All Chapters of ตำแหน่งอยู่ไม่นาน แต่ตำนานอยู่ตลอดไป: Chapter 11 - Chapter 20

หลีซูมี่และเสี่ยวจูช่วยกันนำดอกจวี๋ฮวามาล้างทำความสะอาดแล้วเทใส่กระจาดไม้ไผ่ เกลี่ยให้กระจายทั่วทั้งกระจาดแล้วนำไปผึ่งแดดในเวลาต่อมา...เซียวเจียวคนรับใช้คนสนิทของไท่ฮูหยินหลีกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาเรียกหลีซูมี่ไปที่เรือนใหญ่ นางคิดไว้แล้วว่าคงไม่พ้นเรื่องที่หลีลี่อินเอาเรื่องที่เกิดขึ้นไปฟ้องท่านย่าเป็นแน่“ไท่ฮูหยิน ให้บ่าวมาตามคุณหนูเข้าพบเจ้าค่ะ” เซียวเจียวเอ่ยขึ้น“อืม เดี๋ยวข้าจะตามไป” หลีซูมี่พยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจนัก“แต่ว่าไท่ฮูหยิน ให้คุณหนูรองเข้าพบเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ” หลีซูมี่หันขวับมองบ่าวรับใช้พร้อมกับขึงตาดุใส่นาง เซียวเจียวรีบก้มหน้างุดไม่กล้าสานสบสายตา แปลกมากที่แววตาของนางผิดแผกไปจากเดิม จากแววตาเศร้าสร้อยเปลี่ยนเป็นแววตาดุดัน แข็งกร้าวราวกับคนละคน“ชะ เชิญเจ้าค่ะ” เซียวเจียวตะกุกตะกักผายมือเป็นการเชื้อเชิญ อย่างไรแล้วก็ต้องพาหลีซูมี่ไปตามคำสั่งของผู้เป็นนายให้จงได้หลีซูมี่หันกลับมาพยักหน้าให้เสี่ยวจูเดินตามหลังมา เสี่ยวจูเดินตามไปอย่างรู้งาน เมื่อมาถึงที่ห้องรับรองในเรือนใหญ่ กวาดสายตาโดยรอบก็เห็นว่านอกจากไท่ฮูหยินแล้วยังมีอนุกงลี่จู หลีลี่อินที่แสร้งเป็นร

นางปรายสายตามองท่านย่าอีกครั้ง ก็เห็นว่านางแอบจิบน้ำชาอย่างกระมิดกระเมี้ยนแต่เมื่อเห็นว่าท่านย่ามีสีหน้าเป็นที่น่าพอใจเมื่อได้ลิ้มรสชา ก็ปรากฏรอยยิ้มน้อย ๆที่มุมปากของนาง ส่วนสามคนแม่ลูกที่นั่งหัวโด่ราวกับเป็นอากาศธาตุ นางไม่แยแส ปล่อยให้พวกนั้นขบเขี้ยวเคี้ยวฟันนางอยู่ในใจเช่นนั้นต่อไป นางกดยิ้มมุมปากเยาะหยันคนเหล่านั้น“ท่านพ่อ รสชาติดีหรือไม่เจ้าคะ” หลีซูมี่คลี่รอยยิ้ม เอาอกเอาใจท่านพ่ออย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน นางทราบแค่เพียงว่าก่อนหน้านั้นพ่อกับลูกสาวคนนี้ ช่างมีความสัมพันธ์ที่ห่างเหิน นางเป็นบุตรที่สงบเสงี่ยมเจียมตัว ไม่ยินดียินร้ายกับใคร และไม่ใช่ลูกสาวที่ชอบเอาอกเอาใจประจบประแจงเก่งเหมือนกับหลีลี่อิน จึงไม่ใคร่ที่จะได้รับความเอ็นดูนัก“อืม ใช้ได้ เจ้านั่งก่อนสิมี่เอ๋อร์” ท่านพ่อพูดอย่างเก็บอาการราวกับมีบางสิ่งอยู่ในใจ พลางผายมือเชื้อเชิญให้นางไปนั่งในตำแหน่งข้าง ๆกับหลีลี่ชุน ด้วยน้ำเสียงเรียบหลีซูมี่รับรู้ได้ว่าระหว่างนางกับบิดาต้องมีเรื่องบางอย่างที่ทำให้ลำบากใจ เรื่องนี้คงต้องถามจากเสี่ยวจูในภายหลัง หลีเนี่ยนเจินเองก็รู้สึกว่าบุตรสาวมีบางอย่างที่ผิดแผกไป นางค่อย ๆ

แล้วจากนั้นก็ตวัดสายตามองคนตรงหน้า แต่ที่แน่ ๆชายตรงหน้า ถึงจะเป็นถึงท่านโหวเมืองกวานตงที่นับเป็นเมืองชายแดนหน้าด่านสำคัญทางใต้ หน้าตาเขารึเหมือนโจรป่าเสียมากกว่า ซ้ำยังมีเสียงลือเสียงเล่าอ้างว่าคนผู้นี้ช่างจิตใจโหดเหี้ยมนัก สวีเจี้ยนกั๋วรู้ตัวว่ากำลังถูกหญิงสาวตรงหน้าจับตาพินิจพิเคราะห์เขาอยู่ เขาเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างไม่สบอารมณ์พร้อมกับสายตาจ้องเขม็งกลับ กล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวราวกับจะหาเรื่อง“แม่นางมองหน้าข้า มีอันใดข้องใจกับข้ารึ ?”“อ๋อ ปะ เปล่าเจ้าค่ะ” นางยิ้มจืดเจื่อนเป็นที่สุด สายตานางล่อกแล่ก ตอบเขาน้ำเสียงสั่นพร่าตะกุกตะกัก แล้วรีบกลบเกลื่อนแสร้งเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ‘หึ กิริยาช่างป่าเถื่อน’ เขาคงจับได้แน่ว่านางแอบนึกดูหมิ่นดูแคลนเขาอยู่ในใจ ว่าแล้วนางก็รีบหยิบจอกชาขึ้นมาจิบแก้เก้อ แล้วเสหลบสายตาไปทางอื่นทันทีณ สถาบันนิติเวชวิทยา กรุงปักกิ่ง“เป็นศพหญิงสาว อายุ 21 ปี เสียชีวิตมาราว 6 ชั่วโมงค่ะอาจารย์” ผู้ช่วยแพทย์นิติเวชลู่ยู่เฟิน แจ้งข้อมูลแก่อาจารย์หงหลันเซ่อหญิงสาววัยกลางคนที่จะเป็นคนผ่าชันสูตรศพเธอหยิบถุงมือยางมาสวมแล้วเดินเข้ามาที่เตียงสแตนเลสที่วาง

ร่างเสมือนไร้วิญญาณหอบสังขารตนเองเดินล่องลอยจนมาถึงเรือนท้ายจวน เสี่ยวจูที่เดินไปเดินมาสลับกับชะเง้อชะแง้รอท่าเจ้านายกลับมา อยู่ที่หน้าจวนด้วยจิตใจไม่สงบ อีกทั้งกระสับกระส่ายร้อนรนใจจนไม่อาจอยู่นิ่งได้ และเมื่อปรากฏร่างบอบบางเดินเข้ามาก็รีบปรี่เข้าไปหานางทันทีคราแรกยามคนรับใช้ของไท่ฮูหยินมาตามไป นางจะไปด้วย แต่คุณหนูของนางให้รอที่จวน คุณหนูบอกจะรีบไปและรีบกลับมา เสี่ยวจูเห็นว่านางไปนานโขก็นึกพะวงขึ้นมา แต่เมื่อเห็นหลีซูมี่กลับมาแล้วก็คลี่รอยยิ้มพลอยโล่งใจยิ่งร่างบางเมื่อมาถึงเขตปลอดภัยของนางแล้ว ทว่าบัดนี้ท่อนขากลับไร้เรี่ยวแรงเสียอย่างนั้น ที่ผ่านมานั้น นางแค่ต้องการแสดงความเข้มแข็งต่อหน้าคนพวกนั้นต่างหากเล่า“อ๊ะ คุณหนู” เสี่ยวจูรีบเข้าประคองนางไว้ได้ทันท่วงทีก่อนที่นางจะหล่นลงไปกองรวมกันที่พื้นดิน“พี่เสี่ยวจู..” น้ำเสียงของนางสั่นพร่าแผ่วเบาราวกับกระซิบ“คุณหนู คุณหนูเป็นอันใดไปเจ้าคะ ขาคุณหนูไม่มีเรี่ยวแรง ถูกตีมาหรือเจ้าคะ” เสี่ยวจูกระวนกระวาย หลีซูมี่ส่ายหน้าแล้วร้องไห้โฮ เสี่ยวจูจึงรีบประคองนางเดินเข้าไปพักผ่อนในหอนอน ร่างบางนั่งลงบนตั่งนอน ส่วนเสี่ยวจูคุกเข่าลงที่พื้นใ

สวีเจี่ยนกั๋วกวาดสายตาไปทั่วบริเวณ ที่นี่เป็นเรือนไม้หลังเล็กห่างจากหลังอื่น ๆ ร่มรื่น ด้านหน้ามีต้นไม้ใหญ่ มีโต๊ะกลมและเก้าอี้หินสี่ตัวตั้งอยู่ด้านหน้าเรือนและรอบ ๆบริเวณมีดอกไม้นานาพันธุ์หลากสีสันปลูกประดับ เห็นสาวใช้นางหนึ่งนำผ้านวมที่ซักออกมาตากที่ราวไม้ไผ่ข้างเรือนเมื่อเสี่ยวจูตากผ้าเสร็จก็เดินออกมา และก็ต้องตกใจเมื่อเห็นผู้มาเยือนสองคนยืนอยู่“พวกท่านเป็นใคร” เสี่ยวจูหน้าเหลอหลาเอ่ยถามพวกเขา หลีซูมี่ได้ยินเสียงคนเอะอะข้างนอกจึงได้เดินออกมาดู“ใครหรือพี่เสี่ยวจู” เสี่ยวจูรีบปรี่ไปกระซิบกระซาบบอกคุณหนูของนาง“คุณหนู ท่านกวานตงโหวมาหาเจ้าค่ะ” ภายใต้หมวกโต้วลี่ที่มีผ้าสีดำบางเบาปิดบังใบหน้านั้น นางเห็นใบหน้าเขาไม่ชัด ทว่าเขากลับเห็นใบหน้านางแจ่มชัด นางดูประหลาดใจไม่น้อย ร่างสูงกดยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ หลีซูมี่เดินเข้ามาหาเขาใกล้ ๆ แล้วยอบกายทำความเคารพตามธรรมเนียม“คารวะท่านกวานตงโหว” ตอนนี้หลีซูมี่รู้สึกใจสั่นมาก ว่าที่สามีนางในอนาคตมาหาถึงที่นี่ นางมองไปที่ด้านหลังคนที่ติดตามเขามา คลับคล้ายคลับคลาเหมือนว่านางเคยเห็นหน้าเขาที่ไหนมาก่อน “เราเจอกัน อีกแล้วนะ” เขาเอ่ยด้วย