All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 371 - Chapter 380

เสียงถวายพระพรดังก้องไปทั่วลานพิธี ทว่าท่ามกลางความยินดีของผู้คน หลี่เซวียนกลับทอดพระเนตรเซี่ยเยว่หลันอย่างเงียบงัน นางยืนอยู่ไม่ไกลจากพระองค์ ใบหน้างดงามยังคงมีคราบน้ำตา แม้จะยิ้มออกมาได้ แต่แววตากลับเผยความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานหลายปี วันนี้นางได้ทวงคืนเกียรติยศให้บิดาแล้วแต่สำหรับพระองค์…ยังมีสิ่งหนึ่งที่ไม่อาจคืนกลับมาได้ง่ายดาย ความไว้วางใจของนาง “เยว่หลัน” หลี่เซวียนตรัสเรียกเสียงเบา ทว่าท่ามกลางเสียงผู้คน นางกลับได้ยินอย่างชัดเจน “เพคะ ฝ่าบาท?” “หลังพิธีเสร็จสิ้น ข้ามีเรื่องอยากพูดกับเจ้า” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไป ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย “เพคะ” คำตอบเพียงสั้นๆ ทำให้พระองค์ทรงรู้สึกเหมือนได้รับความหวังอีกครั้งแต่ความหวังนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน “ฝ่าบาท!” เสียงของอัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาดังขึ้นจากด้านหลัง “กระหม่อมมีเรื่องสำคัญต้องกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เซวียนทรงหันพระพักตร์ไปมอง “ว่ามา” อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาก้าวออกมา ก่อนจะคุกเข่าลงอย่างหนักแน่น “กระหม่อมขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้

เสียงระฆังยามเช้าดังก้องไปทั่วพระราชวัง หลี่เซวียนประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร ทอดพระเนตรเหล่าขุนนางที่คุกเข่าเรียงรายอยู่เบื้องหน้า วันนี้ฎีกาคัดค้านการแต่งตั้งเซี่ยเยว่หลันเป็นฮองเฮาถูกวางกองสูงอยู่บนโต๊ะทรงงาน ทว่าเรื่องที่ทำให้พระองค์ทรงขมวดพระขนงมิใช่จำนวนฎีกา หากเป็นถ้อยคำในฎีกาฉบับหนึ่งที่กล่าวถึงนางอย่างไม่ไว้หน้า “เซี่ยเยว่หลันเคยเป็นกุ้ยเฟยของอดีตฮ่องเต้ หากแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮา ย่อมเป็นการทำลายจารีตของราชวงศ์ อีกทั้งอาจทำให้เหล่าสตรีในวังหลวงไม่อาจยอมรับได้พ่ะย่ะค่ะ” ผู้กล่าวคือเสนาบดีหลัว ผู้ดำรงตำแหน่งมานานและเป็นหนึ่งในขุนนางที่มีอิทธิพลที่สุดในราชสำนัก หลี่เซวียนทรงวางฎีกาลงช้าๆ “แล้วจารีตที่เจ้ากล่าวถึง เคยปกป้องนางหรือไม่?” เสนาบดีหลัวชะงัก “ฝ่าบาท…” “วันที่นางถูกกล่าวหาว่าเป็นบุตรสาวกบฏ วันที่บิดาของนางถูกประหารอย่างไม่เป็นธรรม วันที่นางถูกกักขังอยู่ในตำหนักจี้เห่อ จารีตของราชวงศ์อยู่ที่ใด?” พระสุรเสียงมิได้ดังขึ้น ทว่าทุกถ้อยคำกลับกดทับทั่วท้องพระโรงจนไม่มีผู้ใดกล้าขยับ “วันนี้เมื่อข้าต้องการคืนเกียรติยศ

เซี่ยเยว่หลันมองหลี่เซวียนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว “หม่อมฉันไม่เคยคิดว่าตนเองจะมีวันที่ได้ยืนอยู่ต่อหน้าขุนนางเหล่านั้นโดยไม่ต้องหวาดกลัว” “แล้ววันนี้เจ้ากลัวหรือไม่?” นางพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา “กลัวเพคะ แต่หม่อมฉันไม่อยากถอยอีกแล้ว” หลี่เซวียนทอดพระเนตรนางด้วยแววตาอ่อนโยน พระองค์ทรงอยากยื่นพระหัตถ์ไปลูบศีรษะนางเหมือนเช่นวันวาน ทว่าท้ายที่สุดกลับเพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น “เช่นนั้นก็จงเดินหน้า ข้าจะไม่ขวางทางเจ้าและจะคอยผลักดันเจ้าตลอดไป” เซี่ยเยว่หลันยิ้มบาง ก่อนจะเอ่ยขึ้น “แต่หม่อมฉันมีเรื่องหนึ่งอยากขอจากพระองค์” “ว่ามา” “หากหม่อมฉันได้เป็นฮองเฮา หม่อมฉันต้องการให้มีพระราชโองการกำหนดอำนาจของฮองเฮาให้ชัดเจน หม่อมฉันไม่ต้องการให้วันหนึ่งผู้ใดกล่าวหาว่าหม่อมฉันใช้อำนาจเกินควร แล้วพระองค์ต้องทรงลำบากพระทัยเพราะหม่อมฉันอีก” หลี่เซวียนทรงนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักพระพักตร์ “ย่อมได้ ข้าจะให้สำนักราชเลขาธิการร่างพระราชโองการตามที่เจ้าต้องการ” “และอีกเรื่องเพคะ” “ยังมีอีกหรือ?”

ข่าวการทุจริตบัญชีฝ่ายในยังคงเป็นที่กล่าวขานไปทั่วราชสำนัก หลัวจิ้งถูกส่งตัวให้กรมตรวจสอบบัญชีสอบสวนอย่างเป็นทางการ แม้เสนาบดีหลัวจะพยายามวิ่งเต้นช่วยเหลือบุตรชาย แต่เมื่อหลักฐานปรากฏชัดว่ามีเงินหลวงจำนวนมากถูกเบิกจ่ายโดยไม่มีการดำเนินงานจริง เขาก็ไม่อาจใช้ตำแหน่งของตนปิดบังความผิดได้อีก เซี่ยเยว่หลันมิได้สั่งลงโทษผู้ใดด้วยตนเอง นางเพียงส่งหลักฐานทั้งหมดให้กรมที่เกี่ยวข้องดำเนินการตามกฎหมาย และกำชับให้คืนเงินที่ถูกเบียดบังไปแก่คลังหลวง เรื่องนี้ทำให้ขุนนางหลายคนเริ่มมองนางเปลี่ยนไป บางคนยังคงไม่เห็นด้วยกับการแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮา แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้ากล่าวหาว่านางใช้อำนาจตามอำเภอใจอีก ทว่าในขณะที่ราชสำนักกำลังวุ่นวายกับเรื่องภายใน กลับมีข่าวร้ายจากนอกเมืองหลวงส่งมาถึงพระราชวัง “กราบทูลฝ่าบาท! มีรายงานด่วนจากเมืองชิงเหอพ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีผู้ส่งสารรีบคุกเข่าลงกลางท้องพระโรง ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อผุดเต็มหน้าผากราวกับเดินทางมาด้วยความเร่งรีบตลอดทั้งคืน หลี่เซวียนทรงวางฎีกาในพระหัตถ์ลง “เกิดเรื่องใดขึ้น?” “เมืองชิงเหอ

หลี่เซวียนเสด็จมายังจวนเซี่ยด้วยพระองค์เอง เซี่ยเยว่หลันกำลังจัดเตรียมรายชื่อสิ่งของจำเป็นสำหรับการเดินทาง นางจดรายละเอียดลงบนกระดาษอย่างตั้งใจ ทั้งข้าวสาร ผ้าสะอาด น้ำดื่ม ยาสมุนไพร และอุปกรณ์สำหรับจัดพื้นที่แยกผู้ป่วย เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า นางจึงเงยหน้าขึ้น “ฝ่าบาท” “เจ้ายังไม่พักอีกหรือ?” “หม่อมฉันกำลังตรวจรายการสิ่งของเพคะ” หลี่เซวียนทอดพระเนตรกองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนจะเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างนาง “เจ้าตั้งใจจะไปให้ได้จริงๆ สินะ” “เพคะ” “แม้ข้าจะไม่อนุญาต?” เซี่ยเยว่หลันเงียบไปชั่วครู่ “หม่อมฉันไม่อยากขัดพระประสงค์ แต่หากพระองค์ไม่อนุญาต หม่อมฉันก็คงต้องขอให้พระองค์ทรงพิจารณาอีกครั้ง” หลี่เซวียนทรงถอนพระทัย “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ากังวลสิ่งใดที่สุด?” นางส่ายหน้า “ข้ากลัวว่าจะสูญเสียเจ้าไปอีก” เซี่ยเยว่หลันชะงัก พระองค์ทรงเอื้อมพระหัตถ์ไปจับมือของนาง “ข้าเคยเห็นเจ้าถูกพรากทุกสิ่งไปแล้วครั้งหนึ่ง ข้าไม่ต้องการเห็นเจ้าต้องเผชิญความเจ็บปวดอีก ไม่ต้องการให้เจ้าไปอย