All Chapters of ตำแหน่งอยู่ไม่นาน แต่ตำนานอยู่ตลอดไป: Chapter 71 - Chapter 79

“เจ้าค่ะ” ทั้งคู่ออกเดินทางอีกครั้ง เห็นเรือใบไม้ลอยที่ลำธารเรื่อย ๆก็เริ่มมีความหวัง“หม่าม้า!” เสียงใสแจ๋วตะโกนเรียกนางอยู่เบื้องหน้าในระยะไม่ใกล้ไม่ไกล“มัม มะ มัม มะ” เด็กทารกหัวเราะร่า ดีดดิ้นจะลงจากเอวคนเป็นพี่เมื่อเห็นหลีซูมี่อยู่เบื้องหน้า หลีซูมี่วิ่งไปถึงแล้วคุกเข่าอุ้มเอาเด็กน้อยเต๋อหมิงไว้แนบอก ส่วนมือข้างหนึ่งก็กอดจุนเฟิงซบอกแล้วลูบเรือนผมของพวกเขาแผ่วเบา“เฟิงเอ๋อร์คิดว่าชาตินี้ จะไม่ได้เจอท่านแล้วขอรับ” เด็กน้อยเอ่ยขึ้นน้ำเสียงสั่นพร่า นางกดจมูกลงที่ศีรษะเล็กของเด็กน้อยทั้งสอง “โถ เด็กดีไม่เป็นอะไรแล้ว ปลอดภัยแล้ว”“เฟิงเอ๋อร์รู้ว่าอย่างไรหม่าม้าก็ต้องหาพวกเราเจอ” หลีซูมี่คลี่รอยยิ้มบางให้เขา“ไป เรากลับจวนกันเถอะ” นางจูงมือจุนเฟิงเดินไป เสี่ยวจูยื่นมือมาช่วยอุ้มเต๋อหมิงน้อย แต่ทว่าเขาเกาะติดหลีซูมี่แน่นไม่ยอมปล่อย นางเลยต้องอุ้มเต๋อหมิงไปจนถึงจวนหลีซูมี่พาเด็กน้อยทั้งสองอาบน้ำ กินข้าวเสร็จก็พาพวกเขาเข้านอน เมื่อคืนคงหลับกันไม่สนิท พอเด็กน้อยหัวถึงหมอนก็หลับทันทีนางเลยมีเวลามานั่งจมจ่อมกับความคิดตัวเอง อยู่ ๆน้ำตาก็ไหลพรากออกมาเอง“ฮือ ท่านพี่ ท่านตายแล้ว

“ท่านพี่ถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปในอ่างได้เลยนะเจ้าคะ ข้าเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว” นางหันหลังให้เขา“เจ้าไม่ถอดเสื้อผ้าให้ข้าหรือ ข้าถอดเองคงไม่ถนัดนัก” สวีเจี้ยนกั๋วออดอ้อน“คือว่า...ข้า” สวีเจี้ยนกั๋วดึงแขนนางมายืนอยู่ตรงหน้า“ช่วยทำให้ข้าทีมี่เอ๋อร์ ข้าอยากให้เจ้าทำให้” หลีซูมี่พรูลมหายใจแผ่วเบา นางค่อย ๆเปลื้องผ้าออกให้เขา เหลือเพียงกางเกงผ้าเนื้อบางที่อยู่ด้านในสุด ถึงจะเคยเห็นความอลังการเบื้องล่างแล้วทว่าก็อดร้อน ๆหนาว ๆหายใจไม่ทั่วท้องไม่ได้ นางพาเขาลงไปในอ่างไม้ และช่วยปรนนิบัติเขา เมื่อแล้วเสร็จก็หยิบเสื้อผ้ามาสวมให้ เขาดึงนางเข้าไปกอดไว้แน่น“มี่เอ๋อร์ ข้าขอบใจเจ้ามาก ที่ดูแลข้าเป็นอย่างดี แต่ถ้าจะให้ดีกว่านี้ คืนนี้อยู่ปรนนิบัติข้าได้หรือไม่” เขาเอ่ยเสียงกระเส่า แล้วก็กดจุมพิตลงที่ต้นคอระหงซึ่งเป็นส่วนอ่อนไหวของนางที่สุด ร่างงามระทดระทวยอยู่ในอ้อมแขนของเขา“ท่านพี่ จั๊กจี้เจ้าค่ะ” นางย่นคอหนีเมื่อถูกตอเคราทิ่มแทงเนื้ออ่อนข้างคอขาว จนรู้สึกปั่นป่วนไปหมด“ว่าอย่างไรเล่า” เสียงทุ้มนุ่มกระซิบชิดใบหู“ไยต้องถาม เมื่อท่านก็รู้คำตอบอยู่แล้ว” นางหลบหน้าเอียงอาย“ก็ข้าอยากได้ยินจ

แม่ทัพทั้งทิศเหนือ ใต้ ตะวันออก และตะวันตก ยกทัพเข้าประชิดเมืองหลวงในอีกสิบวันให้หลัง สวีเจี้ยนกั๋วเองก็เข้าร่วมในกองทัพด้วยเขาและอี้เฉินนำทหารเข้าไปในพระราชฐานส่วนใน เพื่อบุกชิงตัวฮ่องเต้ออกมา“ค้นหาฝ่าบาทให้ทั่ว หาพระองค์ให้พบ” “ขอรับนายท่าน” อี้เฉินนำทหารกระจายกำลังกันออกค้นหาทั่วทั้งส่วนพระราชฐาน สวีเจี้ยนกั๋วไม่เห็นว่าฮ่องเต้อยู่ในห้องบรรทม เมื่อไปห้องทรงอักษรก็ไม่พบอีกเช่นกัน จึงเข้าไปที่ห้องว่าราชการ เมื่อเงยหน้าสูงขึ้นไปยังบัลลังก์มังกรสีทองอร่ามเบื้องหน้าพบว่าไทเฮานั่งอยู่ที่บัลลังก์ตั่งทองนั่นความละโมบหลงในอำนาจที่ไม่ใช่ของตน ทำให้นางเป็นเช่นนี้ นางหยิบจอกสุราขึ้นมาดื่มอย่างไม่ยินดียินร้าย พร้อมกับแสยะยิ้ม“ทหารจับกุมตัวไทเฮาไว้!” สวีเจี้ยนกั๋วสั่งการ อี้เฉินพยักพเยิดหน้าให้ทหารอีกสองนายเข้าจับกุมตัว“บังอาจ!” นางฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะดังฉาด “เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาจับข้า เหตุใดอยู่ต่อหน้าข้า เจ้าไม่คุกเข่าลง” ไทเฮาชี้นิ้วพร้อมกับขึงสายตาดุมายังเขา“จับโทษฐานการเป็นกบฏขอรับ ไทเฮาวางยาโอรสสวรรค์ หวังในอำนาจที่เป็นของพระองค์ เท่านี้ก็มีสิทธิ์ที่จะจับกุมตัวไปรับโทษได้แล้วข

“ท่านพี่อยากกินอะไรเจ้าคะ เดี๋ยวข้าจะหามาให้” หากเขาไม่ได้กินอะไรเลยอาการจะยิ่งแย่มากกว่าเดิม นางรู้สึกเป็นห่วงเขายิ่งนัก“พี่รู้สึกอยากกินของเปรี้ยว”“ของเปรี้ยวหรือเจ้าคะ ?” หลีซูมี่เลิกคิ้วสูงน้อยวันพันปีไม่เคยเห็นอยากกินของเปรี้ยว วันนี้เหตุใดอยากกินเสียได้ นางพยักหน้ารับ“ได้เจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะลองหามาให้นะเจ้าคะ” หลังจากนั้นหลีซูมี่จึงเดินเข้าไปที่ครัว“พี่เสี่ยวจูมีผลไม้อะไรเปรี้ยว ๆไหม” นางเอ่ยถาม“หืม คุณหนูอยากกินหรือเจ้าคะ” หลีซูมี่ส่ายหน้าวืด“ท่านพี่ต่างหากที่อยากกิน ไม่ใช่ข้า”“หืม!นายท่านหรือเจ้าคะ ?” เสี่ยวจูมองร่างกายของเจ้านาย พลางทำท่าครุ่นคิด‘ช่วงนี้คุณหนูก็มีน้ำมีนวลขึ้นมาก หรือว่า...’“คุณหนูเจ้าคะ รอบเดือนคุณหนูมาปกติหรือไม่เจ้าคะ” เสี่ยวจูโพล่งถามขึ้น น้ำเสียงมีความดีใจปะปนอยู่ ถ้าเป็นอย่างที่นางคิดจวนกั๋วกงคงมีเรื่องมงคลเกิดขึ้นในไม่ช้าเป็นแน่“ทำไมหรือพี่ รอบเดือนข้าหรือ เอ๋ ตายจริงนี่ก็หายไปสามเดือนแล้ว”“เช่นนั้นคุณหนู กลับไปที่หอนอนก่อนนะเจ้าคะ บ่าวจะไปตามท่านลุงจางจิ้งให้ตรวจให้” เสี่ยวจูเอ่ยด้วยความดีใจ“ตรวจอะไรข้าไม่ได้ป่วย” เสี่ยวจูดันนางอ

“มี่เอ๋อร์ ไม่ต้องอภัยให้พวกเราก็ได้ แต่ว่าย่าอยากจะบอกเจ้าว่าให้ดูแลรักษาตัวเองดี ๆเพราะตั้งครรภ์อยู่” ไท่ฮูหยินหลี เดินเข้ามากุมมือนางไว้แล้วลูบที่หลังมือแผ่วเบา ดูเมือนว่านางจะมีน้ำตาเอ่อรื้นที่ขอบตาด้วย“เรื่องที่ทำผิดต่อข้า ข้าจะยกโทษให้พวกท่าน ข้าจะไม่ถือสาเอาความ ให้แล้วกันไป แต่จะให้กลับมารักใคร่กลมเกลียวกันนั้น เรื่องนี้ข้าคงไม่อาจทำได้ในเร็ววัน คงต้องใช้เวลาเยียวยาเจ้าค่ะ อย่างไรแล้วเชิญพวกท่านไปที่เรือนรับรองเพื่อพักผ่อนกันก่อนเถอะเจ้าค่ะ” นางเอ่ยออกไปเช่นนั้น ทุกคนไม่ได้ว่าอันใด นางไม่รู้ว่าพวกเขาสำนึกจริงหรือเล่นละครตบตา แต่ทว่าก็คงต้องใช้เวลาต่อจากนี้พิสูจน์หากสักวันหนึ่ง เมื่อความรักความเข้าใจเยียวยาบาดแผลให้บรรเทาลงแล้ว นางอาจจะเปิดใจรับพวกเขา เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องในภายภาคหน้าเถิดคนสกุลหลีเดินตามบ่าวไปที่สมทบกันที่เรือนรับรอง ที่มีท่านตาท่านยายจากสกุลหยาง กำลังสนทนากับสวีเจี้ยนกั๋วอยู่อย่างออกรสออกชาติหลีเนี่ยนเจินยังไม่ไปที่เรือนรับรอง เพราะเขาอยากจะสนทนากับบุตรสาวเป็นการส่วนตัวก่อน“มี่เอ๋อร์ พวกเราผิดต่อเจ้ามหันต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบิดาเช่นข้า