บททั้งหมดของ อนุภรรยาเลื่อนขั้น: บทที่ 11 - บทที่ 20

“ขะ...ข้า ต้องถอดอาภรณ์ออกหมดเลยหรือเจ้าคะ” เลี่ยงเฟิ่งร้องเสียงหลงอาการตกประหม่าอารามเอียงอาย เพลานี้นางกำลังจะถูกตรวจสอบร่างกายโดยหมอตำแยวัยชราผู้มากประสบการณ์ที่นั่งอยู่เบื้องหน้าผู้ที่ผ่านเข้ารอบแล้ว ก็ใช่ว่าจะผ่านไปโดยง่ายจำต้องผ่านด่านนี้ไปให้ได้เสียก่อน“ก็ใช่นะสิ เจ้ามีปัญหาอันใดหรือ” หมอตำแยตอบด้วยน้ำเสียงขึงขัง ยืนยันคำตอบว่าสิ่งที่นางพูดเป็นเรื่องจริง!“เร็วเข้า ยังเหลือผู้ที่ข้าต้องตรวจสอบอีกมาก หรือจะให้ข้าลงบันทึกอักษรว่าเจ้าไม่ผ่านการคัดเลือก ดีหรือไม่” เมื่อเห็นแววตาดุดันข่มขวัญของหมอตำแยที่จ้องกดดันอยู่ นางจึงรีบกุลีกุจอทันใด“จะ เจ้าค่ะ ๆ ข้ารีบแล้วเจ้าค่ะ”อาภรณ์ที่ห่อหุ้มกายค่อย ๆหล่นตกกระทบพื้นทีละชิ้น ๆจนเปลือยเปล่าล่อนจ้อนไร้สิ่งใดปกปิดหมอตำแยกวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า นางให้เลี่ยงเฟิ่งหมุนตัวช้า ๆ แล้วปราดสายตาสำรวจจนถ้วนทั่ว จากนั้นบุ้ยปากให้ร่างบางนอนลงบนตั่งนอนฝ่ามือนางเริ่มลูบไล้สัมผัสไปทั่วสรรพางค์กายเนียนนุ่ม เพื่อตรวจสอบความละเอียดลออของเนื้อนวล หมอตำแยเฒ่าพยักหน้าขึ้นลงปรากฏรอยยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ“เอาละ อ้าขาออก” การตรวจสอบจำเป็นต้องตร

“จวนใหญ่โตเพียงนี้ ข้าว่าอาจจะเป็นจวนของเชื้อพระวงศ์หรือไม่ก็พวกขุนนางเป็นแน่”เลี่ยงเฟิ่งพยักหน้าเห็นด้วยกับเพ่ยเพ่ย คงไม่ผิดไปจากนี้“พวกเราไปเก็บเหลียนฮวาตรงนั้นกันเถิด ข้าเห็นในบึงนั้นมีเต็มไปหมด เจ้าต้องชอบแน่ ๆ”ยังไม่ทันที่เลี่ยงเฟิ่งจะเอ่ยปากปฏิเสธ ก็ถูกเพ่ยเพ่ยดึงมือจนร่างลอยหวือตามนางไปจนได้ ในวังกว้างขวาง มองไปทางใดมีแต่ความตื่นตาตื่นใจ โดยเฉพาะสวนผกานี่ มีต้นไม้ ดอกไม้นานาพันธุ์ให้รู้สึกสมองปลอดโปร่งยิ่งนักและบริเวณนี้ยังมีศาลาริมน้ำ ข้าง ๆศาลาปลูกต้นเหมยฮวาไว้หลายต้น เหมยฮวายามสารทฤดูกำลังโรยรา บางส่วนลอยปลิวจากแรงลมโกรกตกลงไปในสระเหลียนฮวา ตรงนั้นยังมีสะพานข้ามสระอีกด้วย ช่างเป็นภาพสวยงามราวกับภาพวาดสีน้ำทั้งสองวิ่งมาหยุดที่บริเวณสระน้ำกว้าง มองดูภาพงามระยับจากแสงแดดกระทบผิวน้ำจับตาเบื้องหน้าด้วยแววตาเปล่งประกาย...“พวกนางมาแล้วเพคะ หวงกุ้ยเฟย”บ่าวรับใช้คนสนิทของเถียนหวงกุ้ยเฟยที่เดินตามหลังมา ขยับเข้ามาชิดพลางกระซิบกระซาบ นางพยักหน้ารับเกิดประกายวาววับในตาขึ้นวูบหนึ่ง แล้วกดยิ้มลึกที่มุมปาก นางเดินปรี่ตรงไปที่เป้าหมายทันที ขบวนบ่าวรับใช้ที่เดินตามหลังมา กู่ร้องขานชื่

หวงกุ้ยเฟยผู้นี้นางเจ็บป่วยด้วยอาการเกี่ยวกับพระหทัย หากมีเรื่องที่มากระทบจิตใจ อาการอาจจะกำเริบขึ้นได้ทุกเมื่อ“หวงกุ้ยเฟย เพคะ หม่อมฉันกูกูเจียอี ขออนุญาตเข้าเฝ้าเพคะ”ขณะที่ทั้งคู่กำลังปลอบประโลมใจกัน ตัวแปรสำคัญของเรื่องก็ปรากฏตัวขึ้นหน้าห้องของนาง“รีบให้นางเข้ามา!”หวงกุ้ยเฟยรีบอนุญาตให้กูกูเจียอีเร่งเข้าเฝ้า โม่โฉวจึงรีบกระวีกระวาด เดินไปเปิดประตูให้นาง กูกูเจียอีคุกเข่าลงทำความเคารพตามธรรมเนียม จากนั้นรีบแจ้งเรื่องที่นางได้รับข่าวสารมาเจียอี นางผู้นี้นี่เอง ที่เป็นคนที่คอยคาบข่าวจากเรือนของเหล่าบรรดาสาวงามมารายงานหวงกุ้ยเฟย เพราะในอนาคตพวกนางบางส่วนเหล่านั้น จะได้ขึ้นเป็นสนมขององค์ฮ่องเต้ จึงทำให้หวงกุ้ยเฟยจับตาเป็นพิเศษ หากมีนางผู้ใดที่คาดว่าจะเป็นที่โปรดปรานขององค์ฮ่องเต้ นางก็ต้องรีบกำจัดเสี้ยนหนามไปให้พ้นทางโดยเร็วที่สุด นางจึงเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง คอยหนุนหลัง และสนับสนุนอำนาจของหวงกุ้ยเฟย นางเองที่เป็นผู้ลอบเอาเศษคันฉ่องไปใส่ในรองเท้าของเลี่ยงเฟิ่ง ทั้งยังเป็นผู้โกหกเรื่องสวนผกานั่นอีกหวงกุ้ยเฟยสายตาแน่วแน่ นางไม่มีวันยอมให้นางผู้หญิงชั้นต่ำคนไหน ขึ้นมามีอิทธิพลเหนื

“คารวะฮูหยินผู้เฒ่ากู้”ไท่ฮูหยินจางยอบกายทำความเคารพตามธรรมเนียม“ไม่ต้องมากพิธี มา ๆ เรียนเชิญไปนั่งด้านในฮูหยินจาง”ไท่ฮูหยินจางเข้าไปประคองนางเดินเข้าไปพร้อม ๆกัน“เหตุใดหลงเหว่ยจึงได้ยกเลิกการหมั้นหมายกับพระองค์หญิงฟางซินไปเสียเล่า เป็นที่น่าเสียดายยิ่ง”กู้ฮูหยินส่ายหน้าไปมาเบา ๆอารามเสียดายแทน เมื่อมีโอกาสพบปะกันวันนี้จึงได้เอ่ยถามเรื่องที่นางสงสัย เพราะคิดไม่ถึงว่าจางหลงเหว่ยจะปฏิเสธการแต่งงานกับองค์หญิงฟางซินได้“เหว่ยเอ๋อร์หรือจะบังอาจ หากแต่องค์ฮ่องเต้ต่างหากที่ทรงตรัสแล้วคืนคำ ไม่ยกองค์หญิงฟางซินให้เหว่ยเอ๋อร์ของข้า อุ๊ย!ขอประทานอภัยเจ้าค่ะฮูหยิน ข้าปากพล่อยไปหน่อย”เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ไท่ฮูหยินจางเองก็รู้สึกโกรธไม่น้อย ในวันที่หลงเหว่ยเข้ามาที่จวนสกุลจางและยอมอ้าปากคายความจริง ที่ไม่อาจแต่งงานกับองค์หญิงฟางซินได้ ด้วยเหตุผลที่ว่าดวงไม่สมพงษ์กัน ล้วนแล้วแต่เป็นข้อต่อรองที่องค์ฮ่องเต้ยกมาหว่านล้อมบุตรชายนาง มันก็ทำให้นางรู้สึกเจ็บใจไม่น้อยก็ดีเช่นกันบอกให้ฮูหยินกู้ผู้นี้ทราบจะได้ไปบอกความแก่สามีนาง ซึ่งหากนับศักดิ์แล้วสกุลกู้นับเป็นพระญาติห่าง ๆขององค์ฮ่องเต้ด้วย หากภายภาค

ยังไม่ทันที่นางจะคิดต่อ...หลงเหว่ยหันหลังกลับมามองนาง...แล้วกล่าวด้วยเสียงเย็น“ข้าคือ สามีเจ้า”“ทะ ท่านหมายถึงอันใดกัน...เจ้าคะ”นางเลิกคิ้วขึ้นกะพริบตาปริบ ๆถามด้วยความสงสัย“ข้าเลือกเจ้า...เลี่ยงเฟิ่ง ข้าคือแม่ทัพจางหลงเหว่ย สามีเจ้า! ได้ยินชัดแล้วหรือไม่ หรือเจ้าต้องการเป็นของผู้อื่น ไม่ใช่ข้า”สายตาคมจับจ้องดวงหน้าหวานเกลี้ยงเกลาชวนฝัน คิ้วได้รูปเรียวงามดังกิ่งหลิว ริมฝีปากอิ่มเป็นกระจับสีแดงระเรื่อคล้ายผลอิงเถา สาบานได้ว่าตั้งแต่เขาเกิดมาจบอายุได้ ๓๒ ปีไม่เคยพานพบผู้ใดที่งดงามเทียมนางมาก่อน ดวงตากลมโตสั่นไหวระริกด้วยความตื่นตระหนกราวกับลูกกวางระแวดระวังภัย แต่ทว่าเขากลับมองว่านางไร้เดียงสา ช่างน่าเอ็นดูนัก เขาคงจะบ้าไปแล้วเป็นแน่!เลี่ยงเฟิ่งเองก็รู้สึกไม่ต่างกันเมื่อได้พิศมองใบหน้าของเขาอย่างถี่ถ้วนในระยะห่างไม่ถึงคืบ แม่ทัพผู้นี้ช่างหล่อเหลาคมคายราวเทพเจ้าปั้น อีกทั้งยังมีรูปร่างสูงใหญ่ กำยำล่ำสัน สมชายชาตรี ว่าแต่ว่านางฝันไปหรือเปล่านี่ท่านแม่ทัพจางเลือกนางหรือ?“ว่าอย่างไรเล่า ? หรือว่าเจ้าต้องการผู้อื่น”หลงเหว่ยย้ำคำถามเดิมด้วยสีหน้าดุดันขึ้นกว่าเดิม นางเข้ามาเพื่อต