ตำแหน่งอยู่ไม่นาน แต่ตำนานอยู่ตลอดไป

ผู้เชี่ยวชาญอ้าง “อีฟ” ถูกสร้างจาก “กระดูกองคชาติของอดัม” ไม่ใช่กระดูกซี่โครง !

“วอท ดา เฮล! มันมีความเชื่อแบบนี้ด้วยหรือเนี่ย”

หลีซูมี่สาวร่างอวบอั๋นอุทานออกมาเสียงดังพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เมื่อดันตาดีไปเห็นบทความหนึ่งในอินเตอร์เน็ตเข้า

“แต่ก็นะ ไม่ว่าจะถูกสร้างจากกระดูกซี่โครงหรือกระดูกองคชาติก็เถอะ เรื่องนี้เป็นแค่ความเชื่อทางศาสนาในพระคัมภีร์ไบเบิล ว่าพระเจ้าเป็นผู้สร้างมนุษย์ขึ้นมา แต่แท้จริงแล้วมนุษย์มีวิวัฒนาการจากมนุษย์สปีชีส์ โฮโมเซเปียนส์ต่างหากเล่า เอ! แต่ล่าสุดมีการค้นพบใหม่นี่นา ว่าสกุลออสตราโลพิเธคัสในฟอสซิลที่นักวิทยาศาสตร์ค้นพบใหม่ว่า มีตัวตนอยู่บนโลกประมาณ 2.2 ล้านปีซึ่งยาวนานกว่าโฮโมเซเปียนส์ อาจเป็นไปได้ว่าสกุลออสตราโล พิเธคัสมีต้นกำเนิดมาก่อนและอาจเป็นบรรพบุรุษของมนุษย์โฮโมเซเปียนส์ อืม ๆใช่แล้ว!”

เธอเอ่ยพึมพำและเถียงกับความคิดในหัวของตัวเองที่กำลังตีกันให้วุ่น

หลีซูมี่เป็นนักศึกษาสาวร่างอวบ สาขาชีววิทยาชั้นปีที่ 4 วัย 21 ปี เธอได้รับทุนการศึกษาให้เรียนต่อในมหาวิทยาลัยชั้นนำของรัฐบาล

และเธอก็สอบชิงทุนเพื่อไปเรียนต่อในระดับปริญญาโทที่ประเทศอเมริกาได้อีกด้วย

ขณะที่กำลังนอนหงายด้วยท่วงท่าแสนสบายอยู่บนเตียงนุ่ม มือซ้ายถือไอแพด มือขวาถือแอปเปิล เพนซิลในการจดบันทึกข้อมูลสำคัญเพื่อประกอบการทำวิทยานิพนธ์ในหัวข้อ “ต้นกำเนิดและวิวัฒนาการของมนุษย์” และเมื่อครู่เธอบังเอิญไปเจอบทความว่าด้วยความเชื่อของมนุษย์คู่แรกที่ถือกำเนิดบนโลกเข้า จึงหยุดอ่านเพื่อเก็บเป็นคลังข้อมูลเพิ่มเติม

จากนั้นมืออวบคลำไปข้าง ๆกาย เพื่อควานหาตำแหน่งจานแอปเปิล ผลไม้ของโปรดที่หั่นเป็นชิ้นอย่างลวก ๆ บนจานเมลามีนสีขาวครีมที่วางอยู่บนเตียงนอน

“อ่า! ได้แล้ว” เธอหยิบชิ้นแอปเปิลพันธุ์แอมโบรเซียสีแดงอมเหลือง ที่ไม่ได้ปอกเปลือกออกขึ้นมา แล้วกดยิ้มมุมปากพร้อมกับเสียงหัวเราะขบขันในลำคอ ‘อะไรจะบังเอิญขนาดนี้’

“หึ! นี่คงไม่ใช่แอปเปิลจากสวนเอเดนหรอกนะ” เธอคิดพลางส่ายหน้าแล้วเอ่ยพึมพำแบบติดตลก พร้อมกับกัดชิ้นแอปเปิลเข้าปากเคี้ยวกร้วม ๆก่อนกลืนลงคอ

แค่ก ๆ!

หลีซูมี่ยกกำปั้นขึ้นมาทุบที่หน้าอกรุนแรง ชิ้นแอปเปิลดันหลุดมาติดคอเสียได้

“น้ำ ๆ อยู่ไหน อ่อก...”ร่างอวบกระเสือกกระสนเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำแอปเปิลที่ถูกรินตั้งไว้บนโต๊ะหัวเตียง

หมับ!

เธอคว้าหมับมาได้แล้วรีบดื่มอั้ก ๆด้วยความรวดเร็ว น้ำแอปเปิลจึงได้กวาดชะเอาเศษเนื้อแอปเปิลที่ติดในลำคอไหลลงไปในท้องอย่างรวดเร็ว

“เฮ้อ! ค่อยยังชั่วหน่อย ตะกละเกินไปแล้วฉัน เกือบไปแล้วสิ” เธอส่ายหน้าแล้วบ่นปอดแปดเป็นหมีกินผึ้ง จากนั้นก็นอนราบไปที่เตียงนุ่มตามเดิม คราวนี้หยิบตำราที่ยืมมาจากห้องสมุดขึ้นมาอ่านเพิ่มเติม

จนเวลาล่วงเลยไปราวสิบนาทีเห็นจะได้ หลีซูมี่เริ่มรู้สึกตัวว่ามีบางสิ่งผิดปกติกับร่างกายของตนเอง

เธอยกมือกุมขมับนวดคลึงวน ๆรู้สึกวิงเวียนศีรษะฉับพลัน และตอนนี้ก็เริ่มหายใจหายคอลำบาก ร่างบางอ้าปากพะงาบ ๆสูบเอาลมเข้าทางปากอีกทาง เนื่องจากลมหายใจทางจมูกเริ่มติดขัด

จู่ ๆร่างอวบก็อาเจียนเอาเศษอาหารที่กินไปออกมา กลิ่นอาหารที่ถูกกรดและน้ำย่อยในกระเพาะย่อยยังไม่สมบูรณ์ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งชวนสังเวช กองอ้วกที่อยู่ตรงหน้า ยิ่งเร่งปฏิกิริยาให้พะอืดพะอมจนอยากจะคลื่นเหียนอาเจียนอีกระรอก

ฝ่ามืออวบทั้งสองข้างถูกยกมากุมไว้ที่หน้าท้องแล้วด้วยความทรมาณ

แต่เท่านั้นมันยังไม่พอ...เมื่อต่อมาร่างกายของเธอเริ่มเกร็ง สมรรถภาพในการควบคุมร่างกายตนเองเริ่มต่ำลง และจากนั้นก็เริ่มชักกระตุก...

.

..

แกร็ก!

ประกายนัยน์ตาฉายแววขึ้นมาวูบหนึ่ง เป็นความหวังอันริบหรี่ที่เธออาจจะรอด ร่างอวบยกมือขึ้นไขว่คว้าเรียกให้คนตรงหน้าที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องช่วย ด้วยเสียงแหบโหยไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

“ช่วย ช่วย ด้วย!”

สายตาเธอของพร่าเลือนมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ชัดเจนนักว่าเป็นใคร แต่คล้ายราวกับว่าเธอคนนั้น ... มุมปากข้างหนึ่งยกยิ้มราวกับกำลังเยาะหยันด้วยความสะใจ

... ไม่ฟังคำวิงวอนใด ๆ และใครคนนั้นเลือกที่จะปิดประตูลงและเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ..

ทำไม?

เหตุใดกัน?

เธอหมดหวัง...

เธอกำลังจะตาย...

แม้แต่กำลังจะตาย ยังไม่มีใครให้คิดถึงเลย ช่างน่าขันสิ้นดี...

พ่อ? แม่?

ไม่มี ไม่มีเลยสักคน...

แค่เพียงเสี้ยวนาทีก่อนที่จะหมดลมหายใจ กลิ่นที่ติดอยู่ที่ปลายจมูกตีรวนขึ้นมาจากช่องท้องในเฮือกสุดท้ายก่อนที่ภาพจะตัดไป

เธอระลึกได้ว่ากลิ่นของมันคลับคล้ายคลับคลาเหมือนกลิ่นของเม็ดอัลมอนด์...

.

..

...

“จับนางไปเป็นเป้ายิงธนูให้ข้า!”

หลีลี่ชุนคุณชายใหญ่สกุลหลีสั่งการ บ่าวรับใช้คนสนิทของหลีลี่อินผู้เป็นน้องสาว นามว่าถิงถิงและถงถงรับคำสั่ง รีบเข้าไปจับตัวหญิงสาวนางนั้นไว้แล้วลากทึ้งนางไปยังบริเวณจุดยิงธนู

พวกนางกดไหล่หญิงสาวไว้คนละข้าง ดันตัวนางไปชิดติดกับไม้กระดานขนาดใหญ่ที่ใช้เป็นเป้านิ่งในการยิงธนู ส่วนหลีลี่อินยืนเหยียดยิ้มอยู่ใกล้ ๆกับพี่ชาย มองดูเหตุการณ์อันน่าตื่นเต้นเบื้องหน้า

โซ่ตรวนกุญแจมือที่ติดกับแผ่นไม้นั้นถูกนำมาจองจำมือและเท้าทั้งสองของนางไว้แน่นเพื่อไม่ให้ขยับไปไหนได้