อนุภรรยาเลื่อนขั้น のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

“ท่านโกหก กระต่ายข้ามันอยู่ในคอก แต่พวกท่านต่างหากที่จับมันออกมา ชั่วช้านัก!”จื่อลู่กำหมัดทั้งสองข้างแน่น เสี่ยวเม่ยถลึงตาใส่จื่อลู่ เด็กนี่วาจาสามหาว ไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่ ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมมันน่าตบปากฉีกนัก“นี่เจ้า! บังอาจว่าข้า ข้าจะตบให้เลือดกบปาก”นางชี้หน้าจื่อลู่ด้วยท่าทีเกี้ยวกราดพร้อมกับง้างมือขึ้นกลางอากาศ แต่เพ่ยเพ่ยเข้ามาขวางไว้เสียก่อน แววตาขุ่นขวางดุดันของเพ่ยเพ่ยทำให้นางถอยกรูดแล้ววิ่งหางจุกตูดหนีไป เสี่ยวเม่ยไม่กล้ามีเรื่องกับเพ่ยเพ่ยเพราะเคยโดนนางตบสั่งสอนมาก่อนแล้ว และบุคคลิกภายนอกที่แข็งกร้าวของเพ่ยเพ่ย ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดจึงทำให้คนยำเกรงนาง“ฮือ ๆ ๆไป๋ทู่ ไป๋ทู่” มือเล็ก ๆจื่อลู่ยกชามมากอดไว้ในอก น้ำตาร่วงเผาะ นางเพิ่งจะเลี้ยงไป๋ทู่ได้ไม่ถึงเดือนก็ต้องมาถูกคนใจโฉดฆ่าตายเสียแล้ว เลี่ยงเฟิ่งกับเพ่ยเพ่ยเข้ามากอดปลอบนางด้วยความสงสารจับใจ“จื่อลู่ เป็นเพราะพี่เอง”นางลูบศีรษะจื่อลู่แผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม“เพ่ยเพ่ย ข้าฝากจื่อลู่ก่อน”เลี่ยงเฟิ่งลุกขึ้น แววตามีความโกรธแค้น สำหรับนางมีชีวิตเพื่อผู้อื่นมาโดยตลอด ใครทำชั่วกับนางนางไม่เคยถือโทษโกรธเคือง แต่ถ้าใครม

นางฟุบหน้าลงไปบนฟูกอย่างหมดแรง ในขณะที่เขายังคงปักหลักตะบี้ตะบันกระแทกกระทั้นไม่มีสะดุด เหงื่อกาฬไหลย้อยเป็นสายร่างกายเครียดเขม็งจนเส้นเลือดปูดโปดเป็นสายน่าหลงไหลโดยเฉพาะท่อนแขนแกร่งนั่น“อื้อ ท่านพี่ ข้า ข้าไม่ไหวแล้ว อ๊า”ร่างบางเสร็จสมไปก่อนล่วงหน้าเขาจึงได้รีบทะยานตามไปติด ๆ ผ่านไปไม่นานจึงได้ปลดปล่อยธารสวรรค์เข้าสู่ใจกลางกายสาวอย่างท่วมท้น...ทั้งคู่ตระกองกอดกันด้วยความสุขล้นจนผล็อยหลับไปในอ้อมกอดกันและกันจวบจนรุ่งสางร่างบางตื่นก่อนเขา ริมฝีปากอิ่มค่อย ๆจุมพิตลงบนหน้าผากของเขาแผ่วเบา แล้วกระซิบชิดริมกกหูแกล้งคนขี้เซา“ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ”หลงเหว่ยรู้สึกตัว เขางัวเงียค่อย ๆลืมตาตื่นขึ้น ก็เห็นภรรยาตัวน้อยเท้าคางจ้องหน้าเคียงคอทำตาแป๋วใส่เขา ช่างน่ารัก น่าเอ็นดู!“เจ้าแอบขโมยจูบพี่หรือ”หลงเหว่ยเย้ายิ้ม ๆส่วนนางก็ตอบเขากลับ ด้วยรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์เช่นกัน“ข้าดีใจนี่เจ้าคะ ที่เดี๋ยวนี้ท่านพี่ไม่นอนฝันร้ายแล้ว”ร่างบางเจื้อยแจ้ว“เป็นเพราะมีเจ้า ที่อยู่กับพี่”ฝ่ามือหนาเอื้อมมาลูบเรือนผมนางแผ่วเบาด้วยความรักใคร่...อารามเหลียงอัน...เพ่ยเพ่ย จื่อลู่และเลี่ยงเฟิ่ง รวมถึงหลงเหว่

“ท่านแม่ ข้าจะรีบกลับ ข้าฝากพวกเจ้าดูแลแม่ข้าด้วย”ทั้งคู่พยักหน้ารับ หลงเหว่ยจึงได้รีบวิ่งตามออกไป“ป่วยหนักหรือเจ้าคะ หึหึ”เพ่ยเพ่ยแสยะยิ้มจ้องหน้าไท่ฮูหยินเขม็ง“พวกเจ้าช่างบังอาจนัก ข้าจะสั่งให้บ่าวไพร่จับพวกเจ้าออกไปโบย”ไท่ฮูหยินเริ่มฟาดงวงฟาดงา มีทีท่าเกรี้ยวโกรธ“ก็เอาสิเจ้าคะ ท่านคิดว่าจะพวกข้าจะยอมท่านหรือ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะเจ้าคะ ว่าพี่เลี่ยงเฟิ่งถูกจับตัวไป เพราะฝีมือท่าน”จื่อลู่โพล่งคำออกมาเสียงดัง“พวกเจ้าบังอาจใส่ความข้า”ไท่ฮูหยินชี้หน้าด่าทอพวกนาง ไม่เหลือเค้าคนเจ็บหนักใกล้ตาย เลยสักนิด“ใส่ความหรือไม่ หากจับตัวคนร้ายที่ทำได้ก็รู้เจ้าค่ะ”เพ่ยเพ่ยแย้งขึ้นทันควัน“หึหึ! อย่างนั้นเรอะ ข้าก็ขอให้จับได้ก็แล้วกัน”ไท่ฮูหยินแค่นหัวเราะในลำคออย่างสะใจ ทั้งคู่มองนางด้วยความเดือดดาล ก่อนที่จะจับตัวคนร้ายได้นางก็คงยับเยินจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว ไท่ฮูหยินนึกกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ ในขณะที่เพ่ยเพ่ยกับจื่อลู่กัดกรามกรอดด้วยความชิงชังเคียดแค้น“ปล่อยข้า พวกเจ้าจะพาข้าไปที่ใดกัน”เสียงฝีเท้าของม้าที่กระทบดินดังสนั่น เลี่ยงเฟิ่งนั่งอยู่ด้านหน้า ส่วนคนร้ายนั่งประกบไว้ที่ด้านหลัง“ถ้าเ

ฟึบ! วิ้ง!ปรากฏประกายนัยน์ตาขึ้นมาวูบหนึ่ง เขากำเชือกไว้แน่นพลันหยุดชะงักงันร่างกาย แล้วมองไปรอบ ๆหลุมดินที่แสนอับชื้น ความทรงจำบางคล้ายกับตอนนี้ เริ่มไหลบ่าเข้ามาในหัว เขาหลับตาแน่น... ‘บ่อน้ำร้าง’“ท่านพี่ ท่านพี่เจ้าคะ ท่านเป็นอันใดเจ้าคะ”ร่างบางตะโกนขึ้นไปถามร่างแกร่งที่กำลังห้อยต่องแต่งอยู่ครึ่งทางเพราะเขาไม่ไต่ลงมาเบื้องล่างเสียที“พี่กำลังไป” เขาสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวแล้วรีบไต่เชือกลงมาหานาง“ท่านพี่/น้องหญิง”ทั้งคู่โผเข้ากอดกัน เขาลูบเรือนผมนางและพรมจุมพิตหน้าผากนวลแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม และเมื่อเห็นแก้มนวลแดงช้ำจากน้ำมือพวกมันก็นึกโทษตัวเอง“พี่ขอโทษ เป็นเพราะพี่เองที่ทิ้งเจ้าไว้ที่อาราม พี่ผิดเอง”ร่างบางสั่นหน้าที่ซุกอิงแอบที่อกแกร่ง นางกอดเอวเขาแน่น เขาเองก็กระชับกอดนางแน่นไม่ต่างกัน“ไม่ใช่ความผิดของท่าน คนชั่วพวกนั้นต่างหากที่ผิด”“มันทำอะไรเจ้าบ้าง”ฝ่ามือหนากระชับที่ไหล่กลมมนดึงร่างนางขยับออก สายตาไล่สำรวจเรือนร่างนางก็พบว่าเสื้อผ้าชั้นนอกขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดีจนเห็นตู้โตวเสื้อที่อยู่ชั้นใน ตาเบิกโพลงกว้างสีหน้าตกใจยิ่ง นางขยับเสื้อชั้นนอกที่วาดวิ่นมาปิด

“ป้าเสี่ยวเม่ยรึ นางจะทำเช่นนั้นด้วยเหตุใด”หลงเหว่ยไม่เข้าใจ ฝ่ามือบางยื่นไปเกาะกุมมือเขาไว้ให้เขาใจเย็นลง“ท่านพี่ ข้าอยากให้ท่านลองอ่านจดหมายนี่เจ้าค่ะ”เลี่ยงเฟิ่งพยักหน้าให้เพ่ยเพ่ย นางเดินไปไขกุญแจหีบและหยิบแผ่นกระดาษหลายแผ่นที่ป้าลี่ซือเขียนไว้ มายื่นให้ หลงเหว่ยค่อย ๆอ่านไปทีละประโยค จนวรรคสุดท้าย เมื่อจบลงมือทั้งสองข้างของเขากำกระดาษไว้แน่น“มันเรื่องอันใดกัน บอกข้าที ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง”ฝ่ามือหนาถูกยกขึ้นมานวดคลึงขมับคลายความเครียดขึงในสิ่งที่ยากที่จะเชื่อได้“พวกเจ้าออกไปก่อน”เลี่ยงเฟิ่งเอ่ยกับเพ่ยเพ่ยและจื่อลู่ เมื่อพวกนางออกไปแล้ว ฝ่ามือบางจึงเลื่อนไปโอบกอดเขาไว้“ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ ถ้าท่านจำอันใดไม่ได้ ตอนนั้นท่านอาจจะเด็กมาก ท่านพี่ไม่ต้องพยายามคิดแล้วนะเจ้าคะ”โฉมสะคราญปลอบประโลม เพราะไม่อยากทนเห็นเขาเจ็บปวดอีกต่อไป“ความทรงจำเกี่ยวกับนางช่างเลือนรางนัก แต่เมื่อข้านึกถึงบ่อน้ำรกร้าง ในใจความจดหมายตอนหนึ่งที่เขียนขึ้นมา ข้าก็เริ่มหายใจไม่ออก”เขาพรั่งพรูความรู้สึกออกมา ทั้งสับสนและมึนงงกับความรู้สึกของตัวเองในยามนี้ และถ้าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ เป็นเรื่องจริง นั่นก็หม