All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 401 - Chapter 410

เซี่ยเยว่หลันมองบุรุษตรงหน้า ก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนใจ “ฝ่าบาททรงมั่นพระทัยเกินไปแล้วเพคะ” “ข้าเพียงมั่นใจในสายตาของตนเอง” “สายตาของพระองค์?” “ใช่ ข้าเลือกสตรีไม่ผิดคนอย่างไรเล่า” คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวถึงกับชะงัก ใบหน้าที่เพิ่งสงบนิ่งกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออีกครั้ง หลี่เซวียนทอดพระเนตรนางด้วยความพึงพอพระทัย ก่อนจะทรงก้มลงกระซิบใกล้ใบหู “หรือเจ้าคิดว่าข้าควรเลือกสตรีอื่นอีก?” “หม่อมฉันมิได้กล่าวเช่นนั้นเสียหน่อยเพคะ” “เช่นนั้นก็อย่าได้กังวล ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะมีเจ้าเป็นฮองเฮาเพียงคนเดียวและไม่มีสนมนางใดอีก” เซี่ยเยว่หลันเม้มริมฝีปาก พยายามไม่ให้ตนเองเผยรอยยิ้มออกมา ทว่าหลี่เซวียนกลับทรงจับได้เสียก่อน “ยิ้มแล้วหรือ?” “หม่อมฉันไม่ได้ยิ้มเพคะ” “เช่นนั้นเหตุใดแก้มเจ้าจึงแดง?” “อากาศในห้องคงร้อนไปเพคะ” “จริงหรือ?” พระองค์ทอดพระเนตรเตาอุ่นที่ตั้งอยู่ห่างออกไป ก่อนจะหันกลับมามองนาง “เช่นนั้นข้าคงต้องสั่งให้คนเปิดหน้าต่าง” “ไม่ต้องเพคะ!” เสียงปฏิเสธที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้หลี่เซวียนทรงพระสรวล

“หากไม่มี เช่นนั้นข้าจะให้สำนักราชเลขาธิการรวบรวมความเห็นและตรวจสอบธรรมเนียมที่พวกเจ้าอ้างถึงอย่างละเอียด เรื่องการแต่งตั้งฮองเฮาจะยังไม่ประกาศจนกว่าจะได้ข้อสรุป” พระองค์ทรงหยุดเล็กน้อย ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แต่จงจำไว้ ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดใช้เรื่องในอดีตมาลบล้างความดีความชอบของสตรีผู้หนึ่ง และยิ่งไม่ยอมให้ผู้ใดนำชื่อของแม่ทัพผู้ล่วงลับมาเป็นเครื่องมือทางการเมืองอีก” “กระหม่อมรับพระบัญชา!” เสียงขุนนางทั้งท้องพระโรงดังขึ้นพร้อมกัน ทว่าเมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ขุนนางทั้งสามกลับไม่ได้มีท่าทีโล่งใจอย่างที่ควรจะเป็น เพราะพวกเขาเพิ่งได้รับข่าวจากสายลับว่า มีเอกสารเก่าชุดหนึ่งซึ่งเกี่ยวข้องกับคดีของแม่ทัพเซี่ยกำลังจะถูกนำกลับมาตรวจสอบอีกครั้ง และเอกสารชุดนั้นอาจเปิดเผยความจริงบางอย่างที่พวกเขาพยายามปกปิดมานาน ยามบ่าย ณ จวนสกุลเซี่ย เซี่ยเยว่หลันกำลังนั่งจิบชาอยู่ในสวน ชิงหลัวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้นด้วยข่าวที่ตรงมาจากวังหลวงที่ชวนให้รู้สึกกังวลและตื่นเต้นในคราเดียวกัน “คุณหนูเจ้าคะ! ข่าวจากในวังมาถึงแล้วเจ้าค่ะ!” “

“คุณหนูฟ่านไม่ต้องมากพิธี” “ไม่ได้พบกันหลายวัน ท่านหญิงสบายดีหรือเจ้าคะ?” “ข้าสบายดี ขอบคุณคุณหนูฟ่านที่เป็นห่วง” “ข้าได้ยินว่าท่านหญิงเพิ่งกลับจากเมืองชิงเหอ คงเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย” “ก็มีบ้าง แต่เมื่อเห็นประชาชนกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ ความเหน็ดเหนื่อยเหล่านั้นก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว” ฟ่านจื่อเหยายิ้มบางๆ “ท่านหญิงช่างมีเมตตาจริงๆ” “คุณหนูฟ่านกล่าวเกินไปแล้ว” บทสนทนาของทั้งสองดูสุภาพเรียบร้อย ทว่าเหล่าสตรีที่นั่งอยู่ในศาลาต่างลอบมองกันอย่างมีความหมาย ข่าวเรื่องฮ่องเต้ทรงมีพระประสงค์จะแต่งตั้งเซี่ยเยว่หลันเป็นฮองเฮาแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงแล้วและทุกคนก็รู้ดีว่าฟ่านจื่อเหยาเคยได้รับมอบหมายให้ช่วยดูแลกิจการฝ่ายในช่วงหนึ่ง อีกทั้งยังมีข่าวว่านางสนใจฮ่องเต้องค์ปัจจุบันไม่น้อย การที่ไทเฮาทรงเชิญสตรีทั้งสองมาพบกันในวันนี้ จึงทำให้ผู้คนอดคาดเดาไม่ได้ ไทเฮาทรงยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนจะตรัสขึ้นอย่างไม่รีบร้อน “เยว่หลัน ข้าได้ยินว่าเมื่อวานมีเรื่องวุ่นวายในท้องพระโรง” เซี่ยเยว่หลันวางถ้วยชาลงทันที “เพคะ” “เจ้าคงทราบ

เซี่ยเยว่หลันยื่นไม้เข้าไปใกล้อีกครั้ง “จับให้แน่น! อย่าปล่อยมือ!” ฟ่านจื่อเหยาพยายามคว้าปลายไม้ไว้ได้ในที่สุด นางไอสำลักน้ำจนใบหน้าซีดเผือด มือทั้งสองข้างสั่นเทาอย่างน่าเวทนา “ท่านหญิง...ช่วยข้าด้วย...” “อย่าตื่นตระหนก ข้าจะช่วยเจ้าเอง!” เซี่ยเยว่หลันออกแรงดึงไม้เข้าหาตัว ทว่าในขณะที่ฟ่านจื่อเหยากำลังจะถึงขอบสระ มือที่จับปลายไม้กลับคลายออกอย่างกะทันหัน “คุณหนูฟ่าน!” เซี่ยเยว่หลันรีบโน้มตัวลงไปคว้าข้อมือนาง แต่แทนที่ฟ่านจื่อเหยาจะจับมือของนางไว้ หญิงสาวกลับฉวยโอกาสนั้นคว้าข้อมือเซี่ยเยว่หลันแน่น ก่อนจะออกแรงกระชากสุดกำลัง “ว้าย!” ร่างของเซี่ยเยว่หลันเสียหลักพุ่งลงไปในสระน้ำทันที ตูม! น้ำเย็นจัดกระเซ็นขึ้นสูง กลืนเสียงร้องตกใจของนางไปจนหมดสิ้น “คุณหนู!” ชิงหลัวกรีดร้องอย่างตื่นตระหนก รีบวิ่งไปยังขอบระเบียง ทว่าภาพที่เห็นกลับทำให้นางแทบสิ้นสติ ฟ่านจื่อเหยากำลังตะเกียกตะกายอยู่กลางน้ำ ส่วนเซี่ยเยว่หลันที่เพิ่งตกลงไปกลับถูกอีกฝ่ายคว้าตัวไว้ไม่ยอมปล่อย “ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย!” ฟ่านจื่อเหยาร้องเสียงดัง พลางดิ้นร

“ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่กับเจ้า” พระองค์ถอดเสื้อชั้นในที่ยังแห้งกว่าออกมาคลุมร่างนางไว้ แม้จะไม่อาจช่วยให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นได้มากนัก แต่ก็ยังดีกว่าปล่อยให้นางต้องนอนเปียกชุ่มอยู่เช่นนั้น “หมอหลวงมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” หมอหลวงวิ่งเข้ามาพร้อมหีบยา เมื่อเห็นสภาพของเซี่ยเยว่หลันก็รีบคุกเข่าลงตรวจอาการทันที “ทูลฝ่าบาท ขอพระองค์โปรดให้กระหม่อมตรวจพระอาการของท่านหญิงก่อนพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เซวียนค่อยๆ วางนางลงบนผ้าที่ขันทีนำมารองไว้ แต่พระหัตถ์ยังไม่ยอมปล่อยมือของนาง “รักษานางให้ได้” “กระหม่อมจะทำสุดความสามารถพ่ะย่ะค่ะ” “ไม่ใช่แค่สุดความสามารถ” พระเนตรของฮ่องเต้เย็นเยียบ “นางต้องปลอดภัยเท่านั้น!” หมอหลวงไม่กล้าตอบสิ่งใดอีก รีบตรวจชีพจรและฟังลมหายใจ ก่อนสั่งให้คนเตรียมน้ำอุ่น ผ้าแห้ง และยาที่จำเป็น เซี่ยเยว่หลันยังคงไอเป็นระยะ นางพยายามขยับมือ แต่กลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกนิ้ว หลี่เซวียนจับมือนางไว้แน่น “อย่าฝืน ข้าไม่ไปไหน” นางคล้ายได้ยินเสียงนั้น จึงพยายามบีบพระหัตถ์ตอบกลับอย่างแผ่วเบา เพียงเท่านั้นดวงตาของหลี่เซวียนก็แดงก่ำขึ้นทันที