อนุภรรยาเลื่อนขั้น のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

“เจ้าก็เช่นกัน อย่าทำเช่นนั้นอีก”เขาส่งสายตาดุมาที่นาง นางเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย“ทำอันใด หรือเจ้าคะ”“ห้ามมองชายอื่น นอกจากข้า สายตาเจ้าควรเก็บไว้มองข้าแต่เพียงผู้เดียว เข้าใจหรือไม่”เลี่ยงเฟิ่งยู่ปากใส่เขาอีก เป็นคำรบที่สอง นี่เขาหึงหวงนางเช่นนั้นหรือ ? นางเพียงแค่คิด แต่ไม่กล้าถาม ได้แต่ตอบรับคำเสียงเรียบนางแทบลืมไปเสียสนิทว่าบัดนี้มีบุคคลที่สามนั่งอยู่ด้วย เพราะนับแต่ออกมาจากหอเหลียนซานนางยังไม่ได้ยินเสียงจื่อลู่เลย เลี่ยงเฟิ่งหันไปมองจื่อลู่ ที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา ราวกับไม่ใช่จื่อลู่คนเดิมที่นางเคยรู้จักที่เป็นคนช่างพูดช่างเจรจา“จื่อลู่ ...จื่อลู่ เจ้าได้ยินพี่หรือไม่”“คะ เจ้าคะ ข้าได้ยินเจ้าค่ะ”เลี่ยงเฟิ่งหรี่ตามองจื่อลู่คล้ายกับจะจับพิรุธบางอย่าง แต่ทว่านางกลับหลบสายตา แววตาแบบนี้นางไม่คุ้นชินเอาเสียเลย“จื่อลู่เจ้าเป็นอันใดไป”เลี่ยงเฟิ่งเลื่อนฝ่ามือมาบีบไหล่เล็กของนางแผ่วเบา“ขออภัยพวกท่านทั้งสอง ข้าลืมไปเสียสนิท ข้ายังไม่ขอบคุณพวกท่านที่ช่วยข้าไว้ ขอบคุณพวกนั้นมากเจ้าค่ะ”จื่อลู่คุกเข่าลง โขกศีรษะจรดพื้นแสดงความขอบคุณ“จื่อลู่ ทำอันใด ลุกขึ้น ๆ”เลี่ยงเฟิ่งประคองนา

“วันนี้ท่านแม่ทัพจะกลับมาหรือไม่ ? หากไท่ฮูหยิน ไม่ยอมปล่อยเจ้า แล้วพวกข้าจะแอบเอาอาหารเข้ามาให้เจ้าได้อย่างไรอีก ไท่ฮูหยินช่างใจดำนัก นางทำเช่นนี้คิดจะฆ่าแกงกันเลยหรือไร”เพ่ยเพ่ยมีสีหน้ากังวลใจนัก“ใต้เท้า แจ้งข้าก่อนหน้านี้ว่าจะกลับมาราวปลายยามโหย่ว”เมื่อได้ยินคำตอบจากเลี่ยงเฟิ่งนางจึงคลายความกังวลใจลงไปเปลาะหนึ่ง พร้อมกับพรูลมหายใจอย่างโล่งอกออกมาเฮือกใหญ่“เช่นนั้นก็ดีแล้ว นับว่าสวรรค์ยังเมตตา”“เพ่ยเพ่ย เจ้ารีบออกไปก่อนเถอะ”“อืม” เมื่อเพ่ยเพ่ยย่องออกจากห้องบรรพชนแล้วก็ส่งสัญญาณมือให้จื่อลู่ทันที จื่อลู่หยิบแหวนที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อแสร้งว่าหาแหวนของไท่ฮูหยินเจอแล้ว“ท่านน้า ข้าเจอแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณพวกท่านมาก ที่มาช่วยหานะเจ้าคะ”บ่าวสองคนก็ดีใจที่หาเจอเสียที คิดว่าถ้าหาไม่เจอพวกเขาก็จะพลอยโดนโบยไปด้วย พวกเขาจึงได้กลับไปเฝ้ายามที่หน้าประตูห้องบรรพชนตามเดิมปลายยามโหย่ว อาทิตย์อัสดงลาลับขอบฟ้า เป็นเพลาคืบคลานสู่ยามราตรี หลงเหว่ยจึงได้กลับมาถึงจวน รีบเร่งรุดไปยังจุดหมายปลายทางคือเรือนนอนของมารดา“ท่านแม่ นี่มันเรื่องอันใดกันขอรับ”ประโยคแรกที่เขาเอ่ยถาม สร้างความขุ่นเคืองใจให้นางไ

“อื้อ ท่านพี่”“จะขยับไปไหน กดลงมาให้สุดลำ”หลงเหว่ยส่งสายตาดุ พลางออกคำสั่ง“ไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ จุก แน่นท้องไปหมด”ร่างบางหน้ายู่เหยเกตัวสั่นเทิ้ม“จะกดลงมาเอง หรือจะให้พี่กระแทกสวนขึ้นไป เจ้าเลือกเอา”เขายิ้มกริ่มมุมปากเจ้าเล่ห์ แล้วขยับกายหมุนควงสะโพก“อ๊ะ อื้อ ทะ ท่านพี่ อย่าขยับ ข้าจะทำเอง หยุด!” ร่างบางจำใจกดกายลงมาช้า ๆอย่างน้อยนางก็สามารถควบคุมความหนักเบาได้ แต่เมื่อกดกายลงมาจนเกือบสุดทางรัก ปรากฏว่าสามีเฒ่าเจ้าเล่ห์กลับแกล้งนางโดยการกระแทกสะโพกสวนขึ้นมาอย่างจังเสียงดังปึก“อ๊ะ ท่านพี่ ท่านแกล้งข้า อื้อ จุก ข้าโกรธท่านแล้ว”ร่างบางทุบกำปั้นลงที่อกแกร่งของเขาดังอัก เขาสมควรโดนบ้าง ร่างแกร่งไม่ยี่หระ เพราะแรงของนางช่างน้อยนิดแทบไม่ระคายผิวกายของเขา หลงเหว่ยขยับลุกขึ้นมาโอบกอดร่างบางที่เกร็งกระตุกนั้น พร้อมกับกระซิบชิดใบหู“เช่นนั้นข้าจะง้อเจ้าทั้งคืนเลยดีหรือไม่ หึหึ”น้ำเสียงหยอกเย้าของเขา สร้างความปั่นป่วนให้นางอีกแล้ว จากนั้นเสียงระรัวกระแทกสะโพกจึงดังลั่นแทบทั้งคืน“หลงเหว่ย มาเล่นซ่อนแอบกันเถิด”“ได้สิ...หยวนเป่า รอข้าด้วย”“หยวนเป่า เจ้าหาข้าไม่เจอแน่ ข้าจะไปแอบที่ใดดีนะ

“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าแค่อยากช่วยท่าน อย่าถือว่าเป็นบุญคุณอันใดติดค้างกันเลยเจ้าค่ะ” หญิงใบ้มีผ้าคลุมปกปิดใบหน้าไว้ เลี่ยงเฟิ่งจึงเห็นหน้านางไม่ชัดเจนนัก นางตัดสินใจดึงถุงเงินออกมาจากเอวแล้วหยิบเงินยื่นให้หญิงใบ้หนึ่งตำลึงทอง เพ่ยเพ่ยกระตุกแขนเสื้อนางไว้ แต่ทว่านางส่ายหน้าเบา ๆเป็นนัยว่าไม่เป็นไร เพ่ยเพ่ยคิดว่าเงินที่ให้สำหรับคนแปลกหน้าเช่นนี้มันมากเกินไป พวกนางอาจจะถูกหลอกได้ เพราะมิจฉาชีพพวกนี้ชอบเล่นละครตบตาให้ผู้อื่นสงสาร“ท่านป้าเงินนี้ข้าให้ท่านติดตัวไว้ เก็บไว้ซื้ออาหาร ซื้อเสื้อผ้า ยารักษาโรคนะเจ้าคะ หากต้องการความช่วยเหลืออันใด ให้ท่านไปหาข้าได้ที่สกุลจางนะเจ้าคะ ท่านจำชื่อข้าไว้ ข้าชื่อเลี่ยงเฟิ่ง”“แอ๊ ๆ อื้อ ๆ”หญิงใบ้ตาเบิกโพลงกว้างเมื่อได้ยินคำว่าสกุลจาง หญิงใบ้ผู้นั้นฉุดดึงมือนางไว้ เมื่อทั้งสามกำลังจะเดินจากไป นางพยายามสื่อสารภาษามือ แต่ก็ไม่มีใครเข้าใจนาง“ท่านป้าพวกข้าต้องไปแล้วเจ้าค่ะ ไปเถอะเลี่ยงเฟิ่ง”เพ่ยเพ่ยดึงมือเลี่ยงเฟิ่งออกมา เมื่อเห็นว่าหญิงใบ้ผู้นี้เริ่มตอแยไม่เลิก และอีกอย่างพวกนางก็ฟังหญิงใบ้ผู้นี้ไม่รู้ความ ช่วยได้พอที่ช่วยได้ เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ส่วนจื่อ

เลี่ยงเฟิ่งกำลังจัดที่นอนบนเตียงสำหรับค่ำคืนนี้ ร่างแกร่งก็เดินมาประชิดทางด้านหลัง ลำแขนแกร่งโอบเอวคอดกิ่วไว้หลวม ๆพักคางเกยบ่าลาดเนียนของนางไว้“ข้าคิดถึงเจ้า ภรรยา”หลงเหว่ยกระซิบชิดใบหู“ข้าก็คิดถึงท่านพี่เจ้าค่ะ ข้าทราบว่าช่วงนี้งานท่านยุ่ง แต่ท่านก็ควรพักผ่อนให้เพียงพอนะเจ้าคะ”เขาบรรจงจุมพิตที่ขมับนางแผ่วเบาอย่างทะนุถนอม นางเองก็ไม่รู้ว่าแม่ทัพหน้ายักษ์ผู้นี้เปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อใด แต่บัดนี้เขาเหมือนแค่แมวเชื่อง ๆตัวหนึ่ง มิหนำซ้ำช่างเอาอกเอาใจนางนักหลงเหล่ยดันร่างบางลงไปนั่งบนตั่งนอน เขาทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ วาดแขนโอบไหล่ ให้ศีรษะนางเอนพิงลงบนไหล่แกร่งของเขา“ไว้เสร็จธุระบ้านเมืองข้าจะหาเวลาพาเจ้าไปเที่ยวเล่นต่างเมืองบ้าง ดีหรือไม่”“จริงหรือเจ้าคะ ดีมากเลยเจ้าค่ะ ข้าจะรอนะเจ้าคะ”นางแย้มยิ้มจนตาปิด วาดลำแขนเล็กกอดเอวเขาไว้แน่นด้วยท่าทีออดอ้อน ยามเมื่อไท่ฮูหยินเจอหน้าเขา ก็มักจะถามไถ่ถึงเรื่องฮูหยินแทบทุกครั้ง และเขาก็พยายามเลี่ยงที่จะตอบคำถามมารดามาโดยตลอด ใจเขาไม่อยากมีภรรยาเพิ่มอีกแล้ว เพราะเขาเจอคนที่เขารักแล้ว และอีกอย่างคือไม่อยากให้นางต้องเจ็บช้ำน้ำใจ แม้จะเคยพูดคุยก