All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 391 - Chapter 400

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เซี่ยเยว่หลันยังคงทำงานช่วยเหลือชาวเมืองชิงเหออย่างต่อเนื่อง แม้สถานการณ์โรคระบาดจะดีขึ้นมากแล้ว แต่ยังมีผู้ป่วยบางส่วนที่ต้องได้รับการดูแล นางจึงไม่อาจละทิ้งหน้าที่ไปได้ ทว่าในใจกลับมีเรื่องหนึ่งที่คอยรบกวนอยู่เสมอ เรื่ององค์หญิงแห่งอู่หนาน นับตั้งแต่ได้รับจดหมายจากเมืองหลวง นางก็อดนึกถึงเรื่องนี้ไม่ได้ ยิ่งจื่อจิ่วหลินพูดจาคลุมเครือมากเท่าใด นางก็ยิ่งรู้สึกว่าการเดินทางมาขององค์หญิงผู้นั้นคงไม่ใช่เพียงการเจรจาสัมพันธไมตรีธรรมดา อีกทั้งจื่อจิ่วหลินยังเป็นองค์หญิงแห่งอู่หนาน นางย่อมทราบเรื่องภายในราชวงศ์ของตนเองดีกว่าผู้อื่น หากนางพูดว่ามาเพื่ออภิเษกที่จะเกิดขึ้น นั่นก็หมายความว่าราชสำนักทั้งสองฝ่ายอาจกำลังเตรียมการอยู่จริงๆ เซี่ยเยว่หลันถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะปิดเอกสารในมือ “คุณหนู เป็นอะไรหรือเจ้าคะ?” ชิงหลัวที่กำลังจัดยาอยู่ใกล้ๆ เอ่ยถาม “ไม่มีอะไร ข้าเพียงรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย” “เช่นนั้นพักสักครู่เถิดเจ้าค่ะ ฝ่าบาททรงกำชับไว้แล้ว หากท่านยังฝืนทำงานอีก ข้าน้อยคงต้องไปทูลฟ้องพระองค์จริงๆ” เซี่ยเยว่หลันหัวเราะเบาๆ

“เรื่องอภิเษกที่ท่านกำลังคิดถึง ไม่ใช่เรื่องของฝ่าบาทกับข้า และก็ไม่ใช่เรื่องของอวี้หลิงกับข้าด้วย” เซี่ยเยว่หลันชะงัก “แล้วเป็นเรื่องของผู้ใดกัน?” จื่อจิ่วหลินมองเซี่ยอวี้หลิง ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย “เรื่องนี้นั้น...” “องค์หญิงจิ่วหลิน” เซี่ยอวี้หลิงเรียกนางด้วยน้ำเสียงเตือนแต่ดูเหมือนองค์หญิงจะไม่คิดหยุดง่ายๆ “ท่านหญิงอยากรู้จริงๆ หรือเจ้าคะ?” “แน่นอนสิองค์หญิง ข้าย่อมอยากรู้ถึงงานอภิเษกที่จะเกิดขึ้น” จื่อจิ่วหลินกำลังจะตอบ ทว่าเซี่ยอวี้หลิงกลับยื่นมือไปปิดปากนางเสียก่อน “เรื่องนี้ยังไม่ถึงเวลาพูดขอรับพี่หญิง” จื่อจิ่วหลินดึงมือเขาออก ก่อนจะทำแก้มพอง “ท่านนี่ช่างใจร้ายจริงๆ ท่านแม่ทัพ...” “ข้าเพียงไม่อยากให้ท่านพูดเรื่องที่ยังไม่ควรพูดองค์หญิง” เซี่ยเยว่หลันมองทั้งสองคนแล้วถอนหายใจ “เอาเถิด หากเป็นความลับในราชสำนักขนาดนั้นก็ไม่เป็นไร ข้าเพียงไม่อยากให้พวกเจ้าต้องปิดบังกันจนเกิดความเข้าใจผิด” “ท่านหญิงวางใจได้...เพราะว่า...” จื่อจิ่วหลินยิ้มหวาน “หากถึงเวลาที่เหมาะสม ข้าจะบอกท่านทุกอย่างแน่นอน”

เซี่ยเยว่หลันยังคงนั่งอยู่ในตำหนักของสกุลเซี่ย ท่ามกลางความเงียบสงบที่ชวนให้รู้สึกสบายใจ ทว่าตั้งแต่กลับจากเมืองชิงเหอมา นางกลับรู้สึกว่าตนเองมีเรื่องให้ขบคิดอยู่ไม่น้อย โดยเฉพาะข่าวเรื่ององค์หญิงอู่หนาน แม้จื่อจิ่วหลินจะเคยยืนยันว่าเรื่องอภิเษกไม่ได้เกี่ยวข้องกับหลี่เซวียน แต่ก็ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดแก่ตน อีกทั้งเซี่ยอวี้หลิงก็ยังปิดปากเงียบ ไม่ยอมเล่าอะไรสักคำ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าคนรอบตัวนางมีความลับกันไปหมด “คุณหนูเจ้าคะ ชาร้อนเจ้าค่ะ” ชิงหลัวยกถ้วยชามาวางตรงหน้า ก่อนจะเหลือบมองผ้าแพรที่วางอยู่บนโต๊ะ “ท่าน...ปักผ้าผืนนี้มาหลายวันแล้วนะเพคะ เหตุใดจึงยังไม่เสร็จเสียที?” เซี่ยเยว่หลันก้มมองผ้าในมือ บนผืนผ้ามีลายดอกเหมยที่ปักผิดไปหลายจุด นางถอนหายใจเบาๆ “ข้าคงไม่มีสมาธิกระมัง” “คุณหนูกำลังคิดถึงฝ่าบาทหรือเจ้าคะ?” “ใครว่ากัน?” ชิงหลัวยิ้มบางๆ “บ่าวยังไม่ได้เอ่ยว่า คุณหนูคิดถึงฝ่าบาทด้วยเรื่องใดเลยนะเจ้าคะ” เซี่ยเยว่หลันชะงัก ก่อนจะวางเข็มลงทันที “เจ้าช่างพูดมากขึ้นทุกวันแล้ว” “บ่าวเพียงเห็นว่าตั้งแต่กลั

เซี่ยเยว่หลันกอดหมอนอิงอยู่นาน จนกระทั่งชิงหลัวนำยาทาแผลมาให้ นางจึงยอมยื่นมือออกไปอย่างไม่เต็มใจ “คุณหนูเจ้าคะ ยื่นมือมาเถิดเจ้าค่ะ บ่าวจะทายาให้” “แผลเล็กน้อยเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องทายาก็ได้” “หากฝ่าบาททรงเห็นว่าคุณหนูมีแผล พระองค์คงทรงถามไม่หยุดแน่เจ้าค่ะ” คำพูดนั้นทำให้เซี่ยเยว่หลันชะงัก ก่อนจะรีบยื่นมือออกไป “เช่นนั้นก็รีบทาเถิด” ชิงหลัวก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม นางไม่คิดว่าคุณหนูของตนจะเสียอาการได้ถึงเพียงนี้ เพียงแค่เอ่ยถึงฝ่าบาทก็ยอมทำตามแต่โดยดี “คุณหนูเจ้าคะ บ่าวขอถามสักเรื่องได้หรือไม่?” “ว่ามาสิ” “หากฝ่าบาททรงมีสตรีอื่นจริงๆ คุณหนูจะทำอย่างไรเจ้าคะ?” เซี่ยเยว่หลันเงียบไปทันที “ข้าคง...” นางหยุดคิด ก่อนจะส่ายหน้า “ข้าไม่รู้” “คุณหนูไม่คิดจะถามฝ่าบาทให้ชัดเจนหรือเจ้าคะ?” “ข้าจะถามอย่างไรเล่า? หรือจะเดินไปถามพระองค์ว่า วันนี้ทรงพบคุณหนูฟ่านแล้วรู้สึกพอพระทัยหรือไม่?” “หากคุณหนูอยากถามเช่นนั้น บ่าวก็คิดว่าไม่เสียหายอะไรนะเจ้าคะ อย่างไรเสียฝ่าบา

หลี่เซวียนทรงยิ้มอย่างชอบใจ ก่อนจะยกพระหัตถ์ขึ้นลูบศีรษะนางเบาๆ “เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องทนฟังอีกแล้ว เพราะตำแหน่งพระชายาที่เจ้ากำลังพูดถึงนั้น ข้าไม่คิดจะมอบให้สตรีอื่น” “ฝ่าบาททรงตรัสเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ? พระองค์เป็นฮ่องเต้ เรื่องการอภิเษกย่อมเกี่ยวข้องกับความมั่นคงของแคว้น มิใช่เรื่องที่พระองค์จะตัดสินพระทัยตามพระทัยเพียงอย่างเดียว” “เจ้ากำลังสั่งสอนข้าอยู่หรือ?” “หม่อมฉันเพียงกล่าวตามความจริงเพคะ” “ดี เช่นนั้นข้าก็จะกล่าวความจริงกับเจ้าเช่นกัน” หลี่เซวียนโน้มพระพักตร์ลงเล็กน้อย สบตานางอย่างจริงจัง “ข้าไม่ต้องการสตรีอื่น ไม่ว่าจะเป็นคุณหนูฟ่าน องค์หญิงจากอู่หนาน หรือสตรีจากตระกูลใดก็ตาม” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไป “แล้วเรื่องการอภิเษกที่ผู้คนกล่าวถึงเล่าเพคะ?” “เรื่องนั้น...” พระองค์ทอดพระเนตรนาง ก่อนจะยกมุมพระโอษฐ์ขึ้น “เจ้าสนใจมากถึงเพียงนี้ เหตุใดไม่ถามให้ชัดเจนเสียตั้งแต่แรก?” “หม่อมฉันถามแล้วมิใช่หรือเพคะ?” “เจ้าถามว่าข้าพบคุณหนูฟ่านหรือไม่ ไม่ได้ถามว่าข้าจะแต่งกับใคร” “