บททั้งหมดของ เด็กพยศของประธานเหนือ: บทที่ 1 - บทที่ 6

สวัสดีค่ะทุกคน! ฉัน ผักกาด ภัทรวดี พิพัฒนาเตโชพัฒน์ ลูกสาวสุดที่รักและสุดจะหวงของครอบครัว ตั้งแต่จำความได้ ฉันเติบโตมาท่ามกลางความรักที่เอ่อล้นจากทุกคนในครอบครัวมาโดยตลอด บ้านตระกูลเตโชพัฒน์ของฉันอบอุ่นมาก จนกระทั่งถึงเวลาที่ฉันต้องเติบโตขึ้นไปอีกก้าวใหญ่ ๆ เมื่อสี่ปีก่อน หลังจากวันปัจฉิมนิเทศ ม.6 ที่ฉันตัดสินใจบอกปะป๊าว่าจะเรียนคณะบริหารธุรกิจ เพื่ออนาคตจะได้กลับมาช่วยงานและแบ่งเบาภาระของปะป๊า ฉันก็มุ่งมั่นสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างเต็มที่ พอสอบติดปุ๊บ ฉันก็ขออนุญาตปะป๊ากับหม่ามี้พ่วงกระเป๋าจากบ้านมาใช้ชีวิตโตเป็นผู้ใหญ่ด้วยการอยู่คอนโดคนเดียว ซึ่งกว่าปะป๊าจะอนุมัติคือส่งการ์ดชุดดำมาตรวจความปลอดภัยคอนโดไปสามรอบถ้วนค่ะ และวันเวลาหมุนผ่านไปไวมาก... เผลอแป๊บเดียวตอนนี้ฉันเรียนอยู่ ปีที่สี่ แล้วค่ะ อายุ 23 ปี และช่วงเวลานี้คือช่วงที่นักศึกษาทุกคนต้องเผชิญ นั่นคือ การยื่นเอกสารฝึกงาน แน่นอนค่ะ... ที่ฝึกงานของฉันไม่ใช่เอเครือกรุ๊ปของปะป๊าอคิณแน่นอน เพราะฉันอยากพิสูจน์ตัวเอง อยากเก่งด้วยลำแข้งของตัวเองก่อนจะกลับไปรับตำแหน่งใหญ่ต่อจากปะป๊า ส่วนสถานที่ที่ฉันตัดสินใจ

ไม่นานนัก กึก! เสียงปลดล็อกประตูห้องประธานก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงของพี่เหนือที่ก้าวเท้าเดินออกมาจากห้องทำงาน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทตอนนี้ดูเคร่งขรึมและแฝงไปด้วยความอึดอัดใจอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นเขาเดินตรงดิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของฉัน สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉันราวกับต้องการจับผิดและประเมินสถานการณ์ ก่อนที่เขาจะเป็นคนเอ่ยปากทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เธอคือ...” พี่เหนือถามพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับต้องการความมั่นใจในสถานะของเด็กสาวที่เพิ่งก่อเรื่องเมื่อครู่ อ๋อ ท่าทางแบบนี้คือจะให้ฉันแนะนำตัวใช่ไหม ขณะเดียวกันฉันที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่หลังโต๊ะรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนตรง แผ่นหลังบางก็พลอยเหยียดตรงตามไปด้วย ด้วยความลนลาน ส่วนหัวใจยังคงเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ก่อนจะรีบละล่ำละลักตอบกลับไปเสียงสั่น “หนู... หนูผักกาด ภัทราวดีค่ะ! เป็นนักศึกษาฝึกงานที่เพิ่งมาทำงานวันแรกในตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการค่ะ... คือว่าเรื่องเมื่อกี้... หนูต้องขอโทษจริง ๆ นะคะคุณเหนือ พอดีหนูเดินขึ้นมาแล้วไม่เห็นใครอยู่ที่โต๊ะหน้าห้องเลย แล้ว... แล้วมันเกิ

หกโมงเย็น และแล้วในที่สุด เวลาที่ฉันเฝ้ารอคอยมากที่สุดในสามโลกก็มาถึง เพราะเข็มยาวและเข็มสั้นของนาฬิกาบนฝาผนังเคลื่อนมาบรรจบกันที่เลขสิบสองและเลขหก ซึ่งเป็นเวลาหกโมงเย็นเป๊ะ ๆ ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ พลางบิดขี้เกียจซ้ายทีขวาทีจนกระดูกลั่นเปร๊าะเพื่อไล่ความเมื่อยล้าจากการนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์และสู้รบกับตัวเลขมาตลอดทั้งบ่าย จากนั้นก็รีบเลื่อนเก้าอี้ออก จัดการกวาดข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวโยนเก็บใส่กระเป๋าเป้อย่างลวก ๆ ด้วยความเร่งรีบ พลันสายตาคู่สวยเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มหนาที่พี่จัสมินบอกเอาไว้ว่ามันคือสมุดสั่งงาน ที่ในแต่ละวันฉันต้องจดบันทึกว่าต้องทำอะไรบ้าง ฉันเลยไม่ลืมที่จะหยิบมันยัดใส่กระเป๋าตามไปด้วย ขณะนั้นเอง ด้วยความที่เป็นเด็กมีสัมมาคารวะและระลึกถึงคำสั่งสอนของหม่ามี้เมลดามาโดยตลอด ฉันจึงเดินไปบอกลาพี่จัสมินตามมารยาทของเด็กฝึกงานที่ดี “พี่จัสมินคะ หนูทำงานส่วนของวันนี้เสร็จหมดแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะคะสวัสดีค่ะ” นางเงยหน้าขึ้นมาจากจอมือถือ แววตาเฉี่ยวคมยังคงราบเรียบ ก่อนจะพยักหน้าส่ง ๆ ให้ทีหนึ่งเป็นเชิงรับรู้โดยไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ พอได้รับสัญญาณอนุมัต