All Chapters of ตำแหน่งอยู่ไม่นาน แต่ตำนานอยู่ตลอดไป: Chapter 31 - Chapter 40

นับวันนางยิ่งเหิมเกริมใหญ่ เป็นภรรยาหรือเป็นมารดากันแน่ แต่จะว่าไปก็ยังไม่ถือเป็นภรรยาโดยสมบูรณ์ เพราะผ่านมาจวนเจียนสามเดือนแล้ว นางยังไม่หลับนอนร่วมกับเขาเสียทีครั้นจะใช้กำลังในการขืนใจ นางก็มักจะหาข้ออ้างว่าถึงจะเป็นภรรยาแต่ก็ไม่อาจจะขืนใจได้ เขาหัวฟัดหัวเหวี่ยงกับคำพูดคำจาของนาง สนทนากันไม่กี่คำก็รังแต่จะชวนทะเลาะ“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” นางค้อมศีรษะให้พลันหมุนตัวกลับ“เดี๋ยว มี่เอ๋อร์” ร่างบางชะงักฝีเท้าฉับพลัน“มีอะไรอีกเจ้าคะ ?” นางเอ่ยถามเสียงขุ่น“ยังอยากไปเยี่ยมเยียนท่านตา ท่านยายหรือไม่ ที่เจ้าเคยขอข้า ข้าว่า...ข้าจะพาเจ้าไป” สวีเจี้ยนกั๋วเอ่ยน้ำเสียงอ่อน“จริงหรือเจ้าคะ อยากไปสิเจ้าคะ” หลีซูมี่น้ำเสียงกระตือรือร้นเป็นที่สุด ท่านตาของนางในอดีตนั้นเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในกรมการคลังแต่เนื่องจากต้องโทษเกี่ยวกับการทุจริตเมื่อครั้งยังเรืองอำนาจ จึงทำให้คนสกุลหยางถูกเนรเทศมาใช้แรงงานที่เหมืองแร่ทางใต้แต่ยามนี้เป็นเพียงนักโทษ เสี่ยวจูเคยเล่าให้นางฟังว่าอาจเป็นไปได้ที่ถูกใส่ความ อย่างที่รู้ว่าในวังหลวงนั้นต่างแย่งชิงอำนาจไม่ใช่แค่บัลลังก์แต่หมายถึงตำแหน่งขุ

เป็นเรือนพักที่อยู่หลังติด ๆกันคล้ายกับเป็นชุมชนหนึ่ง ช่วงที่หลีซูมี่ไปถึง เป็นช่วงที่พักจากการทำงานพอดี ท่านตาท่านยายเลยปลีกตัวมาสนทนากับทั้งคู่ได้“ท่านโหว ดีใจจริง ๆที่หลานสาวข้ามีคนดูแล นางอาภัพนัก แม่นางมาตายจากไปตั้งแต่ยังเล็ก ไม่มีมารดาอบรมสั่งสอน หากนางทำเรื่องไม่ถูกไม่ควรขอให้เมตตานางด้วยนะขอรับ” ท่านตาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า พยายามอดทนอดกลั้นสีหน้าเศร้าสร้อยไว้“ท่านโหว ข้าฝากหลานสาวให้ท่านช่วยดูแลนางด้วยนะเจ้าคะ มี่เอ๋อร์ของเราเสมือนไร้ญาติขาดมิตร เราเองก็ไม่อาจดูแลนางได้” ท่านยายเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยไม่ต่างกัน“ยามนี้มี่เอ๋อร์เป็นคนสกุลสวีแล้ว ข้าสัญญาว่าจะดูแลนางให้ดีขอรับ” เมื่อสวีเจี้ยนกั๋วเอ่ยจบ เมื่อนั้นจึงได้เห็นน้ำตาเอ่อรื้นที่ขอบตาของผู้เฒ่าทั้งสอง“ท่านตา ท่านยาย อย่าร้องสิเจ้าคะ ข้าจะมาเยี่ยมพวกท่านบ่อย ๆเลยนะเจ้าคะ ” นางยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้ผู้เฒ่าทั้งสองแล้วกอดทั้งสองไว้แน่น“เจ้าเองก็ดูแลปรนนิบัติพัดวีเอาอกเอาใจท่านโหวให้ดี แล้วรีบมีบุตรเสีย ท่านตากับท่านยายก็อยากอุ้มหลานแล้ว เข้าใจหรือไม่” พอท่านยายพูดถึงตรงนี้ สวีเจี้ยนกั๋วก็ยิ้มกริ่มมุมปา

เมื่อหนังท้องตึงหนังตาก็เริ่มหย่อน นางกล่อมทารกเพียงครู่ เขาก็ผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของนาง ทว่ามือน้อย ๆของทารกยังกำนิ้วเรียวของนางไว้แน่นราวกับไม่อยากให้จากไปไหนอีก หลีซูมี่นึกเอ็นดู ทารกน้อยติดนางไม่แพ้กับพี่ชายของเขาสวีเจี้ยนกั๋วปรากฏตัวขึ้น เด็กน้อยจุนเฟิงรีบหลบข้างหลังหลีซูมี่ทันที เด็กน้อยโผล่หน้าออกมาชะเง้อมองเขาพอสบเข้ากับสายตาดุดันของท่านโหวก็รีบหลบเข้าไปที่หลังแบบบางของนางใหม่“จุนเฟิง หลบหลังหม่าม้าด้วยเหตุใด” นางเอี้ยวหน้ากลับไปถามเด็กน้อยที่ใช้หลังของนางเป็นโล่ห์กำบัง เด็กน้อยมีสีหน้าครั่นคร้าม นางหันไปมองสวีเจี้ยนกั๋วแวบนึงก็พอจะคาดเหตุการณ์ได้“ท่านโหวมีอันใดเจ้าคะ แล้วไยต้องทำท่าทีขึงขัง เด็กน้อยกลัวท่านไปหมดแล้ว” นางนึกตำหนิ พลางค้อนควับสายตาขุ่นขวางใส่เขา“ข้าก็แค่เข้ามาดู เด็กน้อยที่เจ้ารับเป็นบุตรบุญธรรม จะไม่แนะนำให้ข้าได้รู้จักเชียวหรือ บุตรบุญธรรมของเจ้าก็เหมือนบุตรบุญธรรมของข้าเช่นกันมิใช่หรือ ด้วยว่าเราเป็นสามี ภรรยากัน”เขาปรี่ไปนั่งลงข้างนาง ชะโงกหน้าดูทารกน้อยที่ห่อด้วยผ้าเนื้อนุ่ม เขานอนหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนนาง“น่าเกลียดน่าชัง ชื่อว่าอะไร” เขาคลี่รอย

นางหันไปทำท่ารูดซิปปากให้สนิทบ่าวชายทั้งสองคนต่างเกรงกลัวกับสีหน้าขึงขังของนางไปตาม ๆกันทันทีที่เหยียบบันไดขึ้นไปบนชั้นสองที่ถูกจัดทำเป็นปรัมพิธี เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังมาจากด้านบน หลีซูมี่กับเสี่ยวจูมองหน้ากันเลิ่กลั่ก“ปีศาจชั่วร้าย เจ้าจะออกจากร่างของแม่นางน้อยนี้หรือไม่” พ่อเฒ่าอายุราวหกสิบปีเป็นร่างทรงนามโจวเฉิงเคอ กำลังใช้ไม้เฆี่ยนตี เด็กหญิงรูปร่างผอมโซจนแทบจะเป็นหนังหุ้มกระดูกนางหนึ่ง หน้านางตอบ เบ้าตาลึกโบ๋ ขอบตาดำคล้ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาเป็นเวลานาน คาดว่าอายุราวสิบสามปี ยังไม่เลยวัยปักปิ่นเสียด้วยซ้ำ ผมเผ้านางหลุดลุ่ย นิ้วมือทั้งสิบของนางมีเลือดแห้งเกรอะกรังติดอยู่ คาดว่านางคงจะไปข่วนกับอะไรบางอย่างเข้าจนเป็นแผล ข้าง ๆกันนั้นก็น่าจะเป็นบิดา มารดาของนาง ต่างร่ำไห้สงสารลูก แต่ก็ต้องจับไหล่นางกดไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้ เพื่อไม่ให้นางลุกหนีไปได้ นางต้องรอการรักษาจากพ่อเฒ่าโจวเฉิงเคอให้แล้วเสร็จกระบวนการพิธีกรรมเสียก่อน เห็นแล้วช่างน่าเวทนานักเสี่ยวจูดึงหลีซูมี่ให้นั่งลง ไม่อยากให้นางทำตัวกระโตกกระตาก เพราะตอนนี้ทั้งคู่ แค่เข้ามาสอดแนมเท่านั้น จึงไม่ควรทำอะไรเกินกว่าเหตุเดี๋

“ไม่ห่วงเจ้า แล้วจะให้ข้าไปห่วงใคร ในยามนี้คนสำคัญกับชีวิตข้าก็มีเพียงเจ้า” ทั้งคู่สานสบสายตากัน‘จะพูดเช่นนี้ทำไมกันเล่า...’ ร่างบางกะพริบตาปริบ วางสีหน้าไม่ถูก แก้มแดงเห่อร้อนผะผ่าวฉับพลัน ยามนี้รู้สึกว่าเหงื่อเริ่มผุดซึมและก้อนเนื้อที่โพรงอกข้างซ้ายก็เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ“เจ้าไม่สบายหรือ” เขาเอียงคอถาม ฝ่ามือหนาจับใบหน้านางหันซ้ายที ขวาที มองเห็นถึงความผิดปกติ เพราะจู่ ๆเขาก็เห็นใบหน้าของนางก็เห่อแดงขึ้นมา ฝ่ามือหนาทั้งสองเอื้อมไปเกาะกุมดวงหน้านางไว้หลีซูมี่กลอกตากลับไปกลับมา ทั้งเขินอายและประหม่า ‘ไม่ใช่ไม่สบายเสียหน่อย’ ฝ่ามือบางดันแผงอกแกร่งออกห่างจากตัวนางก้าวขาถอยหลังหนึ่งก้าว ทว่าเขากลับดึงนางเข้ามาโอบกอดเอวกิ่วกระชับแน่นขึ้นอีก จนร่างทั้งสองร่างชิดติดกันจนแทบไม่มีอากาศไหลผ่านช่องว่างไปได้“เจ้าจะหนีข้า ไปไหนกันฮึ ?” นางดิ้นขลุกขลักขยับหนีจากอ้อมกอดเขาอย่างดื้อดึง“ไม่ได้ไปไหนเจ้าค่ะ แต่คือว่า เอ่อ...ปล่อยก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าหายใจไม่ออก” เขาจึงได้ค่อย ๆคลายอ้อมแขนจากเอวคอดงามของนาง“อย่าทำอะไรให้ข้าเป็นห่วงอีก คราวหน้าเจ้าทำอะไรต้องบอกข้า”“แต่...”“อย่าเถี