All Chapters of ชู้รักจำเลยหัวใจ: Chapter 11 - Chapter 20

มิรันดาเดินเข้าที่พักแล้วรู้สึกร้อนวูบวาบเหมือนแผ่นหลังของเธอถูกไฟลนและรู้ว่าเขมินทร์ยังไม่กลับพอเปิดประตูเข้าไปในที่พักก็รีบปิดประตูอย่างรวดเร็วแล้วยืนพิงประตู“เฮ้ออ...” หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อพ้นจากสายตาของเขมินทร์และยอมรับกับตัวเองว่าเธอต้านเสน่ห์เขาไม่อยู่จริงๆและอีกห้าวันที่เหลือเธอจะทำยังไงก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งโซฟาแล้วกดโทรหาเพื่อน“ตู้ดดๆๆ..”“ว่าไงนังมี่ จิ้นแกยังอยู่ดีมั้ยยะ ฮ่าๆๆ..” ไรวินถามเพื่อนแล้วหัวเราะชอบใจ“ยังอยู่ดีซิแก แล้วแกรู้มั้นนังวีน่าว่ามี่เจอใคร”“แกเจอใครล่ะ ผู้เหรอแกแล้วหล่อมั้ย”“ผู้แหละ หล่อมากเลย”“งั้นดักตีหัวลากเข้าห้องเลยแก” ไรวินยุเพื่อนที่ทำหน้ายุ่งขำๆ“มี่จะได้ถูกผู้หญิงของเขาตามมาตบเอาน่ะสิ”“ใครกัน เอ้ะ อย่าบอกนะว่าแกเจอคุณคราม” ไรวินนึกขึ้นได้ว่ารีสอร์ทหรูที่เขากับเพื่อนวางแผนไปพักเป็นของเขมินทร์“อื่อ..” มิรันดาพยักหน้าให้เพื่อน“ต้ายย..บุเพอาละวาดหรือเปล่าแก”“บังเอิญมากกว่าน่ะซิ”“แล้วเป็นไงบ้างเล่ามาซิแก เขาจีบแกหรือเปล่า” ไรวินถามเพื่อนเพราะเซ้นส์ของเขาบอกว่าเขมินทร์ชอบเพื่อนของเขาแต่มิรันดาติดใจที่เขามีผู้หญิงอยู่แล้วจึงไ

“ทำไมถึงมาจอดไกลจังเลยคะ” หญิงสาวตั้งข้อสังเกตเพราะหน้าหาดของรีสอร์ทมีเรือจอดอยู่หลายลำมีแต่เรือของเธอที่มาขึ้นไกลกว่าเพื่อนหรือว่าเขาจะไปด้วย“ก็คุณมี่เป็นเพื่อนคนพิเศษของเจ้าของรีสอร์ทก็ต้องพิเศษกว่าใครครับ เชิญครับ” เขมินทร์จอดรถกอล์ฟแล้วหยิบกระเป๋าสะพายของหญิงสาวลงจากรถเดินอ้อมไปหามิรันดาแล้วยื่นมือไปรับเธอลงจากรถกอล์ฟ“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาววางมือบนมือใหญ่ลงจากรถก็เห็นคนของเขาที่เจอในวันที่รถของเพื่อนถูกชนยืนรออยู่ “อย่าบอกนะคะว่าไกด์ของฉันวันนี้คือคุณคราม”“ครับผม และนี่เป็นครั้งแรกเหมือนกันครับที่ผมทำหน้าที่ไกด์ เชิญครับ” ชายหนุ่มยิ้มให้เพื่อนคนพิเศษที่ได้รู้จักกันจริงเมื่อวานไม่นับที่เจอเธอตอนปาริตาขับรถชนรถของไรวินและไม่นับที่ประคองเธอไปส่งถึงห้องพักของไรวินแต่เหมือนเขารู้จักเธอมานานอาจเป็นเพราะพูดคุยภาษาเดียวกันเพราะมิรันดาเป็นผู้หญิงทำงานไม่เหมือนผู้หญิงที่เขาควงจึงคุยกันรู้เรื่องและเธอก็คุยสนุกรู้ทันเขาและพูดถามตรงๆ“ฉันยังไม่ได้ถามเลยนะคะ” มิรันดาพูดแล้วยิ้มขำชายหนุ่มที่ชิงตอบก่อนเธอถาม“ผมบอกแล้วไงครับว่าผมทำอะไรชัดเจน และตอนนี้ผมกำลังจีบคุณมี่อยู่ผมก็ต้องรีบทำคะแนนสิครับ” เ

“คุณครามคะ ปอนด์ขอโทษค่ะ ต่อไปปอนด์จะไม่ทำแบบนี้อีกค่ะ” ปาริตารีบพูดเสียงสั่นเพราะเธอไม่อยากยุติความสัมพันธ์กับเขมินทร์เพราะเขามีทุกอย่างที่เธอต้องการและไม่อยากปล่อยเขาหลุดมือจึงกล้าล้ำเส้นเขาเพราะคิดว่าเอาเขาอยู่และตอนนี้ก็ถอยไม่ได้แล้วก็ต้องไปถึงที่สุด“มันไม่ใช่แค่เรื่องที่คุณล้ำเส้นผมหรอกนะปาริตา แต่คุณไม่ให้เกียรติคนของผมและนี่คงไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณพูดกับพงษ์หรือทัตติ เขาสองคนเป็นเพื่อนเป็นคนสนิทของผมและพวกเขาก็ให้เกียรติคุณมาตลอดแต่คุณเองกลับจิกหัวใช้และยังใช้คำพูดที่ไร้มารยาทหยาบคายผมไม่คิดว่าจะออกมาจากปากของคุณ กลับไปซะ” เขมินทร์พูดจบก็กดตัดสายทันทีอย่างไม่สนใจนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินกับหูว่าปาริตาหยาบคายถึงขนาดนี้ “จัดการให้เรียบร้อยนะพงษ์แล้วไม่ต้องไว้หน้าด้วย ทำไมพวกนายถึงปล่อยให้หล่อนว่าถึงขนาดนี้ด้วยวะ” เขมินทร์ตำหนิคนสนิทที่ยอมให้คู่ควงของเขาจิกหัวเรียกอย่างหยาบคายขนาดเขายังให้เกียรติคนสนิททั้งสองถึงแม้พวกเขาจะเป็นลูกน้อง“ไม่เป็นไรครับคุณคราม ผมคิดว่าพวกเธอคงขาดการอบรมสั่งสอนก็เลยไม่สนใจอยากว่าอยากพูดอะไรก็ปล่อยไปเถอะครับ” เขาไม่สนใจว่าคู่ควงของเจ้านายจะพูดจะจิกกัดจะ

“อันตรายยังไงครับ ห้องผมกว้างขวางเตียงนอนหลังใหญ่ก็นุ่มนอนสบาย หุหุๆๆ..” ขนาดเมายังรู้ว่าห้องของเขามันอันตราย นังมี่เอ้ย ถ้าเขาจะเอาเธอก็เสร็จไปแล้วไม่มานั่งจีบให้เสียเวลาหรอกแต่เขาไม่ทำแบบนั้นเพราะหญิงสาวไม่เหมือนอดีตคู่ควงของเขาทั้งหลาย มิรันดาวางตัวดีถึงเธอจะอ่อยเขาก็แค่ตอนเมาเท่านั้นขนาดไปเที่ยวด้วยกันทั้งวันหญิงสาวยังรักษาระยะห่างและเขาอยากเอาชนะใจเธอมากกว่า“คูนครามน่ะเจ้าเล่ห์ ม่ายต้องมาหลอกถามมี่หรอกค่ะยังไงมี่ก้อจะกลับไปนอนที่บ้านพักค่า..” ปากก็บอกจะไปนอนที่พักของตัวเองแต่ว่าตอนนี้เธอลุกไม่ขึ้นแล้วสิจะทำยังไงดี“คุณมี่กลับไม่ไหวแน่ครับ ผมว่าค้างที่นี่นะครับผมรับรองความปลอดภัยครับ” ชายหนุ่มพูดยืนยันว่าที่บ้านของเขาปลอดภัยกว่าที่เธอจะไปพักที่บ้านคนเดียวและเมาด้วย“ปลอดภัยจริงๆน้ะค้ะ” เสียงหวานถามยานคางถึงจะเมาแต่เธอก็ยังมีสติเหลืออยู่ก็แค่เมาน้อยกว่าคราวก่อนนิดหน่อย“จริงครับ ด้วยคำสัญญาของลูกผู้ชายครับ” เขายกมือชูขึ้นทำสัญญาว่าเธอจะปลอดภัยถึงเขาชอบเธอมากแต่ไม่จำเป็นต้องมีเซ็กส์กันเสมอไปและเขาอยากทำความรู้จักมิรันดาจริงๆแม้ร่างกายของเขาจะต้องการเธอก็ตามเขาก็สามารถหักห้ามใจได้“

“เชิญคุณผู้หญิงติดต่อที่พนักงานขายตั๋วเลยครับเดี๋ยวจะมีเรือไปส่งถึงที่แน่นอนครับ” อาบังหน้าดุพูดกับลูกค้าอย่างสุภาพเพราะเจอลูกค้ามามากมายและอาชีพของเขาต้องบริการลูกค้าจึงมีความอดทนเป็นเลิศปาริตาสะบัดหน้าเดินไปที่ห้องขายตั๋วด้วยความหงุดหงิดที่ไม่ได้ดั่งใจและเหมาเรือไปหาดไร่เลย์เมื่อถึงเธอก็เดินไปที่คุ้มวิมาน รีสอร์ทที่อยู่ริมสุดเป็นเวิ้งอ่าวที่เงียบสงบฝ่ายเขมินทร์ก็นอนหลับสบายจนไม่อยากตื่นปกติเขาจะนอนดึกแค่ไหนก็จะตื่นเวลาเดิมหกนาฬิกาตลอดเพราะต้องมาออกกำลังกายหากเลทหน่อยก็เจ็ดนาฬิกาและวันนี้เขาก็ตื่นตามปกติแต่คนในอ้อมกอดยังหลับสนิทไม่มีท่าทีจะตื่นเขาก็หลับต่อ“เจ้านายกับคุณมี่ยังไม่ตื่นอีกเหรอวะ” ทัตติถามพงษ์เพราะเขาสั่งอาหารเช้ามาตอนเจ็ดนาฬิกาและตอนนี้มันก็เย็นชืดแล้วแต่เจ้านายกับแขกคนพิเศษยังไม่ตื่น“เดี๋ยวก็ลงมาเองแหละ แกดูแลที่นี่นะฉันไปดูงานที่รีสอร์ทก่อน” พงษ์บอกเพื่อนเพราะเขาคุยงานกับหัวหน้ารปภ.ไว้ว่าจะให้รับสมัครเพิ่มเพราะต้องดูแลฝั่งที่กำลังจะก่อสร้าง“ไปเถอะเดี๋ยวฉันจัดการเอง” ทัตติตอบคู่หูแล้วนั่งดื่มกาแฟแก้วที่สองรอเจ้านายพงษ์เดินออกไปจากบ้านพักแล้วขับรถกอล์ฟไปตามชายหาดจน