อนุภรรยาเลื่อนขั้น のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 55

“ปิ่นนี่ มีค่ามากเกินไป เจ้าจะเอามาให้ข้าได้เช่นใด”เพ่ยเพ่ยหันไปถามนาง ด้วยความแปลกใจ“เอาไปเถอะ ข้าอยากให้เจ้าจริง ๆ หากเจ้าไม่รับ ข้าจะโกรธ”เพ่ยเพ่ยยู่ปากใส่นางแกมหยอกเย้า จากนั้นจึงหันไปหาจื่อลู่ แล้วจูงมือกันเดินออกไปเมื่อเลี่ยงเฟิ่ง เพ่ยเพ่ย และจื่อลู่ ถือได้ว่าเป็นคนของสกุลจาง เพราะฉะนั้นก็มีอภิสิทธิ์เข้าสวนผกาไปได้โดยปริยาย เพ่ยเพ่ยกับจื่อลู่ไปเดินที่สวนผกา แต่เลี่ยงเฟิ่งขอตัวพักผ่อนเพราะนางรู้สึกอ่อนเพลียและง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา นางจึงอยู่รอหลงเหว่ยอยู่ที่จวน รอเขากลับจากเสร็จธุระเรื่องโจรชุดดำที่จับนางไปเมื่อครั้งนั้นเสียก่อนเพ่ยเพ่ยและจื่อลู่นั่งรับลมที่ศาลาริมน้ำ และขณะเดียวกันกับที่ฮองเฮาก็กำลังเสด็จไปยังศาลาริมน้ำโดยบังเอิญเช่นกัน“ฮ่องเฮาเสด็จ!”บ่าวไพร่กู่ร้องเป็นสัญญาณนำขบวน บ่าวรับใช้คนสนิทกระซิบทูลแจ้งฮองเฮาว่าพวกนางคือคนของสกุลจาง ฮองเฮาพยักหน้ารับทราบ แล้วแย้มยิ้มด้วยจิตเมตตา แล้วเดินเข้ามาหาพวกนาง ที่คุกเข่าโขกศีรษะลงคำนับรออยู่“ถวายพระพร ฮองเฮา ขอทรงพระเจริญหมื่นหมื่นปี”เพ่ยเพ่ยรู้สึกตกประหม่าไม่น้อย ครานั้นที่มีเรื่องกับหวงกุ้ยเฟยนางยังจำได้ดี พอครานี้มาเจอ

“เหว่ยเอ๋อร์ เจ้าเป็นอันใดลูก”ไท่ฮูหยินแตะแขนเขาเบา ๆเรียกสติ เพราะดูเหมือนกับว่าจะเลื่อนลอยออกไปไกล“ท่านแม่ ทางการจับคนร้ายที่ฉุดภรรยาข้าและผู้ที่ตามฆ่าท่านน้าลี่ซือได้แล้วนะขอรับ”หลงเหว่ยเปรยขึ้น นางชะงักงัน หน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ เขาจึงพูดต่อ“คนร้ายรับสารภาพและให้การซัดทอดว่าถูกจ้างวานมาจากหญิงสูงวัยผู้หนึ่ง เพียงแต่ไม่ทราบชื่อของนาง” มาถึงตรงนี้ ไท่ฮูหยิน ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยก็ไม่ทราบชื่อผู้จ้างวานนับว่าเสี่ยวเม่ยทำงานได้ดี นางกดยิ้มลึกมุมปาก“แต่ทว่าคนร้าย บอกว่าเคยสะกดรอยตามผู้ว่าจ้าง กลับพบว่าเป็นคนของสกุลจาง เมื่อให้บอกลักษณะผู้ว่าจ้างก็ตรงกับบุคคลิกของป้าเสี่ยวเม่ย” ไท่ฮูหยินตาเบิกกว้าง เริ่นลนลาน“นี่เจ้ากำลังสงสัยในตัวแม่หรือ เหตุใดจึงมองแม่แบบนี้”ไท่ฮูหยินสายตาหลุกหลิก ตวาดแหวบุตรชายขึ้นมากลบเกลื่อนพิรุธ“ท่านไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องแน่นะขอรับ”หลงเหว่ยกล่าวสำทับเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง“แม่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง”ไท่ฮูหยินยืนกรานโกหกคำโต เพลานี้นางต้องเอาตัวเองให้รอดก่อนเรื่องน่าอัปยศอดสู คนสกุลจางต่างเข่นฆ่ากันเอง หลงเหว่ยรู้สึกเศร้าใจนัก หากตายไป คงไม่มีห

จวนพระราชทานสกุลจาง“ข้าสงสารป้าลี่ซือนัก นางถูกไท่ฮูหยินหลอกให้กลืนยาพิษ จนเป็นใบ้ มิหนำซ้ำยังถูกสาดน้ำกรดใส่หน้าจนตาบอดข้างหนึ่ง และยังมีใบหน้าอัปลักษณ์ครึ่งซีก ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะความชิงชัง อิจฉาริษยาจากไท่ฮูหยินแท้ ๆ แต่ก็นับว่าโชคดีที่นางหนีรอดชีวิตมาได้ แต่ก็นับว่าโชคร้ายอีกนั่นล่ะ ที่ถูกไท่ฮูหยินสวมรอยเป็นมารดาของแม่ทัพจางเสียนี่ เฮ่อ!”นางพรูลมหายใจออกมาแผ่วเบา “เอ้อ! มีอีกเรื่อง ข้าอยากรู้ว่าเหตุใดแม่ทัพจางถึงจำป้าลี่ซือที่เป็นแม่ของตนเองไม่ได้” เพ่ยเพ่ยที่มาเยี่ยมเลี่ยงเฟิ่ง จื่อลู่ ที่จวน เอ่ยถามขึ้น พร้อมกับหยิบขนมเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆอย่างไม่ต้องรักษากิริยานัก เพราะยามนี้นางอยู่นอกวัง จึงเป็นตัวของตัวเองได้“ตอนนั้น ท่านพี่ยังเด็กนัก และข้าสันนิษฐานว่าเขาน่าจะได้รับความกระทบกระเทือนที่หัว อาจจะเลอะเลือนไปบ้าง”“หืม! จริงหรือ”เพ่ยเพ่ยตาลุกวาว เลี่ยงเฟิ่งพยักหน้ารับ แล้วก็ต้องส่ายหน้าเบา ๆให้นาง นี่ถ้าฮองเฮาเย่วฉีมาเห็นเพ่ยเพ่ยเพลานี้เข้า คงต้องอกแตกตายแน่ เมื่อรู้ว่าสิ่งที่พร่ำสอนอบรมไปน่าจะเสียเปล่า“แล้วท่านป้าลี่ซือ จะจัดการเรื่องนี้เช่นใดต่อ”“ข้าบอกท่านพี่แล้ว ไ