All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 351 - Chapter 360

หลี่เซวียนทรงชะงัก “ทำไมกันเยว่หลัน?” เซี่ยเยว่หลันพยายามขยับออกจากอ้อมพระกร แต่พระองค์กลับไม่ยอมปล่อยในทันที นางจึงเงยหน้าขึ้นมองพระองค์ ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำ น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่อาจห้ามได้อีก “เพราะยิ่งพระองค์ทรงดีกับหม่อมฉันมากเท่าใด หม่อมฉันก็ยิ่งไม่อาจตัดใจได้มากเท่านั้นเพคะ” หลี่เซวียนทรงมองนางนิ่งงัน เซี่ยเยว่หลันสูดลมหายใจที่สั่นสะท้าน ก่อนกล่าวต่อด้วยเสียงแผ่วเบา “หม่อมฉันเคยคิดว่าขอเพียงได้อยู่ใกล้พระองค์ ได้เห็นพระองค์ปลอดภัย ได้รู้ว่าพระองค์ยังทรงมีความสุข หม่อมฉันก็พอใจแล้ว แต่ตอนนี้พระองค์ทรงเป็นฮ่องเต้ เป็นผู้ครองแผ่นดิน ส่วนหม่อมฉัน...” นางก้มหน้าลง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนหลังพระหัตถ์ของพระองค์ “หม่อมฉันเป็นสตรีที่เคยถวายตัวเป็นพระสนมของฮ่องเต้องค์ก่อน เป็นบุตรสาวของแม่ทัพที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ ต่อให้ความจริงปรากฏในวันหน้า เหล่าขุนนางและผู้คนก็ไม่มีวันลืมอดีตของหม่อมฉันได้ง่ายๆ” “เยว่หลัน...” “ฐานะของเราต่างกันเกินไปเพคะฝ่าบาท” ในที่สุดนางก็กล่าวถ้อยคำที่พยายามเก็บซ่อนไว้ในใจมาตลอดออกมา “หม่อมฉันเป็นใ

หลี่เซวียนทรงหลับพระเนตรชั่วครู่ นางเพิ่งรับปากว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัย พระองค์จะต้องทำให้คำสัญญานั้นเป็นจริง “ส่งองครักษ์อีกชุดไปสมทบ แต่ห้ามทำให้กองกำลังทางเหนือแตกตื่น และอย่าให้เซี่ยเยว่หลันรู้สึกว่าถูกควบคุม หากเกิดเหตุร้ายขึ้น ให้ช่วยนางก่อนสิ่งอื่นใด” “พ่ะย่ะค่ะ!” เมื่อองครักษ์ถอยออกไป หลี่เซวียนจึงทรงหันไปมองแผนที่เมืองหลวงอีกครั้ง พระองค์ไม่ทรงทราบเลยว่า ในเวลานี้เซี่ยเยว่หลันกำลังเดินเข้าไปหาความจริงที่อาจเปลี่ยนชะตาของคนทั้งแผ่นดินและความจริงนั้นอาจโหดร้ายยิ่งกว่าที่ทั้งสองเคยคาดคิด อีกด้านหนึ่ง ณ ประตูเมืองเหนือ รถม้าของเซี่ยเยว่หลันแล่นผ่านถนนสายหลักที่เงียบผิดปกติ สองข้างทางมีร้านค้าปิดประตูสนิท ผู้คนถูกทหารสั่งให้กลับเข้าไปอยู่ในบ้าน ไม่มีใครกล้าออกมาดูเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น เมื่อมาถึงจุดตรวจสุดท้าย เซี่ยเสวียนอู่ก็ยกมือให้รถม้าหยุด “คุณหนูใหญ่ ด้านหน้ามีทหารรักษาประตูตั้งแนวอยู่ขอรับ เราต้องลงเดินเท้าจากตรงนี้” เซี่ยเยว่หลันพยักหน้า ก่อนก้าวลงจากรถ ลมหนาวพัดผ่านใบหน้า นางกระชับเสื้อคลุมแล้วมองไปยังประตูเมืองที่สูง

เสียงของเขาดังก้องไปทั่วลาน “ข้าคือเจิ่นเสียวหยาง รองแม่ทัพผู้เคยร่วมรบกับแม่ทัพเซี่ย! วันนี้ข้าขอประกาศว่า แม่ทัพเซี่ยไม่เคยสั่งให้พวกเราก่อกบฏ! ตราเงินที่พวกเจ้าเห็นอยู่ในมือคุณหนูใหญ่เซี่ย เป็นตราที่ใช้ปกป้องราชวงศ์และประชาชน มิใช่ตราที่ใช้ช่วงชิงบัลลังก์!” ทหารหลายคนเริ่มชะงัก “ผู้ใดออกคำสั่งให้พวกเจ้าบุกเมืองหลวงโดยไม่มีพระราชโองการที่ตรวจสอบได้ ผู้นั้นกำลังใช้พวกเจ้าเป็นเครื่องมือ! หากพวกเจ้าบุกเข้าไปในเมือง วันนี้อาจกลายเป็นกบฏโดยไม่รู้ตัว!” เสียงของเจิ่นเสียวหยางหนักแน่นขึ้น “ข้าขอสาบานต่อวิญญาณแม่ทัพเซี่ย หากมีผู้ใดกล้าสังหารประชาชนในนามของกองทัพทางเหนือ ข้าจะเป็นคนลงโทษผู้นั้นด้วยตนเอง!” คำประกาศทำให้แนวทหารเริ่มสงบลง ทว่าความวุ่นวายยังไม่จางหาย เซี่ยเยว่หลันกำลังจะเอ่ยต่อ ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลังแนวทหาร “ช่างน่าซาบซึ้งใจยิ่งนัก!” ทุกคนหันไปตามเสียง ชายในชุดเกราะสีเข้มเดินออกมาจากกลุ่มทหาร เขาไม่ได้สวมหมวกเหล็ก ใบหน้าคมเข้มมีรอยยิ้มเย็นชา ด้านหลังมีทหารติดตามหลายสิบคน เจิ่นเสียวหยางเห็นเขาแล้วส

เสียงของทหารที่ยอมวางอาวุธดังขึ้นต่อเนื่อง ทว่าความสงบที่เพิ่งก่อตัวกลับยังไม่อาจคลี่คลายสถานการณ์ทั้งหมดได้ เซี่ยหมิงเต๋อจ้องมองเหล่าทหารที่คุกเข่าลงด้วยแววตาอำมหิต รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ เลือนหาย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว “พวกเจ้าคิดว่าหลี่เซวียนจะไว้ชีวิตพวกเจ้าจริงหรือ?” เขาตวาด “วันนี้พวกเจ้าวางอาวุธ พรุ่งนี้ก็อาจถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏอยู่ดี! ผู้ใดจะรับประกันได้ว่าฮ่องเต้พระองค์ใหม่จะไม่กำจัดพวกเจ้าเพื่อสร้างความมั่นคงให้บัลลังก์?” ทหารบางคนชะงัก มือที่กำลังวางดาบพลันหยุดค้าง เซี่ยหมิงเต๋อเห็นดังนั้นจึงรีบกล่าวต่อ “จงมองให้ดี! กองทัพทางเหนือมีทหารหลายหมื่นนาย หากพวกเจ้ายอมจำนนในวันนี้ วันหน้าจะไม่มีผู้ใดปกป้องครอบครัวของพวกเจ้าได้อีก!” “เซี่ยหมิงเต๋อ!” เจิ่นเสียวหยางตวาดลั่น “ท่านยังคิดจะหลอกลวงพวกเขาอีกหรือ?” “หลอกลวง?” เซี่ยหมิงเต๋อหัวเราะเยาะ “ข้าเพียงกล่าวความจริง!” “ความจริงหรือ?” เซี่ยเยว่หลันก้าวออกมาจากด้านหลังเจิ่นเสียวหยาง “เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงไม่กล้าบอก

ทหารนับพันนายพลันเงียบงัน สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังหลี่เซวียน เซี่ยเยว่หลันรู้สึกว่าหัวใจของตนกำลังถูกบีบจนแทบแหลกสลาย นางอยากปฏิเสธ อยากบอกว่าคำพูดของเซี่ยหมิงเต๋อเป็นเพียงกลอุบายสุดท้ายของคนชั่วที่กำลังจะพ่ายแพ้ ทว่าพระพักตร์ของหลี่เซวียนกลับทำให้นางไม่อาจหลอกตนเองได้ พระองค์ไม่ได้ทรงโกรธไม่ได้ตรัสปฏิเสธมีเพียงความเจ็บปวดที่ถูกกดทับไว้ในดวงพระเนตรคู่นั้น “หลี่เซวียน...” นางเรียกพระนามพระองค์เบาๆ “ท่านลุงใหญ่กล่าวถึงเรื่องใดกันแน่?” หลี่เซวียนทรงหลับพระเนตรลงชั่วขณะ ก่อนจะลืมขึ้นอีกครั้ง “เยว่หลัน เรื่องนี้ข้าจะไม่ปิดบังเจ้าอีก” พระสุรเสียงของพระองค์ไม่ดังนัก แต่กลับชัดเจนพอให้ทุกคนได้ยิน “ในวันที่แม่ทัพเซี่ยถูกตัดสินโทษ ผู้ที่มีพระราชอำนาจสูงสุดคือเสด็จพ่อของข้า...อดีตฮ่องเต้หลี่เชี่ยวเย่” เซี่ยเยว่หลันนิ่งงัน นางรู้ดีว่าผู้ใดเป็นฮ่องเต้ในเวลานั้น แต่สิ่งที่นางไม่เคยรู้คือเหตุใดหลี่เซวียนจึงมีสีหน้าราวกับกำลังแบกรับความผิดที่ไม่อาจชดใช้ หลี่เซวียนทอดพระเนตรนาง ก่อนจะตรัสต่อ “พระราชโองการประหารแม่ทัพเซี่ย เป็น