All Chapters of ตำแหน่งอยู่ไม่นาน แต่ตำนานอยู่ตลอดไป: Chapter 51 - Chapter 60

และโรคระบาดในครั้งนี้ก็คล้ายกับโรคในยุคปัจจุบันไม่มีผิด นางจึงได้แจ้งท่านลุงจางจิ้งให้ตั้งตำรับยาสมุนไพรขึ้นมาโดยอ้างอิงพื้นฐานแนวคิดมาจากคัมภีร์โบราณของศาสตร์การแพทย์จีนได้แก่ คัมภีร์เวินปิ้งเถียวเปี้ยน คัมภีร์เวินอี้ลุ่น และคัมภีร์ซางหานลุ่นทั้งสามคัมภีร์นี้ ถือเป็นคัมภีร์ที่สำคัญของแนวคิดในการรักษาตามศาสตร์การแพทย์แผนจีนตัวยาคือสำคัญในการผลิตยาสมุนไพรมีดังเพื่อนำมาผลิตเป็นยาลูกกลอนดังนี้ 1. เหลียนเชี่ยว 连翘 ขับพิษร้อน ลดก้อนขับก้อน 2. จินอิ๋นฮวา 金银花 (ดอกสายน้ำผึ้ง) ขับพิษร้อน ระบายความร้อ 3. จื้อหมาหวง炙麻黄 ขับเหงื่อ ปรับการทำงานของปอด แก้ไอ ขับน้ำลดบวม 4. เฉ่าขู่ซิ่งเหริน 炒苦杏仁 ปรับการไหลเวียนพลังชี่ แก้หอบ แก้ไอ 5. สือเกา石膏 ขับพิษร้อน แก้กระสับกระส่าย แก้กระหาย 6. ป่านหลานเกิน 板蓝根 ขับพิษร้อน ระบายความร้อน ช่วยให้ชุ่มคอ 7. หม่าก้วนจ้ง 马贯众 ขับพิษร้อน ฆ่าพยาธิ 8. ยวี๋ซิงเฉ่า 鱼腥草 ขับพิษร้อน ขับหนอง ลดบวม ขับปัสสาวะ 9. กว่างฮั่วเซียง 广藿香 ปรับสมดุลกระเพาะอาหาร แก้อาเจียน 10. ต้าหวง 大黄 ขับอุจจาระ ระบายความร้อน ขับพิษ หยุดเลือด 11. หงจิ่งเทียน 红景天 ปรับสมดุลปอด แก้ไอ หยุดเลือด 12. โป

เมื่อหลีซูมี่ อี้เฉินพร้อมกับบ่าวชายอีกสามคนมาถึง ลูกน้องเขาก็ต้องตกใจที่มีแขกผู้ไม่ได้รับเชิญมาเยือนจึงรีบวิ่งหนี จึงต้องวิ่งไล่จับกันอลหม่านกว่าจะจับกุมตัวพวกเขาไว้ได้ก็เล่นเอาเหนื่อย หนึ่งในสามลูกน้องของคนทรงเจ้าที่โดนกดไหล่ให้นั่งคุกเข่าลงที่พื้นเอ่ยขึ้นด้วยความครั่นคร้ามเขาตัวสั่นงักงก“พวกเราไม่รู้เรื่องอะไรนะขอรับ”“ไม่รู้เรื่องอะไร ไยต้องหนีเล่า” หลีซูมี่เอ่ยถาม ยิ่งพวกเขาทำตัวมีพิรุธ นางก็ยิ่งสงสัย“ไม่รู้เรื่องเหตุใด จึงมีคนแจ้งทางการว่าท่านโหวเป็นผู้ต้องสงสัย ใครเป็นคนแจ้งบอกมา” พวกเขาทั้งสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่กล้ามีคนพูดอะไรออกมา หลีซูมี่จึงส่งสายตาอำมหิตใส่พวกเขา ดูเหมือนว่าใครคนหนึ่งในนั้นมีสายตา ล่อกแล่ก เหงื่อซึมผุดทั่วกรอบหน้าจนเป็นพิรุธ หลีซูมี่จึงเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเขา“เป็นเจ้าใช่หรือไม่ ?”“ขะ ข้า คือว่าข้ารู้แค่เพียงว่านายท่านโจวกับท่านโหวนัดเจรจาบางสิ่งบางอย่างกันขอรับ นายท่านโจวแจ้งว่าต้องไปตามนัดหมาย ละ แล้ว นายท่านโจวก็กลายเป็นศพในวันรุ่งขึ้น ข้าก็พูดตามที่ได้ยินมาขอรับ ส่วนสนทนาเรื่องอะไรนั้น นายท่านโจวไม่ได้บอกไว้ขอรับ” ลูกน้องของโจว

“ท่านโหว คืนนั้นท่านพอจะจำอะไรได้บ้าง แม้เป็นเพียงสิ่งเล็ก ๆน้อย ๆที่พอจะจำได้ ก็อาจจะเป็นเบาะแสให้คลี่คลายคดีได้ ไม่ว่าจะเป็นเสียง กลิ่น หรือรูปร่างของบุคคลที่สามในที่เกิดเหตุ” หลีซูมี่สอบถามถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นขณะที่เขาจะเอ่ยปากพูด...“หมดเวลาเยี่ยมแล้วขอรับ” ผู้คุมเดินเข้ามาบอก“กั๋วเอ๋อร์เจ้าไม่ต้องกังวลใจไป อาจารย์จะช่วยเจ้าเอง” สวีเจี้ยนกั๋วพยักหน้ารับ เขาเองก็มีความมั่นใจว่าอย่างไรก็พ้นมลทินแน่ เพราะเขาไม่มีความผิดอะไร จากนั้นหลีซูมี่กับท่านราชครูจึงได้เดินออกมา“พรุ่งนี้จะมีการไต่สวนคดีความแล้ว หลักฐานทั้งหมดที่เจ้าบอกกับข้าจะใช้ในการคัดค้านเรื่องคดีให้กั๋วเอ๋อร์เอง” ท่านราชครูเปรยขึ้นมา“ขอบพระคุณท่านราชครูมากเจ้าค่ะ” นางค้อมศีรษะให้เขา พลางคิดปะติดปะต่อเรื่องราวถึงความเป็นไปได้หลีซูมี่เฝ้ารอการไต่สวนอย่างใจจดใจจ่อรอที่หน้าทางการ เมื่อปรากฏร่างสูงกำยำก้าวพ้นประตูออกมา นางจำได้แม่นก็โผเข้าไปกอดเขาเอวเขาไว้แน่นทันที“ท่านโหว”“มี่เอ๋อร์ข้าทราบจากอาจารย์แล้ว เรื่องหลักฐานทั้งหมด เจ้าช่วยข้าไว้” เขากอดตอบนาง ด้วยความปรีติเช่นเดียวกัน หากไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับนางอีก เขายอ

“ท่านโหวเจ้าคะ ช่วงนี้ทำไมข้าไม่ค่อยเห็นท่านอี้เฉินเลยเจ้าค่ะ” นางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เพราะอี้เฉินหายเข้ากลีบเมฆไปเลย“ข้าใช้ให้เขาไปสืบเรื่องจอมโจรชุดดำน่ะ”“อ้อ! เป็นเช่นนี้นี่เอง” นางพยักหน้ารับ“แล้วอีกอย่าง เจ้าสมควรเรียกพี่ว่า “ท่านพี่”ได้แล้ว” สวีเจี้ยนกั๋วยิ้มกรุ้มกริ่มบอกนาง นางก้มหน้าเอียงอายกับสายตาเชื่อมของเขาที่ส่งมา ยามนี้รู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วเหลือเกิน พร้อมกับเอ่ยตอบเขาไปด้วยอาการขวยเขินเสียงแผ่วเบา“เจ้าค่ะ ท่านพี่~” เขาโน้มใบหน้าลงมาจรดจมูกลงหน้าผากเนียนเกลี้ยงของนาง พร้อมกับกอดกระชับนางไว้ในอ้อมแขน และทั้งสองคนก็ดำดิ่งสู่ห้วงนิทราไปพร้อม ๆกัน...หลีซูมี่ สวีเจี้ยนกั๋ว เสี่ยวจู เสี่ยวเถียน และเด็ก ๆอีกสองคนตามไปเข้าเมืองหลวงด้วย และมีองครักษ์พร้อมบ่าวชายภายในเรือนขี่ม้าตามมาดูแลส่วนหนึ่ง“มี่เอ๋อร์ ย่าดีใจที่เจ้ากลับมาเยี่ยมเยียนพวกเรา เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง” ไท่ฮูหยินหลีเอื้อมมือมาเกาะกุมมือของนาง แล้วลูบหลังมือของหลานสาวแผ่วเบาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเพราะไม่ได้เจอหลานสาวมาเป็นปีแล้ว“ท่านย่าไม่ต้องแสร้ง ทำเป็นห่วงใยข้าก็ได้เจ้าค่ะ ฝืนใจท่านเสียเปล่า ๆ” หลีซู

นางกลัวว่าเด็กน้อยและคนอื่น ๆจะตื่นขึ้นมาจึงย่องออกไปเงียบ ๆ“มีอะไรหรือเจ้าคะ” นางเอ่ยถามเขาพลางกระชับเสื้อตัวนอกปิดบังหน้าอกอวบอิ่มที่คนตรงหน้าจ้องมองมา ตาแทบถลน“ข้านอนไม่หลับ” เขาเอ่ยเสียงแผ่วออดอ้อนนาง“นอน ๆไปเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวก็หลับเอง” หลีซูมี่พูดส่ง ๆไม่ได้ใส่ต่อคำของเขานัก นางหมุนตัวจะรีบกลับเข้าห้องตามเดิม แต่ทว่าเขากลับช้อนอุ้มนางขึ้นมา เมื่อนางจะร้องโวยวาย ...“ชู่ว! อย่าทำเสียงดังเดี๋ยวทุกคนก็ตื่นหมด” หลีซูมี่ดิ้นขลุกขลักแล้วกระซิบกระซาบเสียงแผ่ว“ปล่อยข้าลงนะเจ้าคะ” ทว่าเขาก็ไม่แยแสต่อคำนางเช่นกัน กลับเปิดประตูเข้าไปในหอนอนของตนเองอย่างรวดเร็ว และวางนางลงบนตั่งนอน“อะไรของท่านเนี่ยเจ้าคะ” หลีซูมี่ฮึดฮัด“นอนอยู่ที่นี่...กับข้า” เขาออกคำสั่ง“ไม่” นางทำหน้ามุ่ยใส่เขา“แต่งงานกันมาจะครบปีแล้ว ยังไม่มีบุตร เช่นนี้จะถูกมองว่าอย่างไร สกุลหลีเลี้ยงบุตรมาไม่ดี หรือมองว่าข้าไม่มีน้ำยากัน” “ใครจะมองอย่างไรก็ช่างเถอะเจ้าค่ะ แต่ข้ายังไม่พร้อม ก็ท่านบอกข้าเองว่าจะรอข้า นี่ท่านจะกลับคำ...อุ๊บ” ริมฝีปากกระจับประกบจุมพิตริมฝีปากบางสีสวยโดยไม่ให้นาง ได้ทันตั้งตัวฝ่ามือบางพ