All Chapters of เด็กพยศของประธานเหนือ: Chapter 11 - Chapter 20

‘หายใจไม่ออก...’ นี่คือสิ่งแรกที่ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในความสลัวของลานจอดรถ พร้อมกับสัมผัสอุ่น ๆ ที่บดเบียดนัวเนียอยู่บนริมฝีปากของฉัน มันเป็นความรู้สึกวาบหวาม แปลกใหม่ จนหัวใจเต้นระรัวอย่างบอกไม่ถูก ทว่าพอเปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ขยับลืมตาขึ้นมามองภาพตรงหน้าเต็มตา... ฉันแทบช็อกเบิกตาโพลงยิ่งกว่าเห็นผี ใบหน้าหล่อเหลาของพี่เหนืออยู่ห่างจากฉันไม่ถึงเซนติเมตร! ลมหายใจร้อน ๆ ของเขารดเป่าอยู่บนแก้ม และเขากำลัง... กำลังจูบฉันอยู่! ผลัก! “กรี๊ดดดด! ไอ้คนฉวยโอกาส!” ด้วยความตกใจผสมปนเปไปกับความลนลาน ฉันรีบใช้สองมือยันแผงอกแกร่งแล้วออกแรงผลักพี่เหนือออกห่างจากตัวทันทีจนเขาเซไปกระแทกกับพวงมาลัยรถ ฉันรีบขยับตัวถอยร่นจนหลังชนประตูรถ มือบางยกขึ้นมากุมปากตัวเองเอาไว้แน่น หน้าหวานร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดด้วยความอับอายและสับสน “ห๊ะ? ใครเริ่มก่อน... พูดให้มันดี ๆ นะครับยัยแสบ” พี่เหนือถอนตัวกลับไปนั่งประจำเบาะคนขับตามเดิม เขาไม่ได้มีท่าทีสลดหรือสำนึกผิดเลยสักนิด แถมยังแกล้งทำมุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ แถมยื่นลิ้นหนาออกมาเลียริมฝีปากตัวเองช้า ๆ เพื่อซับความฉ่ำชื้นแทนที่จะใช้มือเช็ดมั

ผ่านไปสักพักใหญ่ ฉันนั่งกอดอกพยายามประคองสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเอาไว้ สายตาก็คอยสอดส่องมองหาเพื่อนสนิท แต่ผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ ยัยพรีมก็ยังไม่กลับมาที่โต๊ะสักที มือถือในกระเป๋าก็ดังอืด ๆ แต่หัวสมองฉันมันหมุนตื้อเกินกว่าจะหยิบขึ้นมาดูได้ ทว่าในระหว่างที่ฉันกำลังนั่งมึนหัวอยู่นั่นเอง ความซวยก็วิ่งเข้าชนเมื่อมีผู้ชายแปลกหน้าสองสามคนจากโต๊ะข้าง ๆ สังเกตเห็นว่าฉันนั่งอยู่คนเดียว พวกเขาเริ่มขยับเข้ามาล้อมรอบตัวฉัน ท่าทางกรุ้มกริ่มและพยายามรุ่มร่ามขยับเข้ามานั่งเบียด “น้องสาว มาคนเดียวเหรอครับ เหงาไหม ขยับไปนั่งชนแก้วกับพวกพี่ที่โต๊ะนู้นดีกว่าไป” หนึ่งในนั้นส่งเสียงเอ่ยชวนพลางวิสาสะยื่นมือมาหมายจะจับลาดไหล่ของฉัน “มะ... ไม่ไปค่ะ เพื่อนฉันกำลังมา ขยับออกไปด้วยนะคะ” ฉันพยายามรวบรวมเสียงพูดปฏิเสธสะบัดตัวหนีด้วยความอึดอัดระคนขวัญเสีย แต่เพราะความเมาทำให้เสียงที่เปล่งออกไปมันฟังดูแหบพร่าไม่มีน้ำหนัก แถมพวกเขายังไม่ยอมถอยออกไปง่าย ๆ กลับหัวเราะร่าและคืบคลานเข้ามาใกล้กว่าเดิม ‘ฮือออ ยัยพรีมแกอยู่ไหน ช่วยฉันด้วย ปะป๊าขา...’ ฉันเบียดตัวชิดมุมโซฟาหลับตาปี๋ด้วยความก

อีกด้านของเหนือ เหนือ : TALK “ลบหน้า... ล้างเครื่องสำอาง... สำลีอยู่บนโต๊ะแป้ง... น้าาาพี่เหนือออ...” ผมยืนมองยัยโรคจิตที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงด้วยสายตาเอือมระอาขั้นสุด บทจะพยศก็แสบจนน่าเตะ แต่บทจะเมาจนไร้สติขึ้นมา ดันเปลี่ยนสรรพนามมาอ้อนวอนขอให้ผมทำอะไรที่ผมไม่เคยคิดจะทำมาก่อนในชีวิต ‘น้าาาพี่เหนือออ’ งั้นเหรอ เหอะ! ตอนปกติล่ะตั้งแง่ใส่ผมปานจะแหกอก ขู่เข็ญจะฟ้องป๊าเธออย่างนั้นอย่างนี้ พอแอลกอฮอล์เข้าปากหน่อยทำเป็นมาเรียกพี่เหนือเสียงหวานเสียงอ่อย ยัยเด็กดื้อเอ๊ย! แต่เพื่อตัดปัญหาให้มันจบ ๆ ไป และเพราะขี้เกียจฟังเสียงครางหงุงหงิงน่ารำคาญนั่นด้วย ผมจึงจำใจหมุนตัวเดินไปที่โต๊ะแป้ง มือหนาหยิบขวดคลีนซิ่งสลับกับขวดโทนเนอร์อยู่สองสามรอบเพราะแยกไม่ออกว่าอันไหนเป็นอันไหน จนกระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นขวดที่มีคำว่า Makeup Remover นั่นแหละ ถึงได้คว้ารวมกับแผ่นสำลีแล้วเดินกลับมาที่เตียง จากนั้นผมทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียง นวดขมับตัวเองหนึ่งทีก่อนจะเทน้ำยาลงบนสำลีจนชุ่มตามสัญชาตญาณ “เฮ้ ยัยบื้อ อยู่นิ่ง ๆ” ผมส่งเสียงดุพลางใช้มือซ้ายเชยคางมนของคนเมาขึ้นมา ใบหน้าของเธอตอนนี้เ

เพียงชั่วพริบตาฉันสับขาโกยแน่บลงมาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดินภายในเวลาสิบสี่นาทีครึ่งเฉียดฉิวเส้นตาย ในระหว่างที่ยืนหอบแฮก ๆ รอคอยคุณท่านประธาน ฉันก็รีบล้วงโทรศัพท์เครื่องหรูออกมากดดูหน้าจอทันที หน้าจอแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับเกือบสิบสายจาก ยัยพรีมเพื่อนสนิทตัวดีทำเอาฉันใจแป้ว เมื่อคืนก่อนที่ฉันจะภาพตัด ยัยพรีมมันทะเลาะกับแฟนขั้นรุนแรงแล้วออกจากผับไป แต่ฉันดันปิดเสียงโทรศัพท์หนีความวุ่นวายเอาไว้ซะงั้น ไม่รู้ตอนนี้จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง ‘แก เป็นไงบ้าง โทษทีเมื่อคืนฉันเมาพับหลับลึกไปหน่อย...กลับบ้านปลอดภัยดี’ ฉันยังพิมพ์ข้อความตอบกลับไปไม่ทันจบประโยค... ติ๊ด! “อุ๊ย!” ฉันสะดุ้งเฮือกจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วงหล่นพื้น เมื่อสัญญาณไฟเลี้ยวของรถสปอร์ตคันหรูกะพริบวาบพร้อมเสียงปลดล็อก ประตูฝั่งคนขับเปิดออกเผยให้เห็นพี่เหนือในชุดสูทสากลสีเข้มเนี้ยบกริบ ตั้งแต่หัวจรดเท้าดูดีราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นระดับไฮเอนด์ ผิดกับสภาพไอ้หนุ่มเสื้อยับกุมขมับเมื่อเช้าลิบลับ “ขึ้นรถ ยืนบื้ออยู่ได้ หรือจะให้ฉันเดินไปเปิดประตูให้?” น้ำเสียงราบเรียบติดดุดังขึ้นขัดความคิดในหัวของฉัร ฉันอึกอัก

ตอนเที่ยง “เดี๋ยวก่อนจะไปร้านชุด ฉันแวะไปส่งจัสมินที่บริษัทก่อน” นั่นคือคำสั่งประกาศสิทธิ์เฉียบขาดของพี่เหนือหลังจากที่เขาดีลงานไฟลุกช่วงเช้ากับปะป๊าของฉันเสร็จเรียบร้อย และแน่นอนค่ะ... สภาพของฉันในตอนนั้นคือระเห็จตัวเองมานั่งจุ่มปุ๊กลีบตัวเล็กเป็นมดงานอยู่เบาะหลังรถสปอร์ตคันหรูของเขาอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ปล่อยให้ยัยพี่จัสมินเลขาฯ สาวสุดแซ่บนั่งเชิดหน้าชูคออยู่เบาะหน้าข้างคนขับคอยส่งสายตาเยาะเย้ยผ่านกระจกมองหลังมาให้ฉันเป็นระยะ ๆ ตลอดทาง หล่อนคงสะใจน่าดูที่เห็นเด็กฝึกงานอย่างฉันโดนลดขั้นไปเป็นคนเบาะหลัง ส่วนหล่อนได้นั่งตำแหน่งตุ๊กตาหน้ารถ แต่ความสะใจของหล่อนมันอยู่ได้ไม่นานหรอกค่ะ บรืนนน... เอี๊ยด! ทันทีที่รถสปอร์ตจอดเทียบหน้าตึกเอ็นพีซีกรุ๊ป ยัยพี่จัสมินก็จำใจต้องหอบเอาเอกสารลงจากรถไปด้วยท่าทางอ้อยอิ่ง หล่อนยังไม่วายก้มลงมาเกาะขอบกระจกส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้พี่เหนือ “ขอบคุณที่มาส่งนะคะคุณเหนือ แล้วเจอกันเย็นนี้ค่ะ” พอประตูรถฝั่งข้างคนขับปิดลงปุ๊บ ฉันก็ไม่รอช้า รีบปลดสายเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูลงจากเบาะหลังแล้วพุ่งตัวเปิดประตูหน้า ก้าวขาขึ้นมานั่งแหมะแทนที่