อนุภรรยาเลื่อนขั้น のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

ส่วนปลายนิ้วยังคงวนเวียนขยับเข้าออก นางถูกเขาปรนเปรอจนกระสันไปทั้งร่าง ‘จะไม่ไหวอยู่แล้ว’ สมองนางเริ่มพร่าเลือนวูบโหวง รู้สึกเหมือนตัวเองลอยละลิ่วเบาหวิวอยู่กลางอากาศล้อไปกับเหล่ามวลเมฆอ่อนนุ่มเลี่ยงเฟิ่งเกร็งกระตุกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปลดปล่อยน้ำหวานตามธรรมชาติท่วมท้น สามีนางช่างร้ายกาจยิ่งนัก! นางจะทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วเมื่อเขาเห็นว่านางพรักพร้อมเขาก็จับแท่งเนื้ออวบใหญ่จับจรดจ่อปากทางและดันสะโพกชำแรกที่กึ่งกลางกายสาวอย่างเนิบช้า ท่วงทำนองสวรรค์เคล้าคลอสอดประสานกันเป็นจังหวะแสนไพเราะเสนาะหู จากนั้นค่อย ๆไต่ระดับความรุนแรง เสียงกระแทกกระทบโสตประสาทจนสมองดังอื้ออึง เสียงดังกึกก้องถึงหน้าห้อง บ่าวรับใช้ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูห้อง ถึงกับต้องปิดปากกลั้นเสียงขันระคนกับความเก้อเขินมองหน้ากันเลิ่กลั่กราวกับนกรู้“สะ สามี หยุดก่อน ข้า ๆ อ๊า” หลงเหว่ยยามนี้ช่างไร้ความปรานีต่อนาง เขาช่างดุดันนัก เล็บคม ๆ ของนางจิกแผ่นหลังกว้างระบายความใคร่ ทั้งจุกหน่วงและความสุขสมกับสิ่งที่เขามอบให้ในคราเดียว ก่อมวลความรู้สึกหลากหลายภายในมวลท้อง“ข้า หยุด ไม่ได้ภรรยา หื้ม!” เสียงคำรามแหบพร่าของหลงเหว่ยบ่งบอกความร

ขณะนี้เลยเพลากลางยามอู่มาราวสองเค่อ แล้ว แสงแดดเจิดจ้าส่องกระทบบานหน้าต่าง จนลามเลียใบหน้างามหมดจดไปครึ่งค่อนหน้า หากแต่นางหลับสนิทลมหายใจสม่ำเสมอนั้นบ่งบอกความอ่อนเพลีย จึงไม่รับรู้ถึงฝีเท้าของผู้มาเยือนหลงเหว่ยนั่งลงข้าง ๆ มองใบหน้าอ่อนใสด้วยนึกเอ็นดู เขาก็ไม่เข้าใจตนเองเช่นกัน เหตุใดแม่ทัพผู้มีจิตใจแกร่งดังภูผา จึงใจอ่อนยวบให้กับสตรีนางนี้เพียง นางเดียว วันนี้นอกจากมีกิจบ้านเมือง เขายังขอเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้เพื่อพูดคุยเรื่องที่เกิดขึ้นกับเลี่ยงเฟิ่งและผลก็จบลงไปด้วยดี แม้องค์ฮ่องเต้จะรู้สึกไม่พอพระทัยอยู่บ้างแต่เขาหาหนทางรอมชอมได้เป็นผลสำเร็จ เขารู้สึกว่านางคงมีอิทธิพลกับหัวใจเขามากเกินไป หากเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ได้การแล้ว ที่ผ่านมาเขาจัดการเรื่องนี้ได้ดีมาโดยตลอด เขาพรูลมหายใจออกมาแผ่วเบาอย่างปลงไม่ตก... แต่ทว่า...สุดท้ายแล้วก็อดใจไม่ไหวอยู่ดี หลงเหว่ยเอื้อมมือไปปัดปอยผมที่หล่นระกรอบหน้านางเหน็บใบหูเล็ก จากนั้นแบมือกางออกเพื่อเป็นเกราะกำบังแสงแดดที่ตกกระทบใบหน้าให้นางจังหวะเดียวกับที่เลี่ยงเฟิ่งค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา เขาจึงรีบชักมือออกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางเ

“ว๊าย ข้าเจ็บนะเจ้าคะ ปล่อยข้า”“เจ้าจะยั่วโทสะ ข้าไปถึงไหน”ร่างเล็กบึ้งตึง ขณะที่เขามีสีหน้าขมึงถึงไม่ต่างกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ร่างแกร่งโมโหที่ถูกยั่วโทสะจึงรวบตัวนางขึ้นพาดบ่าแล้วอุ้มเดินไป กำปั้นน้อยของนางทุบหลังเขาไปตลอดทาง“ปล่อยข้าลงนะเจ้าคะ ปล่อย”“หุบปาก! บอกแล้วไง ว่าอย่าดื้อกับข้า”ร่างแกร่งฉุนเฉียว พลางสืบเท้าจ้ำอ้าวมุ่งหน้าเข้าจวน เหยาเหยาเห็นเจ้านายแบกอนุภรรยาเขามาก็ตกใจจนลนลาน แต่กระนั้นนางก็รีบวิ่งเข้ามารอรับคำสั่ง“อย่าให้ใคร มารบกวนข้า”เขาเอ่ยสั่งการ คนตัวเล็กที่อยู่บนบ่าเขาก็ดิ้นขลุกขลักไม่เลิก“เจ้าค่ะ ใต้เท้า”“ปล่อยข้าลง ปล่อยนะเจ้าคะ”นางตะโกนหวีดเสียงแหวดังอื้ออึง ฝ่ามือหนาจึงฟาดไปที่ก้นนางหนึ่งทีด้วยความมันเขี้ยว ภรรยาจำต้องถูกตีเสียบ้างโทษฐานที่ดื้อไม่เลิก“อ๊ะ ท่าน”เหยาเหยารับคำสั่งพร้อมกับกลั้นเสียงขันในลำคอ แล้วก้าวขาถอยหลังเดินออกไป เขาจึงได้อุ้มนางตรงเข้าไปยังหอนอน“หึ! ข้าปล่อยเจ้าลงแน่ รอให้ถึงเตียงก่อน”รัตติกาลในยามสารทฤดูอากาศหนาวเย็นกว่าช่วงกลางวันนัก แต่ภายในเรือนนอนคุกรุ่นไปด้วยไอร้อนแห่งเพลิงราคะ สายตาคมไล่มองเรือนร่างขาวโพลนของสตรีร่าง

ยามนี้ไท่ฮูหยินไม่ได้มาหาเขาเพื่อจะบอกกล่าวเรื่องนี้ แต่เขาถามไถ่เรื่องนี้ขึ้นมาเสียก่อน เพราะนางเห็นว่าไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอันใด เพราะจะช้าหรือเร็วเขาก็ต้องรู้อยู่ดีว่านางอยู่ที่เรือนใด แต่นางร้อนใจเรื่องอื่นจึงได้มาหาเขายามนี้“เหตุใดต้องตวาดแม่เสียงดังเพียงนั้น นางเป็นเพียงอนุ เหตุใดเจ้าต้องสนใจนางนัก”ไท่ฮูหยินยกมือขึ้นทาบอก ด้วยความตกอกตกใจที่เขาเสียงดังอึกทึก“ขออภัยขอรับท่านแม่ ที่ข้าเสียงดังกับท่าน ท่านแม่ ข้าเห็นว่าเรือนในจวนก็มีตั้งหลายเรือน เหตุใดท่านแม่จึงให้นางไปอยู่ท้ายจวน”หลงเหว่ยเสียงอ่อย และรักษากิริยาอาการของตนให้สงบลง“เรื่องในบ้าน แม่เป็นใหญ่ หวังว่าเจ้าคงไม่ขัดใจแม่นะ เหว่ยเอ๋อร์”ไท่ฮูหยินปรายตาหันไปถามบุตรชายที่กำลังหยิบน้ำชาขึ้นมาจิบดับความร้อนรุ่มในอก สีหน้าของเขาพะวง ครุ่นคิดไปต่าง ๆนานา“ลำบากท่านแม่แล้ว หวังว่าท่านจะเมตตานางด้วยนะขอรับ”ไท่ฮูหยินหรี่ตามองบุตรชายอย่างจับผิด นางผู้นั้นเป็นเพียงอนุ เท่าที่ทราบนางไร้สกุลรุนชาติ มิหนำซ้ำยังเป็นแค่บ่าวรับใช้ในจวนขุนนางต้องอาญาแผ่นดิน ให้นางอยู่เรือนท้ายจวนก็ดีถมเถแล้ว และนางจะไม่มีวันยินยอมให้ผู้ใดมามีอำนาจในบ้

“ท่านชายผู้นี้ เกรงว่าท่านจะเสียมารยาทแล้ว”หลงเหว่ยเอ่ยเสียงเย็นแต่ก็แฝงด้วยความสุภาพอยู่มาก หนิงเทียนตวัดช้อนสายตาขุ่นขวางมองชายตรงหน้าด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ เหตุใดจึงกล่าววาจาสามหาวกับเขาได้“ข้าเสียมารยาทอันใด ข้ากับเลี่ยงเฟิ่งรู้จักกันมาก่อน น่าจะก่อนท่านเสียกระมัง”หนิงเทียนโพล่งคำต้องการปั่นหัวให้เขาไม่พอใจ หากได้รู้ว่าเลี่ยงเฟิ่งกับเขามีความสนิทสนมกันเพียงใด แต่ทว่าหลงเหว่ยกลับยิ้มเย็นอย่างผู้กำชัยเหนือกว่า“นางเป็นภรรยาข้า เช่นนี้เรียกว่าท่านเสียมารยาทอยู่หรือไม่”เขากดยิ้มลึกมุมปากเอ่ยขึ้น และเมื่อเห็นสีหน้าของหนิงเทียนเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด ก็รู้สึกสาแก่ใจเป็นอย่างยิ่ง“ขออภัยที่ข้าเสียมารยาท เรื่องนี้ข้าไม่ทราบมาก่อน”เขาประสานมือเบื้องหน้าคำนับแล้วขออภัยที่ไม่ดูตาม้าตาเรือ หลงเหว่ยสอดประสานฝ่ามือเขาไปที่ฝ่ามือบางของนางแล้วกุมไว้แสดงความเป็นเจ้าของ สีหน้าหนิงเทียนเริ่มกระอักกระอ่วนมวนท้องกับภาพที่เห็นเบื้องหน้า ส่วนเลี่ยงเฟิ่งก็ได้แต่ก้มหน้างุด นางไม่รู้จะเอ่ยคำใดในสถานการณ์เช่นนี้ รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกหลงเหว่ยหันเหสายตาไปที่เซี่ยซีซวน โดยไม่แยแสเขาอีก“แม่นางเซี่ย ข้า