ตำแหน่งอยู่ไม่นาน แต่ตำนานอยู่ตลอดไป

ผู้เชี่ยวชาญอ้าง “อีฟ” ถูกสร้างจาก “กระดูกองคชาติของอดัม” ไม่ใช่กระดูกซี่โครง !“วอท ดา เฮล! มันมีความเชื่อแบบนี้ด้วยหรือเนี่ย” หลีซูมี่สาวร่างอวบอั๋นอุทานออกมาเสียงดังพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เมื่อดันตาดีไปเห็นบทความหนึ่งในอินเตอร์เน็ตเข้า “แต่ก็นะ ไม่ว่าจะถูกสร้างจากกระดูกซี่โครงหรือกระดูกองคชาติก็เถอะ เรื่องนี้เป็นแค่ความเชื่อทางศาสนาในพระคัมภีร์ไบเบิล ว่าพระเจ้าเป็นผู้สร้างมนุษย์ขึ้นมา แต่แท้จริงแล้วมนุษย์มีวิวัฒนาการจากมนุษย์สปีชีส์ โฮโมเซเปียนส์ต่างหากเล่า เอ! แต่ล่าสุดมีการค้นพบใหม่นี่นา ว่าสกุลออสตราโลพิเธคัสในฟอสซิลที่นักวิทยาศาสตร์ค้นพบใหม่ว่า มีตัวตนอยู่บนโลกประมาณ 2.2 ล้านปีซึ่งยาวนานกว่าโฮโมเซเปียนส์ อาจเป็นไปได้ว่าสกุลออสตราโล พิเธคัสมีต้นกำเนิดมาก่อนและอาจเป็นบรรพบุรุษของมนุษย์โฮโมเซเปียนส์ อืม ๆใช่แล้ว!” เธอเอ่ยพึมพำและเถียงกับความคิดในหัวของตัวเองที่กำลังตีกันให้วุ่น หลีซูมี่เป็นนักศึกษาสาวร่างอวบ สาขาชีววิทยาชั้นปีที่ 4 วัย 21 ปี เธอได้รับทุนการศึกษาให้เรียนต่อในมหาวิทยาลัยชั้นนำของรัฐบาล และเธอก็สอบชิงทุนเพื่อไปเรียนต่อในระดับปริญญาโทที่ประเทศอเมร

ร่างบางกระตุกเฮือกสูดเอาอากาศเข้าปอดไปฟอดใหญ่ เปลือกตาค่อย ๆ ขยับและเบิกกว้างขึ้น นางกะพริบตาถี่ แล้วเริ่มกลอกตาไปมาเพื่อปรับม่านสายตา ปรากฏว่ามีใบหน้าของสตรีนางหนึ่งลอยเข้ามาอยู่ตรงหน้า...“เฮ้ย!” ร่างบางลุกพรวดขึ้นมานั่ง จ้องมองคนแปลกหน้าด้วยความฉงน ยกฝ่ามือมือขึ้นมาลูบคลำใบหน้า และร่างกายของตัวเองว่ายังมีอวัยวะอยู่ครบทั้งสามสิบสองประการหรือไม่“คุณหนูฟื้นแล้ว คุณหนูยังไม่ตาย” เสี่ยวจูขยับกายเข้าไปหานางด้วยความดีใจ“นี่ฉันยังไม่ตายหรือ?” หลีซูมี่เลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย เสี่ยวจูพยักหน้ารับหงึกหงัก “เอ๊ะ แล้วนี่ที่ไหน? อย่าบอกนะว่าสวนเอเดน นี่ฉันต้องฝันไปแน่ ๆมันอะไรกันนี่ ทำไมไม่คุ้นเลย”นางพึมพำกับตัวเอง เมื่อนางกวาดสายตาไปรอบ ๆแล้วเห็นบริเวณโดยรอบปลูกต้นเถาจึไว้เต็มบริเวณแต่เข้าใจผิดคิดว่าเป็นสวนผิงกั่วนั่นเอง“ที่นี่สวนเถาจึเจ้าค่ะ มิใช่สวน เอ เอ เออะไรนะเจ้าคะ” เสี่ยวจูงุนงงกับคำพูดนางเพียงครู่ ก่อนจะเอ่ยถามกลับ“เออ ช่างมันเถอะ ว่าแต่เธอเป็นใครกัน?” หลีซูมี่บอกออกไปส่ง ๆ และยังคงสอดส่ายสายตาสำรวจไปทั่วบริเวณด้วยความหวาดระแวง ส่วนเสี่ยวจูยกมือขึ้นประสานกันเบื้องหน้าแหง

หลีซูมี่คิดขึ้นมาเองได้อย่างรวดเร็วจนเป็นที่น่าประหลาดใจ หัวสมองของนางราวกับบรรจุคลังความรู้รอบโลกไว้ ถึงนางจะเป็นคนที่ชอบศึกษาหาความรู้ใส่ตัวมากก็ตามแต่ก็มีหลงลืมความรู้ที่เคยอ่านหรือผ่านตามาบ้างเช่นกันแต่ครั้งนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น เพียงแค่เธอคิดสิ่งที่อยากรู้ก็ผุดขึ้นมาทันควัน ถ้าหากเป็นเช่นนี้ นางก็คงไม่ต้องกลัวอันใดแล้ว มีความรอบรู้จะทำให้นางไม่อดตายและอยู่รอดปลอดภัยในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้ หลีซูมี่นึกกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ“คุณหนูเจ้าคะ กินโจ๊กก่อนเดี๋ยวจะเย็นหมด แล้วจะได้พักผ่อนเจ้าค่ะ” เสี่ยวจูแย้มยิ้มพร้อมกับยกถาดอาหารไปวางบนเตียงนอนให้นาง“ขอบคุณมากนะพี่เสี่ยวจู เอ้อ พี่เสี่ยวจู ข้าวานพี่ เอาเมล็ดผลไม้นี่ไปปลูกที่กระถางให้ข้าทีได้หรือไม่” หลีซูมี่ยื่นเมล็ดแอปเปิลที่นางเก็บไว้ให้สาวใช้ไปปลูกถ้าเจ้าผิงกั่วน้อยนี่ย้อนอดีตมากับนางได้ มันต้องเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ไม่ธรรมดาเป็นแน่ เสี่ยวจูรับมาไว้ในอุ้งมือ มันมีอยู่สี่ห้าเมล็ด เป็นเมล็ดสีน้ำตาลทองรูปร่างทรงหยดน้ำเหมือนเมล็ดพันธุ์ทั่วไป นางจึงนำไปปลูกที่กระถางวางไว้ใกล้ ๆกับพุ่มดอกจวี๋ฮวา(ดอกเก๊กฮวย) สีขาวและสีเหลืองดอกเล็ก ๆแ

แต่แสร้งว่าเชื่อฟังและเป็นเด็กที่ดูว่านอนสอนง่ายแต่แท้จริงแล้วกลับดื้อตาใสโดยที่ผู้เป็นย่าไม่ทันได้สังเกตเห็น เมื่อคล้อยหลังไท่ฮูหยินหลีเดินจากไป หลีซูมี่จึงได้เอ่ยถามเสี่ยวจูในสิ่งที่สงสัย“พี่เสี่ยวจูท่านย่าใจดีหรือไม่” เสี่ยวจูเอียงคอมองหน้านางอย่างฉงนเพราะเหมือนกับว่าคุณหนูของนางจะจำอะไรไม่ได้เลย หลีซูมี่เห็นดังนั้นจึงได้เอาตัวรอดโดยการยื่นมือไปเกาะกุมมือของนางแล้วตบลงที่หลังมือแผ่วเบา“พี่เสี่ยวจูฟังข้า พี่ก็รู้ว่าข้าเพิ่งฟื้นมาจากความตาย เช่นนั้นให้ถือว่าข้าคนเดิมได้ตายไปแล้ว และมาเกิดใหม่ในร่างเดิมนี้ จริง ๆแล้วข้าอาจจะผ่านการดื่มน้ำยายเมิ่งมา จึงทำให้ข้าจำเรื่องราวต่าง ๆเกี่ยวกับตัวข้าไม่ได้เสียแล้ว อย่าได้คลางแคลงใจและสงสัยในตัวข้าเลยนะ อย่างไรแล้วข้าก็คือคุณหนูของพี่อยู่วันยังค่ำ” “เป็นเช่นนี้นี่เอง โถ...ทูนหัวของบ่าว” เสี่ยวจูยกมือของหลีซูมี่มาแนบใบหน้าตนด้วยน้ำตาเอ่อรื้นคลอเบ้า การที่คุณหนูของนางหนีพ้นจากปรโลกมาได้ นับเป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือ ถึงแม้ความทรงจำของนางจะรางเลือนไปบ้างแต่อย่างไรแล้วก็คือคุณหนูของนางไม่เปลี่ยนแปลง เช่นนั้นนางควรจะจงรักภักดีและช่วยเหลือดูแลคุณ

ถ้าหากในยุคนี้ ทางการออกกฎหมายคุ้มครองสัตว์ป่าได้ก็น่าจะเป็นการดีไม่น้อย หลีซูมี่ตัดพ้ออยู่ในใจ กระทั่งเสี่ยวจูพาหลีซูมี่มาหยุดที่ร้านหนึ่งเมื่อนางเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าของสวย ๆ งาม ๆที่ว่านั้นวางเรียงรายอยู่โต๊ะไม้ขนาดยาวที่คลุมด้วยผ้ากำมะหยี่สีดำ ที่มีทั้งเครื่องประดับและเครื่องประทินโฉม ทั้งตุ้มหู หวี ปิ่นปักผม เครื่องหอม ชาดและอีกมากมาย หลีซูมี่เอื้อมมือไปหยิบหวีอันหนึ่งขึ้นมาพินิจพิจารณา“คุณหนูช่างตาแหลมคมนัก หวีชนิดนี้ทำจากเขาจามรี ข้านำมาจากธิเบตเป็นของหายาก ได้มาเพียงไม่กี่ชิ้นขอรับ” หลีซูมี่มองอย่างพึงพอใจ เป็นที่รู้กันว่าหวีที่ทำจากเขาจามรีแตกต่างจากหวีชนิดอื่นเพราะหวีชนิดนี้ช่วยกระตุ้นการไหลเวียนเลือดบนหนังศีรษะ ไม่ทำให้ผมหลุดร่วงง่าย และยังทำให้ผมสุขภาพดีและเงางามอีกด้วย หลีซูมี่คลี่รอยยิ้มบางก่อนจะบอกกับพ่อค้า“พ่อค้าเช่นนั้นข้าเอาหวีจามรีอันนี้ อ้อ! แล้วก็เอากัวซาหยกสองอันนี้เพิ่มด้วย” นางชี้นิ้วไปยังกัวซาหยกที่วางเรียงรายอยู่ใกล้ ๆกับหวีที่ทำจากไม้“ได้ขอรับ” พ่อค้ายิ้มแป้นรีบหยิบกัวซาหยกสีเขียวมรกตมันเลื่อมแวววาวรูปทรงปีกนกและรูปทรงหัวใจอย่างละหนึ่งชิ้นและรับหว