All Chapters of ตำแหน่งอยู่ไม่นาน แต่ตำนานอยู่ตลอดไป: Chapter 41 - Chapter 50

หลีซูมี่หยิบกระดาษและพู่กันออกมาร่างภาพของอ่างเก็บน้ำ และวาดทางส่งน้ำเชื่อมต่อแต่ละจุด จากนั้นก็อธิบายให้หัวหน้าหมู่บ้านทั้งสิบหมู่บ้านฟังว่านางต้องการแบบใด เมื่อเข้าใจตรงกันแล้วหัวหน้าหมู่บ้านก็นำเรื่องไปกระจายให้ลูกบ้านรับทราบตรงกันต่อไปและสิ่งสำคัญที่หลีซูมี่ต้องทำต่อจากนี้คือสำรวจตำแหน่งที่ตั้งของจวน เพื่อทำหลุมหลบภัยที่สามารถใช้เป็นทางสำหรับหลบหนีในกรณีเกิดเหตุร้ายขึ้น เพราะที่จวนโหวมีทั้งสตรี เด็กและคนชรา ควรเตรียมการเอาไว้แต่เนิ่น ๆ และต้องเป็นความลับที่รู้กันภายในจวนเท่านั้น ห้ามแพร่งพรายให้ผู้อื่นรู้เด็ดขาดอันดับแรกต้องค้นหาแผนที่ของจวนโหวก่อน เมื่อรู้แล้วว่าต้องทำอะไร นางก็รีบกลับจวนทันที เมื่อสอบถามจากพ่อบ้านสกุลสวีก็ทราบว่ามีแผนที่เก็บไว้ในห้องหนังสือของสวีเจี้ยนกั๋วนางจึงเข้าไปค้นหา พบตู้ไม้โบราณอยู่ที่ห้องหนังสือที่มุมหนึ่งของห้อง เมื่อเปิดตู้ก็พบหีบมากมายอยู่ในตู้ มีทั้งแผนที่ภูมิประเทศ ตำราพิชัยสงคราม นางจึงเริ่มค้นหาสิ่งที่ต้องการไปเรื่อย ๆและสายตานางก็มาสะดุดตากับกล่องไม้โบราณที่ฉลุลายสวยงาม ฝ่ามือบางเอื้อมไปเปิดกล่องดู“เอ๋? ” นางหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาดูใกล้

เด็กทารกเต๋อหมิงวัยสี่เดือน กำลังเรียนรู้การพลิกคว่ำเลียนแบบจุนเฟิงที่ทำเป็นต้นแบบให้เขาดู “น้องเล็ก ทำตามพี่เช่นนี้” จุนเฟิงนอนที่ฟูกแล้วค่อย ๆพลิกคว่ำ เด็กทารกน้อยมองเขาตาแป๋วแล้วค่อย ๆพลิกตัวคว่ำตามพี่ชาย “เย้! เก่งมากหมิงหมิงของหม่าม้า” หลีซูมี่ยิ้มร่า พลางกดจมูกลงศีรษะเล็ก ทารกน้อยพลิกคว่ำได้สำเร็จแล้ว เขาชูคอหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอ้าปากกว้าง พร้อมกับขยับแขนขาป้อมเป็นปล้องดิ้นดุ๊กดิ๊กน่าเอ็นดู และเมื่อเห็นพี่ชายกลิ้งไปกลิ้งมาบนฟูกน่าสนุก เขาก็ทำเลียนแบบ ทารกน้อยพยายามกลิ้งตามพี่ชาย แต่เนื่องจากตัวจ้ำม่ำเกินไป กว่าจะพลิกเองได้ก็ต้องใช้เวลานาน ทารกส่งเสียงร้องอ้อแอ้ให้ช่วย หลีซูมี่ยิ้มขัน ก่อนจะเอื้อมมือไปช่วยจับตัวเขาพลิกกลิ้งไปมา ทารกน้อยชอบใจส่งเสียงหัวเราะคิกคัก หลุมหลบภัยในจวนเริ่มขุดไปบ้างแล้ว นางคาดการณ์ไว้ว่าจะใช้เวลายาวนานเป็นปี ส่วนท่าเรือก็จ้างคนงานสร้างและต่อเรือไว้แต่เนิ่น ๆ ท่าเรือคาดว่าน่าจะแล้วเสร็จภายในสามเดือน นางก็ได้แต่ภาวนาว่าเรื่องร้ายอย่าเพิ่งเกิดก่อนที่ทุกอย่างจะแล้วเสร็จ นางขออนุญาตสวีเจี้ยนกั๋วในเรื่องนี้แล้ว ทว่าเขาไม่ได้ขัดใจนาง เมื่อนางถามเรื

พวกเขานอนอย่างเงียบเชียบ ไม่นานประตูก็ค่อย ๆถูกเปิดออกช้า ๆ โจรคนหนึ่งตรงเข้ามาหาเด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียง แล้วก้มลงไปเพื่อจะอุ้มเด็กสาวขึ้นมามือปราบที่ซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้าก็เปิดตู้ออกมา เกิดการปะทะและต่อสู้กันชุลมุน สุดท้ายก็จับตัวคนร้ายไว้ได้ทั้งสามคนโจรชุดดำถูกจับตัวได้ทั้งหมด ทุกคนถูกนำไปส่งที่จวนโหวเพื่อสอบสวนทันที เพราะในเมืองนี้คนที่มีอำนาจมากที่สุดคงไม่พ้นกวานตงโหวพวกเขาถูกพาไปเค้นสอบอย่างหนักที่ห้องสืบสวนหลังจวนโหว หากไม่ได้รับการอนุญาตจาก สวีเจี้ยนกั๋วก็ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้ามาในบริเวณนี้ พวกเขาถูกสอบสวนอย่างหนัก ก็ยังไม่มีใครยอมปริปากว่านำเด็กสาวไปซ่อนไว้ที่ใด“ท่านพ่อบ้าน ข้าได้ข่าวว่าจับตัวคนร้ายได้แล้ว ถูกนำมาสอบสวนที่จวนโหวหรือ ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหนกันบอกข้ามา” หลีซูมี่ถมึงตาดุใส่พ่อบ้านสวีเพื่อเค้นหาคำตอบ“ฮูหยินเรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ท่านโหวเถอะขอรับ อย่าเข้าไปยุ่งเลยนะขอรับ” พ่อบ้านสวีตอบอึกอัก“บอกข้ามาเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นข้าจะโบยท่านให้ขาหักเลย” แต่หากเขาบอกนาง กวานตงโหวก็โบยเขาอยู่ดี พ่อบ้านสวีคิดแย้งอยู่ในใจ และเหมือนกับว่าหลีซูมี่รู้เท่าทันค

“แอ้ แอะ แอ้” เด็กทารกเต๋อหมิงเบะปากร้องงอแงเมื่อลืมตาตื่น นางจึงช้อนอุ้มเขาขึ้นมา พอเห็นหน้านางเด็กน้อยก็หยุดร้องไห้และเปลี่ยนเป็นหัวเราะทันที ‘เลี้ยงง่ายเสียจริง’นางนั่งชันเข่าทั้งสองข้างขึ้นเล็กน้อยแล้ววางทารกไว้ที่หน้าขา ใช้นิ้วปลายนิ้วทั้งสองข้างนวดบริเวณขมับให้เขาเบา ๆเด็กน้อยชอบมาก ไม่นานเขาก็อ้าปากหาวหวอดหลับตาพริ้มเสียงเล็ก ๆน่ารักเหมือนลูกแมวไม่มีผิดปลายนิ้วแตะสัมผัสปลายจมูก และแตะที่ปากเด็กทารกแผ่วเบา เขาก็อ้าปากกว้างเมื่อถูกรบกวน นางยิ้มน้อย ๆก่อนจะวางเขาลงบนฟูก นำผ้าห่มมาม้วนเป็นเส้นยาว แล้วนำมาล้อมรอบตัวเขา เขาจะได้รู้สึกว่ามีคนกอดเขาอยู่ตลอดเวลา และทารกน้อยจะได้ไม่นอนผวาจุนเฟิงเองก็ปิดปากหาวหวอดและหลับข้าง ๆฟูกนอนของน้องชาย หลีซูมี่นำผ้ามาห่มให้เขา ส่วนเสี่ยวจูกับแม่นมและบ่าวหญิงคนอื่นในเรือน ยามนี้กำลังจัดการนำดอกจวี๋ฮวาและเด็ดกลีบดอกเหมยกุ้ยฮวาเพื่อนำไปผึ่งแดดนางจึงหันมาเย็บถุงเท้าของเด็กทารกที่ทำคั่งค้างไว้ต่อ สวีเจี้ยนกั๋วละจากเอกสารราชการตรงหน้าลงยามนี้เมื่อยล้าต้องการพักผ่อน แต่แทนที่จะเดินไปหอนอนของตนเองยังเรือนจะวันออก เขาเลี้ยวกลับไปทางเรือนตะวันตกเพื

หลีซูมี่ทำซาลาเปาไส้ผิงกั่วผสมกับแปะก๊วยให้ทุกคนลองกินดู ปรากฏว่ามีรสชาติดี ทุกคนชื่นชอบมากผิงกั่วยามนี้มีแค่ที่เมืองกวานตงที่เดียวเท่านั้น และพิเศษตรงที่เมื่อใครได้ลองลิ้มชิมรสแล้ว จะทำให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่า และมีกำลังวังชา สุขภาพแข็งแรงขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์นางบิก้อนแป้งซาลาเปาสีขาวเป็นชิ้นเล็ก ๆป้อนเข้าปากทารกเต๋อหมิง มือป้อมถูกยกขึ้นาตบกระทบกันดังเปาะแปะด้วยความดีใจ เขาอยากลองกินไส้ผิงกั่วข้างในด้วย นิ้วป้อม ๆชี้ไปยังไส้ผิงกั่ว ส่งเสียงร้องอ้อแอ้ว่าอยากกิน“หมิงหมิงน้อยอยากกินอันนี้หรือ” หลีซูมี่ชี้ไปที่ไส้ผิงกั่ว เด็กน้อยอ้าปากกว้างอวดฟันขาวซี่เล็ก ๆ“แอ้” เขาพยักหน้าลงหงึกหงักแล้วส่งเสียงตอบกลับอ้อแอ้พร้อมกับน้ำลายที่ไหลยืดตรงมุมปาก เขาฉลาดและรู้ความมาก และฟังนางรู้ความด้วย“หม่าม้าจะให้เจ้ากินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ยังกินเยอะไม่ได้” นางหยิบเนื้อผิงกั่วเข้าปากเขา เด็กทารกหัวเราะเอิ๊กอ๊ากจนตาปิด พร้อมชูแขนป้อม ๆทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะชอบใจใหญ่หลีซูมี่ก็พลอยขำร่วนไปกับเด็กทารกน้อยด้วย และวันนี้นางก็ได้ลองทำแยมผิงกั่ว ซึ่งเป็นสูตรง่าย ๆ และรสชาติอร่อยเปรี้ยวหวานกำลังดี แล