All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 361 - Chapter 370

เขาชี้ไปยังหลี่เซวียน “ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ของเจ้าเป็นพระโอรสของผู้ประทานยาพิษให้บิดาเจ้า! เขาเป็นผู้รับพระราชโองการประหารแม่ทัพเซี่ย! เจ้าคิดว่าคนเช่นนี้จะคืนความยุติธรรมให้เจ้าได้หรือ?” “หุบปาก!” เจิ่นเสียวหยางตวาด แต่เซี่ยหมิงเต๋อกลับไม่สนใจ “เซี่ยเยว่หลัน เจ้าจงถามเขาให้ดีว่าหลังจากแม่ทัพเซี่ยสิ้นใจแล้ว เขาทำสิ่งใด? เขาเคยเปิดโปงความจริงต่อหน้าราชสำนักหรือไม่? เคยประกาศให้คนทั้งแผ่นดินรู้หรือไม่ว่าบิดาของเจ้าไม่ได้เป็นกบฏทั้งเขาและพี่ชายของเขาก็ทำเพื่อราชวงศ์แต่ทอดทิ้งคนตาดำๆ อย่างเรา?” เซี่ยเยว่หลันหันไปมองหลี่เซวียน หลี่เซวียนทรงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ทรงปฏิเสธ เซี่ยหมิงเต๋อหัวเราะอย่างพึงพอใจ ก่อนจะกล่าวต่อ “เพราะเขาเองก็ต้องการรักษาบัลลังก์ของตน! หากความจริงถูกเปิดเผยตั้งแต่แรก ผู้ใดจะเชื่อว่าราชวงศ์ไม่เกี่ยวข้องกับการตายของแม่ทัพเซี่ย? ผู้ใดจะยอมรับพระโอรสของฮ่องเต้ผู้ประทานยาพิษให้แม่ทัพผู้ภักดีได้?” “พอได้แล้ว!” เสียงหลี่เซวียนดังขึ้นอย่างกึกก้อง พระองค์ทอดพระเนตรเซี่ยหมิงเต๋อด้วยพระพักตร์เย็นชา

คำตอบของหลี่เซวียนทำให้เซี่ยเยว่หลันนิ่งงันไปชั่วขณะ พระองค์มิได้ตรัสเพื่อปลอบโยน มิได้ใช้ถ้อยคำสวยหรูเพื่อเรียกความเชื่อใจจากนาง แต่กลับยอมรับความจริงที่ไม่อาจย้อนคืนด้วยพระสุรเสียงหนักแน่น “หากวันนั้นข้ารู้ว่าแม่ทัพเซี่ยถูกใส่ร้าย ข้าจะทูลขัดพระบัญชาเสด็จพ่อ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตของข้าเอง” เซี่ยเยว่หลันมองพระองค์อยู่นาน ก่อนจะเบือนหน้าหนี “หม่อมฉันอยากเชื่อเพคะ” เพียงประโยคเดียวกลับทำให้หลี่เซวียนทรงเจ็บปวดอย่างยิ่ง นางยังไม่ได้ให้อภัยและพระองค์ก็ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องให้นางให้อภัยในเวลานี้ “ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็น” พระองค์ตรัส “ไม่ใช่ด้วยคำพูด แต่ด้วยความจริง” เซี่ยเยว่หลันมิได้ตอบ นางเพียงก้มมองตราเงินที่อยู่ในมือ ก่อนจะกำมันไว้แน่น ความจริงที่นางตามหามานานกำลังจะปรากฏแต่ก่อนที่ความจริงนั้นจะมาถึง นางกลับต้องเผชิญกับความจริงอีกข้อหนึ่ง...คนที่ทำให้บิดาของนางต้องตายอาจไม่ได้มีเพียงเซี่ยหมิงเต๋อ ลานไต่สวนมีเสียงกลองไต่สวนดังขึ้นสามครั้งจนก้องกังวานไปทั่วลานหน้าศาลหลวง ทหารหลวงยืนเรียงรายอยู่สองฝั่ง ประชาชนจำนวนมากถูกอนุญาตใ

ลานไต่สวนเงียบงัน หลักฐานทั้งหมดถูกวางเรียงอยู่บนโต๊ะ ทั้งบัญชีเสบียง คำสั่งเคลื่อนทัพฉบับจริงและฉบับปลอม คำให้การของผู้คุมคุกหลวง จดหมายของเซี่ยหมิงเต๋อและห่อยาที่มู่เฟยเก็บรักษาไว้ทุกชิ้นล้วนชี้ไปยังชายผู้เดียว เซี่ยหมิงเต๋อ เขานั่งคุกเข่าอยู่กลางลาน ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำ “ไม่...” เขาพึมพำ “เป็นไปไม่ได้...” หลี่เซวียนทรงลุกขึ้นจากพระที่นั่ง “เซี่ยหมิงเต๋อ เจ้าปลอมแปลงคำสั่งทหาร ยักยอกเงินเสบียงกองทัพ ใส่ร้ายแม่ทัพเซี่ย และใช้ผู้อื่นเป็นเครื่องมือทำร้ายอดีตฮ่องเต้” พระสุรเสียงเย็นเยียบ “เจ้าจะยอมรับความผิดหรือไม่?” เซี่ยหมิงเต๋อหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ยอมรับหรือ? แล้วอย่างไรเล่า! ต่อให้ข้ายอมรับ แม่ทัพเซี่ยก็ไม่ฟื้นขึ้นมา! ต่อให้ข้าถูกประหาร ตระกูลเซี่ยก็ไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิม!” เซี่ยเยว่หลันก้าวออกมา “ใช่” นางมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ “บิดาของข้าไม่มีวันกลับมา และตระกูลเซี่ยไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิม” นางหยุดไป ก่อนจะกล่าวต่อ “แต่ท่านจะไม่มีวันได้ใช้ความตา

“กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ!” “หากมิกล้า ก็จงหยุดใช้ชื่อของนางเป็นเครื่องมือทางการเมือง!” เหล่าขุนนางก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม แต่ในใจของหลี่เซวียนกลับยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น พระองค์ทรงรู้ดีว่าเหตุใดคนเหล่านี้จึงพยายามต่อต้าน พวกเขาไม่ต้องการให้เซี่ยเยว่หลันมีอำนาจในการเรียกร้องความยุติธรรม ไม่ต้องการให้ความจริงเกี่ยวกับอดีตฮ่องเต้ถูกเปิดเผยมากไปกว่านี้และที่สำคัญ...พวกเขาไม่ต้องการให้พระองค์ทรงยกนางขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่าที่พวกเขาคาดคิด “ข้าจะประกาศให้ชัดเจนในวันพรุ่งนี้” หลี่เซวียนตรัส “เซี่ยเยว่หลันจะได้รับการคืนฐานันดรและเกียรติยศตามที่นางพึงมี ส่วนคดีแม่ทัพเซี่ยจะถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ว่าเป็นคดีใส่ร้ายผู้ภักดี” อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวารีบเงยหน้าขึ้น “ฝ่าบาท! หากทรงกระทำเช่นนั้น ย่อมเท่ากับทรงยอมรับว่า ราชวงศ์ในรัชสมัยก่อนมีความผิด!” “แล้วอย่างไร?” หลี่เซวียนทรงถามกลับทันที “หากราชวงศ์มีความผิด ก็ต้องยอมรับความผิด หากขุนนางมีความผิด ก็ต้องรับโทษ หากข้าเองมีความผิด ข้าก็จะไม่ปฏิเสธ!” พระองค์ทรงทอ

หลี่เซวียนทรงนิ่งไปครู่หนึ่ง พระเนตรทอดมองหญิงสาวที่กำลังรอคำตอบอยู่ตรงหน้า คำสัญญานั้น…เป็นสิ่งที่พระองค์เก็บซ่อนไว้ในพระทัยมานานหลายปี “ก่อนที่แม่ทัพเซี่ยจะถูกจับกุม เขาเคยขอให้ข้ารับปากเรื่องหนึ่ง” เซี่ยเยว่หลันกำจดหมายในมือแน่นขึ้น “เรื่องใดเพคะ?” หลี่เซวียนทรงสูดพระทัยลึก ก่อนตรัสด้วยพระสุรเสียงแผ่วเบา “เขาขอให้ข้าดูแลเจ้าให้ดี” หญิงสาวชะงัก “ดูแลหม่อมฉันหรือเพคะ?” “เขาบอกว่า เจ้าเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของเขา เป็นสิ่งที่เขาห่วงใยและหวงแหนที่สุดในชีวิต หากวันหนึ่งเขาไม่อาจกลับมาได้ ขอให้ข้าปกป้องเจ้า อย่าให้ผู้ใดทำร้ายเจ้าได้อีก” เซี่ยเยว่หลันนิ่งงัน ความทรงจำในคืนที่นางเกือบปลิดชีวิตตนเองพลันย้อนกลับมาอย่างไม่อาจห้าม ความมืดมิด ความเจ็บปวดและบุรุษผู้หนึ่งที่ฝ่าคำสั่งของผู้คนทั้งวังเข้ามาหานาง… หลี่เซวียน นางหลุบตาลง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนจดหมาย “แต่ฝ่าบาทก็ทรงทำไม่ได้…” คำพูดนั้นเบาหวิว ทว่ากลับราวกับมีคมมีดกรีดลงกลางพระหทัยของหลี่เซวียน พระองค์มิได้แก้ตัว “ใช่ ข้าทำไม่ได้” เซี่ยเยว่