All Chapters of เด็กพยศของประธานเหนือ: Chapter 1 - Chapter 10

สวัสดีค่ะทุกคน! ฉัน ผักกาด ภัทรวดี พิพัฒนาเตโชพัฒน์ ลูกสาวสุดที่รักและสุดจะหวงของครอบครัว ตั้งแต่จำความได้ ฉันเติบโตมาท่ามกลางความรักที่เอ่อล้นจากทุกคนในครอบครัวมาโดยตลอด บ้านตระกูลเตโชพัฒน์ของฉันอบอุ่นมาก จนกระทั่งถึงเวลาที่ฉันต้องเติบโตขึ้นไปอีกก้าวใหญ่ ๆ เมื่อสี่ปีก่อน หลังจากวันปัจฉิมนิเทศ ม.6 ที่ฉันตัดสินใจบอกปะป๊าว่าจะเรียนคณะบริหารธุรกิจ เพื่ออนาคตจะได้กลับมาช่วยงานและแบ่งเบาภาระของปะป๊า ฉันก็มุ่งมั่นสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างเต็มที่ พอสอบติดปุ๊บ ฉันก็ขออนุญาตปะป๊ากับหม่ามี้พ่วงกระเป๋าจากบ้านมาใช้ชีวิตโตเป็นผู้ใหญ่ด้วยการอยู่คอนโดคนเดียว ซึ่งกว่าปะป๊าจะอนุมัติคือส่งการ์ดชุดดำมาตรวจความปลอดภัยคอนโดไปสามรอบถ้วนค่ะ และวันเวลาหมุนผ่านไปไวมาก... เผลอแป๊บเดียวตอนนี้ฉันเรียนอยู่ ปีที่สี่ แล้วค่ะ อายุ 23 ปี และช่วงเวลานี้คือช่วงที่นักศึกษาทุกคนต้องเผชิญ นั่นคือ การยื่นเอกสารฝึกงาน แน่นอนค่ะ... ที่ฝึกงานของฉันไม่ใช่เอเครือกรุ๊ปของปะป๊าอคิณแน่นอน เพราะฉันอยากพิสูจน์ตัวเอง อยากเก่งด้วยลำแข้งของตัวเองก่อนจะกลับไปรับตำแหน่งใหญ่ต่อจากปะป๊า ส่วนสถานที่ที่ฉันตัดสินใจ

ไม่นานนัก กึก! เสียงปลดล็อกประตูห้องประธานก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงของพี่เหนือที่ก้าวเท้าเดินออกมาจากห้องทำงาน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทตอนนี้ดูเคร่งขรึมและแฝงไปด้วยความอึดอัดใจอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นเขาเดินตรงดิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของฉัน สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉันราวกับต้องการจับผิดและประเมินสถานการณ์ ก่อนที่เขาจะเป็นคนเอ่ยปากทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เธอคือ...” พี่เหนือถามพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับต้องการความมั่นใจในสถานะของเด็กสาวที่เพิ่งก่อเรื่องเมื่อครู่ อ๋อ ท่าทางแบบนี้คือจะให้ฉันแนะนำตัวใช่ไหม ขณะเดียวกันฉันที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่หลังโต๊ะรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนตรง แผ่นหลังบางก็พลอยเหยียดตรงตามไปด้วย ด้วยความลนลาน ส่วนหัวใจยังคงเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ก่อนจะรีบละล่ำละลักตอบกลับไปเสียงสั่น “หนู... หนูผักกาด ภัทราวดีค่ะ! เป็นนักศึกษาฝึกงานที่เพิ่งมาทำงานวันแรกในตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการค่ะ... คือว่าเรื่องเมื่อกี้... หนูต้องขอโทษจริง ๆ นะคะคุณเหนือ พอดีหนูเดินขึ้นมาแล้วไม่เห็นใครอยู่ที่โต๊ะหน้าห้องเลย แล้ว... แล้วมันเกิ

หกโมงเย็น และแล้วในที่สุด เวลาที่ฉันเฝ้ารอคอยมากที่สุดในสามโลกก็มาถึง เพราะเข็มยาวและเข็มสั้นของนาฬิกาบนฝาผนังเคลื่อนมาบรรจบกันที่เลขสิบสองและเลขหก ซึ่งเป็นเวลาหกโมงเย็นเป๊ะ ๆ ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ พลางบิดขี้เกียจซ้ายทีขวาทีจนกระดูกลั่นเปร๊าะเพื่อไล่ความเมื่อยล้าจากการนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์และสู้รบกับตัวเลขมาตลอดทั้งบ่าย จากนั้นก็รีบเลื่อนเก้าอี้ออก จัดการกวาดข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวโยนเก็บใส่กระเป๋าเป้อย่างลวก ๆ ด้วยความเร่งรีบ พลันสายตาคู่สวยเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มหนาที่พี่จัสมินบอกเอาไว้ว่ามันคือสมุดสั่งงาน ที่ในแต่ละวันฉันต้องจดบันทึกว่าต้องทำอะไรบ้าง ฉันเลยไม่ลืมที่จะหยิบมันยัดใส่กระเป๋าตามไปด้วย ขณะนั้นเอง ด้วยความที่เป็นเด็กมีสัมมาคารวะและระลึกถึงคำสั่งสอนของหม่ามี้เมลดามาโดยตลอด ฉันจึงเดินไปบอกลาพี่จัสมินตามมารยาทของเด็กฝึกงานที่ดี “พี่จัสมินคะ หนูทำงานส่วนของวันนี้เสร็จหมดแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะคะสวัสดีค่ะ” นางเงยหน้าขึ้นมาจากจอมือถือ แววตาเฉี่ยวคมยังคงราบเรียบ ก่อนจะพยักหน้าส่ง ๆ ให้ทีหนึ่งเป็นเชิงรับรู้โดยไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ พอได้รับสัญญาณอนุมัต

“หม่ามี้คะ ผักกาดมาแล้วค่ะ หม่ามี้มีอะไรเหรอคะ เมื่อกี้คุณย่าบอกว่าหม่ามี้ท้องจริงหรือเปล่าคะ!” พอมาถึงฉันก็รีบถลาเข้าไปคุกเข่ากอดเอวหม่ามี้เมลที่นั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟาเบา ๆ ด้วยความตื่นเต้นระคนเป็นห่วง พร้อมกับสายตาคู่สวยเหลือบมองไปที่หน้าท้องของหม่ามี้ทันที “จริงจ้ะ” หม่ามี้เมลดา ยิ้มละมุนพลางลูบหัวฉันด้วยความอ่อนโยน แววตาของคนเป็นแม่ทอประกายความสุขระคนเอ็นดูท่าทางตื่นเต้นของลูกสาว “เย้! ดีใจที่สุดเลยค่ะ หนูกำลังจะมีน้องแล้ว” ฉันยิ้มแก้มแทบแตก ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงข้อความซีเรียสก่อนหน้านี้ “แล้วที่เรียกผักกาดกลับมาด่วนแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่าคะหม่ามี้?” “สัปดาห์หน้ามีงานเลี้ยงสังคมไฮโซ ผักกาดไปแทนหม่ามี้หน่อยสิลูก พอดีหม่ามี้ท้องตอนอายุเยอะแล้ว คุณหมอเลยกำชับมาว่าอย่าเพิ่งเดินหรือไปยืนนาน ๆ น่ะจ้ะ ไปช่วยงานปะป๊าแทนหม่ามี้หน่อยได้ไหมจ๊ะ?” หม่ามี้เอ่ยปากขอร้องเสียงนุ่ม “โถ่... เรื่องแค่นี้เองได้สิคะหม่ามี้ สบายมากเลยค่ะ ผักกาดจัดการให้เอง หม่ามี้นอนพักผ่อนเลี้ยงน้องในท้องให้แข็งแรงเถอะนะคะ เรื่องงานสังคมผักกาดลุยแทนเองค่ะ!” ฉันยืดอกรับคำอย่างกระตือรือร้น ท่าทางเ

“อ๊ะ ๆ ไม่ให้จับก็รีบ ๆ ขึ้นรถเร็ว ๆ” พี่เหนือชักมือกลับพลางไหวไหล่น้อย ๆ แสร้งทำเสียงดุกลบเกลื่อนอาการเก้อเขิน ท่าทางเท้าสะเอวสั่งของเขาทำให้ฉันได้แต่เบะปากคว่ำ ย่นจมูกใส่ แล้วจัดการกรอกตามองบนเป็นเลขแปดด้วยความเบื่อหน่ายระคนหมั่นไส้ในความขี้เก๊ก ‘ชิ! ทำเป็นมาสั่ง ทีกับแม่เลขาคนสวยล่ะเสียงหวานเชียว ยัยโรคจิตอย่างนั้น ยัยโรคจิตอย่างนี้ ใครอยากจะให้จับกันล่ะ!’ ฉันบ่นอุบอิบในใจ แต่สุดท้ายก็ต้องจำใจพาตัวเองยัดเข้าไปนั่งในรถสปอร์ตคันหรูหราคันงามอย่างเลี่ยงไม่ได้ เบาะหนังแท้ราคาแพงโอบรับตัวฉันจนแทบจะจมลงไป กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศหรูหราสไตล์ผู้ชายเมโทรเซ็กชวลอบอวลไปทั่วรถ ยิ่งชวนให้คิดถึงเรื่องราวชวนปวดหัวเมื่อกลางวันชะมัด ทว่ายังไม่ทันที่ฉันจะได้จัดแจงท่านั่งให้เข้าที่เข้าทาง เสียงทุ้มเข้มก็ดังสั่งการมาจากฝั่งคนขับทันทีหลังจากที่เขาแทรกตัวตามเข้ามานั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว “คาดเข็มขัดด้วย” “ค่าาา... ได้ค่าาา ท่านประธาน” ฉันลากเสียงยาวอย่างประชดประชันพลางเอื้อมมือไปดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดล็อกเสียงดัง แกร๊ก! จากนั้นกอดอกหันหน้าหนีออกไปทางกระจกข้างรถทันที ทำตัวเป็นตุ๊กตาหน้ารถที่ไ