ตำแหน่งอยู่ไม่นาน แต่ตำนานอยู่ตลอดไป의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

หลีซูมี่ใช้ตะเกียบคีบข้าวเข้าปากอย่างไม่ยินดียินร้าย อยากพล่ามอะไรก็พล่ามไปเถิด หลีเนี่ยนเจินได้แต่หัวเราะแห้งกลบเกลื่อนความเขินอายที่ถูกบุตรสาวเมินเสียได้“มี่เอ๋อร์ เจ้าไปอยู่ที่นั่น ลำบากใจลำบากกายอันใดหรือไม่” แต่ทว่าคนเป็นพ่อก็ยังไม่ลดละความพยายาม“ไม่เจ้าค่ะ ข้าสบายดี ท่านโหวดูแลข้าเป็นอย่างดีเจ้าค่ะ ท่านพ่ออย่าได้เป็นกังวลใจ”“ท่านพี่ ลองกินสิ่งนี้ดูนะเจ้าคะ” พูดจบนางก็ใช้ตะเกียบคีบคะน้าผัดน้ำมันหอย ป้อนเข้าปากสวีเจี้ยนกั๋ว ทั้งคู่สบตากันหวานเยิ้มอย่างไม่สนใจใครหลีเนี่ยนเจินหาจังหวะที่จะเจรจาเรื่องที่บุตรสาวคนเล็กขอร้องไว้ ยังไม่ได้เสียที เขาจะรอจังหวะเวลาที่เหมาะสมกว่านี้เสียก่อนจนเมื่อแล้วเสร็จอาหารหลัก ของหวานก็ถูกยกมาเสิร์ฟเป็นบัวลอยในน้ำขิง เมื่อนั้นหลีเนี่ยนเจินจึงได้เปรยเรื่องนั้นขึ้นมา“ลูกเขย เจ้าแต่งงานกับลูกสาวของข้ามาเป็นปีแล้ว มีสิ่งใดที่นางยังขาดตกบกพร่องหรือไม่” หลีเนี่ยนเจินอ้อมแอ้มถาม ช้อนในมือของหลีซูมี่พลันหลุดมือหล่นลงกระทบถ้วยบัวลอยดังเกร้ง สวีเจี้ยนกั๋วหันไปมองหน้าภรรยา แล้วคลี่รอยยิ้มบางให้นางก่อนเอ่ยขึ้น“ท่านพ่อตา นางเป็นภรรยาที่ดีมาก สำหรั

‘หลีซูมี่เป็นบุตรของท่าน ข้าไม่เคยนอกใจท่าน ข้ายอมสละชีวิตของข้า ได้โปรดเมตตานางด้วย’ นับตั้งแต่นั้นหลีเนี่ยนเจินก็ใช้ชีวิตจ่อมจมอยู่กับความรู้สึกผิดของตนเอง รู้สึกผิดต่อหลีซูมี่ เวลามองหน้าของบุตรสาวทำให้เขานึกถึงหยางซูหลาน อาจจะดูเหมือนว่าเขาไม่ค่อยใส่ใจนางหรือไม่ยินดียินร้ายต่อบุตรสาวคนนี้ แท้จริงแล้วเขานึกละอายใจ เกินกว่าจะคิดว่าตนเป็นบิดาของนางด้วยซ้ำไป“ฮือ ๆ ๆ” เสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นของหลีซูมี่ปริ่มว่าจะขาดใจ ก็พลอยทำให้สวีเจี้ยนกั๋วรู้สึกทรมาณใจไปด้วย เขาสวมกอดนาง พลางลูบแผ่นหลังบางเพื่อปลอบประโลม“มี่เอ๋อร์เด็กดีของข้า เจ้าคงเป็นทุกข์ยิ่ง หากมีสิ่งใดที่ข้าช่วยให้เจ้าคลายทุกข์ได้บ้าง โปรดจงบอกข้าเถิด” เขาเลื่อนมือมาลูบเรือนผมนางแผ่วเบา หลีซูมี่สูดน้ำมูก ยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่อาบแก้มก่อนจะผละออกจากอ้อมอกเขา“ข้าแค่สงสารท่านแม่น่ะเจ้าค่ะ แต่ทว่าท่านแม่คงจะคิดมาถี่ถ้วนดีแล้วจึงทำเช่นนี้ ฮึก” นางกลั้นก้อนสะอื้นลงคอ แท้จริงแล้ว ในใจนางคิดว่าหากกงลี่จูเข้าไปช่วย ท่านแม่อาจจะมีหนทางรอดก็เป็นได้ นางกำหมัดตนเองไว้แน่น“มี่เอ๋อร์ เจ้าพักผ่อนเถิด” เขาค่อย ๆดันร่างนางลงไปนอนตามเ

ณ ห้องสืบสวน เมืองปักกิ่ง...“เราได้หลักฐานสำคัญมาใหม่ครับ นี่พอจะเป็นแรงจูงใจได้หรือไม่ครับหัวหน้า” ฝ่ายสืบสวนคนหนึ่ง ยื่นเอกสารวางบนโต๊ะ เฉินคุนหยิบเอกนั้นขึ้นมาดู“ทุนการศึกษาปริญญาโทสาขาชีววิทยาที่อเมริกา อันดับ 1 หลีซูมี่ อันดับ 2 ลู่ต้าเหนิง (สำรอง) ตำแหน่งสำรองอย่างนั้นหรือ ?” เขาขมวดคิ้วมุ่นครุ่นคิด“ใช่ครับหลังจากที่คุณซูมี่เสียไป คุณต้าเหนิงที่ได้อันดับสำรอง ก็ได้ทุนการศึกษานี้แทน แล้วเธอจะมีบินไฟลท์ของช่วงบ่ายนี้วันนี้แล้วครับหัวหน้า”“งั้น รออะไรอยู่ล่ะ ไปคุมตัวเธอมาสิ ถ้าเธอออกนอกประเทศไปแล้ว การสืบสวนก็จะยากยิ่งกว่าเดิม” เฉินคุนเอ่ยอย่างหัวเสียไม่น้อย“รับทราบครับ” ลูกน้องค้อมศีรษะรับและรีบมุ่งหน้าเดินทางไปยังที่สนามบินทันที เพราะแต่งแข่งกับเวลาที่มีอันน้อยนิดต้าเหนิงจะขึ้นเครื่องในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า ฝ่ายสืบสวนเร่งกระจายกำลังกันออกค้นหาตัวเธอทั่วทั้งสนามบินต้าเหนิงเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้น มีคนตามหาตัวเธอให้ควั่กทั่วทั้งสนามบิน ไม่ได้การแล้ว เธอต้องรีบหาที่ซ่อนตัวก่อน“เจ้าสันนิษฐานผิดแล้ว เขาเป็นคนถนัดขวาต่างหากเล่า” สวีเจี้ยนกั๋วเอ่ยกับนาง“เป็นไปไม่ได้

“พี่เสี่ยวเถียน ข้าต้องฝากเด็ก ๆกับพี่แล้ว ไปที่ท่าเรือ แล้วนำเรือลอยออกไปทางน้ำ พวกนั้นตามไม่ทันแน่ หากเหตุการณ์สงบก็ค่อยกลับมา” หลีซูมี่เอ่ยฝากฝังกับเสี่ยวเถียน “เฟิงเอ๋อร์เด็กดี ฟังหม่าม้าให้ดีนะ เจ้าต้องดูแลน้องให้ดี เข้าใจที่หม่าม้าพูดใช่หรือไม่” ฝ่ามือบางกระชับไหล่เล็กทั้งสองเขาพยักหน้ารับหงึกหงักทั้งน้ำตา“ฮือ ๆหม่าม้า ขะ ข้าจะดูแลน้องเล็กให้ดีขอรับ” เด็กน้อยกลั้นก้อนสะอื้นจนตัวโยน นางดึงเขามากอด ตบฝ่ามือลงแผ่นหลังบางแผ่วเบาปลอบโยน แล้วกดจมูกลงบนศีรษะของจุนเฟิงและเต๋อหมิงก่อนอำลากัน เด็กน้อยจุนเฟิงน้ำตาไหลอาบแก้ม ขณะต้องเคลื่อนตัวเดินทางก็ยังเหลียวหลังกลับมามองนาง มีเพียงตะเกียงเจ้าพายุไม่กี่ดวงที่พวกเขาถือไว้ ใช้เป็นแสงสว่างส่องทางให้พวกเขาเดินลอดอุโมงค์ไปเมื่อทั้งเจ็ดคนค่อย ๆออกจากหลุมหลบภัยไปแล้ว รั่วอิงก็ปิดประตูเหล็กลง จากนั้นนางก็ลอดอุโมงค์เดินเท้าตามคนที่เหลือไป จุดหมายปลายทางคือท่าเรือพวกนางทั้งเจ็ดคนเดินออกมาจากหลุมหลบภัย ก็พบอี้เฉินกำลังเพลี้ยงพล้ำพลาดท่า โจรชุดดำง้างดาบหมายจะปลิดชีวิตเขา ที่นอนล้มลงเกลือกกลั้วบนพื้นดิน หลีซูมี่ปรี่เข้าไปฟาดปลายกระบี่ลงที่ก

“คุณหนูพักผ่อนก่อนไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ คุณหนูไม่ได้นอนทั้งคืน”“ลูกกับสามีหายไปเช่นนี้ ข้าไม่มีกะจิตจะใจจะนอนหรอกพี่เสี่ยวจู ถึงนอนก็คงหลับไม่ลงอยู่ดี” ขณะที่หลีซูมี่และเสี่ยวจู กำลังจะออกไปจากจวนเพื่อตามหาเด็ก ๆ องครักษ์ที่ติดตามคุ้มกันสวีเจี้ยนกั๋วก็กลับมารายงานเรื่องเมื่อคืน“ฮูหยินขอรับ ข้ามีเรื่องด่วนจะรายงานขอรับ” หลีซูมี่ไม่เห็นว่าสวีเจี้ยนกั๋วตามมาก็ใจเสียซ้ำสอง“ว่าอย่างไร”“เมื่อคืนพวกเราต่อสู้กับพวกมันทั้งคืน พวกมันต้อนท่านโหวไปที่หน้าผา...” เขาปั้นหน้าเป็นเศร้าสลด“แล้วอย่างไรต่อเล่า”“ท่านโหวถูกพวกมันฆ่าแล้วก็ถีบตกหน้าผาไปแล้วขอรับ”“หา!” ร่างบางเข่าทรุด เสี่ยวจูปรี่มาพยุงร่างของนางไว้ได้ทันท่วงที“ข้าคิดว่าท่านโหวคงไม่รอด เพราะธารน้ำเบื้องล่างเชี่ยวมากขอรับ ฮูหยินพวกเราต้องขออภัยที่คุ้มกันท่านโหวไม่ได้” หลีซูมี่จุกอกจนพูดอะไรไม่ออก องครักษ์รายงานข่าวเสร็จแล้วก็เดินออกจากจวนไป“พี่เสี่ยวจู ไม่จริงใช่ไหม ท่านพี่น่ะ เขาต้องยังมีชีวิตอยู่สิ” ใบหน้านางแข็งค้าง ทว่าตาแดงก่ำและมีน้ำตาเอ่อรื้นเต็มขอบตา“โถ่คุณหนูของบ่าว” เสี่ยวจูลูบต้นแขนนางปลอบประโลม นางเองก็กลั้นน้ำตา