All Chapters of ตำแหน่งอยู่ไม่นาน แต่ตำนานอยู่ตลอดไป: Chapter 21 - Chapter 30

“มันไม่สำคัญว่าคนอื่นจะมองข้าอย่างไร แต่เจ้าต่างหากที่มองข้าเป็นอย่างไร?” ดวงตาเหยี่ยวจ้องไปในดวงตานาง แววตานางสั่นไหวระริกเมื่อสานสบสายตากับเขาครู่หนึ่งก่อนจะเบือนหน้าหนี“อย่างไรก็ต้องแต่ง เพราะเจ้าคงขัดราชโองการมิได้ ไม่เช่นนั้นตระกูลหลีคงต้องโทษประหาร” “นี่ท่านกำลังขู่ข้าหรือเจ้าคะ”“จะว่าเช่นนั้นก็ได้” สวีเจี้ยนกั๋วลุกพรวดพราดขึ้น เขาสะบัดชายผ้าด้วยความไม่พอใจ หลีซูมี่วิ่งเข้าไปขวางทางเขาพร้อมกับยืนจังก้ากางแขนออกกางกั้น“ไม่มีทางอื่นหรอกหรือเจ้าคะ” หลีซูมี่ยังคงตอแยเขาไม่เลิก“ไม่มี ถอยไป” เขาแค่นเสียงคำราม ใช้ฝ่ามือดันนางที่ขวางทางออกไปทางด้านข้างด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว แล้วรีบเดินหนีให้พ้นหน้านาง หลีซูมี่ยังคงวิ่งตามไปต้อย ๆแล้วคว้าแขนข้างหนึ่งของเขาเอาไว้“ปล่อยข้า” เขาสะบัดมือออกรุนแรง แต่หลีซูมี่ก็ยังเกาะติดไม่ยอมปล่อย ทั้งคู่ก็ยื้อยุดกันอยู่เช่นนั้น“ข้าบอกว่าอย่าเพิ่งไปไง งั่ม” หลีซูมี่พูดจบก็ก้มลงไปกัดที่แขนของเขาทันที“โอ๊ย ปล่อยข้า เจ้ากัดข้าทำไม เป็นหมาบ้าหรือไง” เขาใช้ฝ่ามือดันศีรษะนางออกใบหน้าคมคร้ามบิดเบี้ยวเหยเกเนื่องจากความเจ็บปวด แต่ทว่านางก็ยังคงงับแขนเขาไม

ยามนี้หลีซูมี่รู้สึกประหม่า และรู้สึกว่าแก้มกำลังร้อนผ่าวยิ่งกว่าลมพายุฤดูร้อนเสียอีก เรื่องนี้ควรปล่อยไปตามธรรมชาติ แต่ทว่านางก็รู้สึกกลัวอยู่ดีที่จะสร้างความสัมพันธ์กับใครสักคน นางเอาตัวรอดด้วยการเบี่ยงตัวหลบแล้ววิ่งลงจากเตียงไป หลีซูมี่ก็ออกมารดน้ำให้ต้นผิงกั่วที่อยู่ในกระถาง พวกมันสูงราวหนึ่งศอกแล้ว และก็เจริญเติบโตเร็วมาก บ่าวในเรือนช่วยกันเก็บข้าวของที่จะต้องเดินทางไปยังเมืองกวานตงในวันพรุ่ง นางทราบว่าว่าเมืองกวานตงเป็นเมืองปราการชายแดนที่อยู่ทางใต้ ผืนดินค่อนข้างแห้งแล้ง ถึงแม้ว่าอยู่ใกล้มหาสมุทรแต่ก็ไม่สามารถนำน้ำในมหาสมุทรมาใช้ในการอุปโภคและบริโภคได้แหล่งน้ำสะอาดสำหรับใช้ดื่มกินหรือทำการเกษตรก็ค่อนข้างขาดแคลน นางก็ชักไม่แน่ใจเหมือนกัน ที่ใครต่อใครบอกว่าเขาเป็นที่โปรดปรานขององค์ฮ่องเต้จริงหรือไม่ เพราะจากรูปการณ์แล้ว แต่ทว่ากลับส่งเขาไปยังดินแดนไกลปืนเที่ยง แทนที่จะเป็นดินแดนที่มีความเจริญมากกว่า เช่นนี้จะเรียกว่าเป็นคนโปรดได้อย่างไรกัน ...เมื่อรดน้ำต้นผิงกั่วแล้วเสร็จ หลีซูมี่ก็เข้าไปช่วยบ่าวในครัวตระเตรียมอาหารสำหรับมื้อเช้า“อ๊ะ ฮูหยิน” บ่าวในจวนโหวที่อยู่ครัวเ

“พี่เสี่ยวจู ข้ารู้ว่าสามีสามารถมีภรรยาหลายคนได้ หรือก่อนหน้านี้เขาจะเคยมีใครมาก่อน แต่เมื่อแต่งข้ามาแล้ว ข้าก็ไม่อยากให้เขามีใครอีก”“เหตุใดไม่พูดกับท่านโหวออกไปตรง ๆเจ้าคะ” หลีซูมี่ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง รู้อยู่แก่ใจ ว่าเขาคงเอาเรื่องที่นางยังไม่ยอมหลับนอนกับเขามาเป็นข้อต่อรองอีกเป็นแน่ เสี่ยวจูมองดูคุณหนูของนางดูกังวลใจไม่น้อย นางเอื้อมมือไปกุมมือคุณหนูของนางไว้พลางตบฝ่ามือลงที่หลังมือแผ่วเบาเป็นการให้กำลังใจ“ค่อย ๆคิด ค่อย ๆแก้ปัญหานะเจ้าคะ ทุกปัญหาย่อมมีทางออก” หลีซูมี่พยักหน้ารับอย่างปลง ๆยามค่ำคืนนางหลับอย่างไม่เป็นสุข เพราะคิดเรื่องของสวีเจี้ยนกั๋วไปค่อนคืน กว่าจะฝืนข่มตาให้หลับลงได้ก็จวนรุ่งสาง นางตื่นมาด้วยอาการสะลึมสะลือ แต่ทว่าก็ไม่อยากละเลยหน้าที่ภรรยา นางเข้ามาดูแลเรื่องอาหารการกินให้เขาแต่วันนี้ไม่อยากกินข้าวร่วมโต๊ะด้วย นางอ้างว่านางกินเรียบร้อยแล้ว และมีเรื่องในจวนที่ต้องทำอีกมากมาย แต่เหตุผลที่แท้จริงแล้วแค่ไม่อยากเห็นหน้าเขายามนี้ก็เท่านั้นขณะยืนอยู่ที่ระเบียงเรือน หลีซูมี่สังเกตเห็นบ่าวสองคนเข็นถังน้ำที่บรรจุมาในรถเข็นเต็มอัตรา สภาพพวกนางเปียกซ่กไปด

“นายท่านขอรับ นายท่าน บ่อน้ำเริ่มมีน้ำไหลออกมาแล้ว ฮูหยินช่างเก่งกาจนัก นางไม่ได้พูดจาเหลวไหลขอรับ เป็นเรื่องอัศจรรย์นัก บ่าวจะมาขออนุญาตให้พวกบ่าวผู้ชายไปช่วยขุดเพิ่มได้ไหมขอรับ” สวีเจี้ยนกั๋ววางหนังสือในมือลง แล้วรีบเปิดประตูออกไป เห็นพวกบ่าวทั้งหญิงทั้งชายยืนออกันอยู่บริเวณหน้าเรือน เมื่อได้ยินพ่อบ้านสวีบอกว่าพบแหล่งน้ำแล้วก็ตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่พวกเขาจึงยืนรอรับคำสั่งอยู่ ถึงแม้ว่าอยากจะช่วยฮูหยิน และเห็นถึงความพยายามแต่เพราะกลัวสวีเจี้ยนกั๋วจึงไม่อาจขัดคำสั่งเขาได้“เอ้า พวกเจ้ายืนอยู่ทำไม ไปช่วยฮูหยินขุดเร็วสิ” สวีเจี้ยนกั๋วไล่ตะเพิด บ่าวชายจึงปรี่ไปถือจอบเสียมครบมือ ตรงไปยังสวนผกาเพื่อช่วยนางขุดสวีเจี้ยนกั๋วก็อยากรู้อยากเห็นด้วยว่าเป็นจริงอย่างที่พ่อบ้านพูดหรือไม่ จึงรีบตามหลังพวกเขาไปดูเช่นกัน บ่าวชายสลับกันช่วยกันลงไปขุดกว่าสองจั้งปรากฏน้ำก็พุ่งกระฉูดขึ้นมาเป็นน้ำพุ ทุกคนต่างร้องเฮกระโดดโลดเต้นดีใจกันยกใหญ่การค้นพบแหล่งน้ำในดินแดนแห้งแล้งถือเป็นเรื่องน่ายินดี หากมีแหล่งน้ำในจวนคงทำให้บ่าวรับใช้เบาแรงไปได้ เพราะไม่ต้องเหนื่อยในการไปขนน้ำจากแหล่งน้ำที่อยู่ห่างไกลสวีเจี

นับตั้งแต่นั้นชื่อเสียงของฮูหยินจวนโหวก็ถูกเล่าลือไปไกลว่านางมีความสามารถในการคำนวนหาแหล่งน้ำสะอาด ทำให้ความอดอยากขาดแคลนแหล่งน้ำบรรเทาลงไปได้มาก หากพูดชื่อนางขึ้นมาไม่มีใครในเมืองกวานตงที่ไม่รู้จัก หากแหล่งน้ำเพียงพอเมื่อนั้นดอกไม้นานาพันธุ์คงเบ่งบาน และต้นไม้งอกงาม เมืองกวานตงทั้งเมืองคงเขียวขจีขึ้นมาอีกครั้ง ยามนี้จวนโหวเองก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมามากโข หลีซูมี่ปลูกดอกไม้ไว้หลากหลายชนิดไว้เต็มบริเวณสวนผกาเมื่อผ่านไปราวสองเดือนต้นผิงกั่วก็เติบโตจนเริ่มออกดอกแล้วนางเฝ้าดูการเจริญเติบโตของมันอย่างใกล้ชิด เมื่อรดน้ำต้นไม้ ดอกไม้ที่สวนเสร็จแล้ว นางจึงชวนเสี่ยวจูไปเดินเล่นที่ตลาดเพื่อผ่อนคลายต่อ“คุณหนูเจ้าคะ วันนี้ท่านโหวดูอารมณ์ไม่ดี บ่าวว่าคุณหนูไปปรนนิบัติท่านไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ” เสี่ยวจูออกความคิดเห็น เพราะไม่อยากให้นางมัวแต่เที่ยวเล่น ควรเอาอกเอาใจท่านโหว จึงจะได้รับความเอ็นดูจากเขา“เขาก็อารมณ์ไม่ดีตลอดนั่นแหละ ข้าไม่อยากยุ่งกับเขาอีก” นางเองก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาเช่นเดียวกัน“ได้อย่างไรล่ะคะคุณหนู จะปล่อยให้นางบ่าวพวกนั้น ปรนนิบัตินายท่านหรือเจ้าคะ” เสี่ยวจูรีบเอ่ยแย้งทันควัน