวจพระอาการโดยไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่ลมหายใจเดียว “เหนียงเหนียง ขอพระองค์ถอยออกมาก่อนพ่ะย่ะค่ะ!” “ไม่! ข้าจะอยู่ที่นี่!” เซี่ยเยว่หลันกุมพระหัตถ์ของหลี่จิ้งเหยียนไว้แน่น ราวกับหากนางปล่อยมือเพียงนิดเดียว บุรุษผู้นี้จะจากนางไปตลอดกาล “ฝ่าบาทเพิ่งตรัสกับหม่อมฉันอยู่เลย พระองค์ยังรับสั่งว่าจะเปิดเผยความจริงเรื่องบิดาของหม่อมฉัน ยังรับปากว่าจะไม่ให้หม่อมฉันต้องจดจำบุญคุณของพระองค์...แล้วพระองค์จะมาทิ้งหม่อมฉันไปเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ!” นางพูดทั้งน้ำตา แต่คนบนพระแท่นกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ หมอหลวงผู้เฒ่าแตะชีพจรอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด เขารีบตรวจพระอาการอีกครั้ง แล้วหันไปสั่งผู้ช่วยด้วยเสียงเคร่งเครียด “นำเข็มเงินมาเร็วเข้า! เตรียมยากดพิษกับโสมพันปีด้วย!” “ใต้เท้า หมอหลวงใหญ่

นางสูดลมหายใจลึก พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น “แต่หม่อมฉันจะไม่สาปแช่งพระองค์อีกแล้วเพคะ หม่อมฉันไม่อยากให้พระองค์ตายจากไปเหมือนที่ท่านพ่อจากไป ฝ่าบาททรงฟื้นขึ้นมาเถิดนะเพคะ” นิ้วมือของนางค่อยๆ สอดเข้าไปประคองพระหัตถ์ที่เย็นเฉียบ ใบหน้างามอาบไปด้วยน้ำตาที่ไหลไม่ยอมหยุด ภาพวันที่รู้ข่าวการตายของแม่ทัพเซี่ย นางแทบจะล้มทั้งยืน ความตายคือสิ่งที่นางเกลียดและกลัวที่สุด “หม่อมฉันจะรอให้พระองค์ทรงฟื้นขึ้นมา หม่อมฉันจะรอ แล้วเราค่อยพูดเรื่องนี้กันอีกครั้งเพคพะ และคราวนี้...พระองค์ต้องฟังหม่อมฉันให้จบด้วยนะเพคะ ฝ่าบาทได้ยินหม่อมฉันมั้ยเพคะ ฝ่าบาท...” ความเงียบยังคงเป็นคำตอบเดียว เซี่ยเยว่หลันฝืนยิ้มทั้งน้ำตาให้บุรุษที่ไม่อาจมองเห็นรอยยิ้มของนาง ก่อนจะก้มหน้าลงแนบพระหัตถ์ของเขาอีกครั้ง นางไม่รู้ว่าหลี่จิ้งเหยียนจะมีโอกาสลืมพระเนตรขึ้นมาอีกหรือไม่ ไม่รู้ว่าคำพูดที่นางเก็บซ่อนไว้ในใจจะมีโอกาสกล่าวออกไปจนครบหรือเปล่า แต่ในคืนนี้ นางจะไม่ปล่อยให้เขาต้องนอนอยู่เพียงลำพัง ดวงตาที่เปียกชื้นจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มไม่คลาดสายตา ยามฟ้าสางหลี่เซวียนกลับมาถึงตำหนักพร้อมข่

“ตอนนั้นข้าคิดว่า หากเพียงข้าเงียบไว้แค่เพียงมีเจ้าอยู่ข้างกายข้าให้นานพอ เจ้าก็คงมองเห็นความดีของข้าสักนิดและสักวันเจ้าคงรักข้าจริงๆ ไม่ใช่ตัวแทนของใคร...เหมือนที่ข้ารักเจ้า” เซี่ยเยว่หลันกัดริมฝีปากแน่น “แต่ข้าไม่เคยถามเจ้าเลยว่า...เจ้าต้องการความรักของข้าหรือไม่” น้ำเสียงของพระองค์สั่นไหว “ข้ามีทุกอย่างที่ต้องการ ยกเว้นสิ่งเดียวที่ไม่อาจบังคับให้เป็นของข้าได้ ข้าจึงใช้ทุกอย่างที่มีเพื่อรั้งเจ้าไว้ โดยไม่เคยคิดเลยว่า ทุกครั้งที่ข้ารั้งเจ้า ข้ากำลังทำให้เจ้าเกลียดข้ามากขึ้นเพียงใด” พระเนตรของหลี่จิ้งเหยียนแดงก่ำขึ้นทีละน้อย “ข้าคิดว่าการได้ครอบครองเจ้าคือความสุข...แต่ข้ากลับทำให้เจ้าทุกข์ทรมาน แม้กระทั่งการที่ข้าจะช่วยให้เจ้ากระจ่างในเรื่องของคดีบิดา ข้ากลับสร้างปัญหาเพิ่มและนำหญิงคนใหม่เข้ามาจนเจ้าต้องปวดหัวใจ...” เซี่ยเยว่หลันร้องไห้จนไหล่สั่น “พอแล้วเพคะ...หม่อมฉันขอร้อง อย่าตรัสเช่นนี้อีกเลย” “ข้ายังพูดไม่จบ...ขอให้ข้าได้พูด...สิ่งที่ข้าเก็บไว้ด้วยเถิดเยว่เยว่” พระองค์ทรงพยายามกระชับพระหัตถ์ของนาง แม้จะเหลือเรี่ยวแรงเพีย

เซี่ยเยว่หลันส่ายหน้าทั้งน้ำตา มือที่กุมพระหัตถ์ของหลี่จิ้งเหยียนไว้แน่นสั่นสะท้าน นางพยายามถ่ายทอดความอบอุ่นทั้งหมดที่มีผ่านฝ่ามือคู่นั้น ราวกับหากนางจับไว้แน่นพอ หลี่จิ้งเหยียนก็จะไม่อาจจากนางไปได้ ทว่าหลี่จิ้งเหยียนกลับมองนางด้วยแววตาอ่อนโยนอย่างที่นางแทบไม่เคยเห็นมาก่อน “เยว่เยว่...” “เพคะ หม่อมฉันฟังอยู่ พระองค์อยากตรัสสิ่งใด หม่อมฉันก็จะฟังทั้งหมด แต่พระองค์ต้องรับปากหม่อมฉันก่อนว่าจะไม่หลับไปอีก จะต้องลืมพระเนตรขึ้นมามองหม่อมฉันอีกหลายครั้ง เข้าใจหรือไม่เพคะ?” หลี่จิ้งเหยียนทรงพยายามยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับอ่อนแรงเสียจนทำให้หัวใจของนางเจ็บปวด “เด็กโง่...เจ้าจะให้คนใกล้ตายรับปากเช่นนั้นได้อย่างไร” “พระองค์ยังไม่ตายเพคะ!” เซี่ยเยว่หลันแทบจะตะโกนออกมา น้ำเสียงแตกพร่าไปด้วยความหวาดกลัว “หม่อมฉันไม่อนุญาตให้พระองค์ตรัสเช่นนี้! หมอหลวงยังอยู่ พวกเขายังรักษาพระองค์ได้ พระองค์ก็ยังทรงหายพระทัยอยู่มิใช่หรือเพคะ? เหตุใดจึงต้องพูดราวกับไม่มีวันพรุ่งนี้อีกแล้ว...” เสียงของนางขาดห้วงไปในตอนท้าย เพราะแม้แต่ตัวนางเองก็ยังไม่อาจหลอกตัวเอ

“ฝ่าบาท...” ไม่มีเสียงตอบรับ “ฝ่าบาท?” นางโน้มตัวลงไปใกล้พระพักตร์ของเขา พยายามฟังลมหายใจที่เคยแผ่วเบา ทว่าครั้งนี้กลับไม่มีลมหายใจใดตอบกลับมาอีกแล้ว “ไม่...” เซี่ยเยว่หลันส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา “ไม่จริง...ฝ่าบาท ทรงลืมพระเนตรขึ้นมาสิเพคะ...” นางเขย่าพระหัตถ์ของเขาเบาๆ ราวกับกลัวว่าจะทำให้เขาเจ็บ “พระองค์รับปากหม่อมฉันแล้ว...พระองค์รับปากแล้วว่าจะพยายามอยู่กับหม่อมฉันให้นานที่สุด...” เสียงสะอื้นหลุดออกจากลำคออย่างทรมาน “หม่อมฉันยังไม่ได้บอกพระองค์เลย...ว่าหม่อมฉันอยากให้พระองค์มีชีวิตอยู่มากเพียงใด...” หลี่เซวียนรีบเอื้อมมือไปแตะพระชีพจรของพระเชษฐา แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงความเงียบงันที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ พระหัตถ์ของเขาก็แข็งค้าง เขานิ่งอยู่เช่นนั้นเนิ่นนาน ก่อนจะค่อยๆ หลับพระเนตรลง “เสด็จพี่...” เพียงสองพยางค์ แต่กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยาย “เสด็จพี่!” เสียงเรียกของหลี่เซวียนดังขึ้นในที่สุด ทว่าไม่มีผู้ใดตอบกลับมาอีกแล้ว เซี่ยเยว่หลันก้มลงแนบหน้าผากกับพระหัตถ์ที่เย็นลงอย่างช้าๆ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่า