All Chapters of เด็กพยศของประธานเหนือ: Chapter 21 - Chapter 30

ไม่นานนัก ติ้ง! เสียงลิฟต์เปิดดังขึ้น มันปลุกสติอันน้อยนิดของฉันให้ตื่นขึ้นมาแวบหนึ่ง จากนั้นฉันพาร่างที่เริ่มโอนเอนหัวฟัดหัวเหวี่ยงเพราะฤทธิ์ไวน์เดินลากส้นสูงสี่นิ้วไปตามโถงทางเดินหรูหราอันเงียบสงบ สายตาคู่สวยปรือ ๆ พยายามเพ่งมองไล่เลขห้องพักข้างผนังไปด้วยความมึนงง “4533... 4534... 4535... อึก...” ฉันสะอึกทำท่าจะอ้วกออกมาระลอกหนึ่ง ความพะอืดพะอมทำให้หน้ามืดจนก้าวขาผิดจังหวะ สะดุดขาตัวเองถลาร่างพุ่งไปชนเข้ากับประตูห้องห้องหนึ่งดัง ปึก! เต็มแรง “โอ๊ยยย!!” โดยที่สมองเบลอ ๆ ของฉันในตอนนั้นไม่ได้สังเกตเลยสักนิด... ว่าป้ายทองเหลืองหน้าห้องคันนี้ แท้จริงแล้วน็อตมันหลุดไปตัวหนึ่ง ทำให้ตัวเลข 6 มันหมุนสลับหัวลงมากลายเป็นเลข 9 “เอ๊... ทำไมถึงแล้วอ่ะ...” ฉันพึมพำอู้อี้พลางชูคีย์การ์ดในมือขึ้นมาแตะซื่อ ๆ ระบบล็อกส่งเสียงติ๊ดสั้น ๆ พร้อมกับกลอนประตูที่เปิดออกอย่างง่ายดายด้วยระบบความปลอดภัยของโรงแรมที่ปะป๊าคงจองเซ็ตไว้ ฉันดันตัวก้าวเท้าเข้าไปด้านในทันที ที่ด้านในไฟข้างในห้องมืดสนิท เงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ทว่า... ในจังหวะที่ฉันกำลังจะเอื้อมมือไปควาน

“...” ฉันยังคงนิ่งเงียบ สองมือจิกแน่นอยู่ที่ไหล่กว้างขวางของเขา ฉันกลับเริ่มรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างภายในท้องน้อย มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ชวนให้หน้ามืดตามัว เพราะแท่งร้อนหนาที่คับแน่นอยู่ภายในกายของฉันมันกำลังขยายตัวและปวดตุบ ๆ เป็นจังหวะอยู่ข้างใน อยู่ตรงจุดกึ่งกลางกายทำเอาช่องทางรักของฉันเผลอตอดรัดตอบสนองเขาไปตามสัญชาตญาณดิบดื้อ ๆ “ซี๊ดดด... ผักกาด... อึ่ก...” พี่เหนือสูดปากครางต่ำในลำคอทันทีเมื่อฉันกำลังตอดรัดเขา และแผงอกแกร่งที่ทาบทับอยู่เกร็งแน่นจนกล้ามเนื้อขึ้นเป็นลอนชัดเจน เขาเงยหน้าขึ้นมาจากซอกคอ ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อผุดซึม นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นสั่นพร่าและวาวโรจน์ไปด้วยความทรมานจากการอดกลั้นอย่างถึงที่สุด “พี่... พี่ขยับได้ไหมครับคนดี... ซี๊ดดด... พี่ไม่ไหวแล้ว...” เสียงแหบพร่าสั่นสะท้านเอ่ยขออนุญาตชิดริมฝีปากบางของฉันอย่างออดอ้อน อีกทั้งแววตาเว้าวอนระคนเซ็กซี่ที่มองลงมาในระยะไม่ถึงคืบทำเอาใจของฉันแกว่งและอ่อนยวบยาบราวกับขี้ผึ้งลนไฟ ตอนนั้นความวาบหวามระคนเสียวซ่านเริ่มเข้าจู่โจมแทนที่ความเจ็บปวดทีละน้อย จนสมองเริ่มสั่งการให้

“ไม่ค่ะพี่... เดี๋ยวหนูไปเอง” ฉันรีบปฏิเสธเสียงแข็ง แสร้งทำเป็นเก่งพยุงร่างกายอันอ่อนปะเปลี้ยลุกขึ้นยืนก้าวขาออกจากเตียง แต่พอก้าวไปได้เพียงก้าวเดียวเท่านั้นแหละ... ขาทั้งสองข้างก็ทรยศหมดแรงดื้อ ๆ จนร่างของฉันร่วงแหมะกลับลงไปนั่งแหมะอยู่บนฟูกนุ่มที่เดิมอย่างหมดสภาพ น่าอายชะมัด ด้านพี่เหนือเห็นท่าทางดื้อดึงของฉันก็ลอบหัวเราะหึในลำคออย่างเอ็นดู เขาไม่รอช้า พลิกตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนทันที ทว่า... สิ่งที่ทำให้ฉันต้องรีบเบือนหน้าหนีคือร่างสูงที่ยืนตระหง่านตรงหน้า ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาฉัน คือเขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยสักชิ้นเดียว ตอนนี้แสงไฟสลัวหัวเตียงสะท้อนให้เห็นซิกแพกแน่นเป็นลอนสวยและแผงอกแกร่งที่มีรอยเล็บของฉันข่วนฝากรักไว้จาง ๆ ชัดเจนเต็มสองตา โอ๊ยยย หุ่นแซ่บทำลายล้างมากค่ะ ทว่ายังไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งสติ วงแขนแกร่งก็ช้อนตัวฉันขึ้น จากนั้นก็อุ้มร่างของฉันลอยหวือขึ้นมาในอ้อมกอดในท่าเจ้าสาวทันที แถมสัมผัสเนื้อแนบเนื้อเปลือยเปล่าทำเอาฉันสะดุ้งเฮือก หน้าแดงแปร๊ดจนแทบจะระเบิด “ไม่ต้องดิ้นนะ... เดี๋ยวตก” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบเตือนชิดใบหู แฝงไปด้วยความเผด็จการปนเอ็นดู

“แต่เรื่องที่มีอะไรกันมันเล็กมากสำหรับหนูเลยค่ะ แต่อย่าบอกปะป๊าของผักกาดนะคะ ผักกาดยังเรียนไม่จบ ปะป๊าจะผิดหวังเอาได้” ฉันแสร้งทำใจดีสู้เสือ พ่นคำโกหกคำโตออกไปทั้งที่ข้างในใจมันสั่นสั่นระริกจนแทบจะร้องไห้ เรื่องแค่นี้มันเล็กมากงั้นเหรอ บ้าบอที่สุด! ครั้งแรกของฉันเลยนะ แต่เพื่อเอาตัวรอดจากสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้ และเพื่อปกป้องความรู้สึกของปะป๊า ฉันจำเป็นต้องใจแข็ง “แล้วจะให้พี่เฉย ๆ น่ะเหรอ” พี่เหนือเค้นเสียงถาม แววตาคมกริบจดจ้องมาราวกับอยากจะมองให้ทะลุถึงก้นบึ้งของหัวใจว่าฉันคิดแบบที่พูดจริง ๆ หรือเปล่า “ค่ะ... พี่ยังคงมีพี่จัสมินอยู่ข้าง ๆ เรื่องที่เราจะเป็นมากกว่าเจ้านายกับลูกน้องมันเป็นไปได้ยากค่ะ ผักกาดขอเถอะนะคะพี่เหนือ” ฉันตัดบท น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือจนต้องเม้มปากแน่น ยิ่งตอกย้ำเรื่องสถานะและผู้หญิงคนนั้นของเขา ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองคิดถูกแล้วที่เลือกจะหันหลังให้ตั้งแต่ตอนนี้ ดีกว่าเอาตัวเข้าไปถลําลึกในความสัมพันธ์แบบวินวินของเขาที่มีแต่ความเจ็บปวด “...” ตอนนั้นพี่เหนือนิ่งเงียบไปนานจนความเงียบนั้นบีบคั้นหัวใจฉันจนแทบพัง บรรยากาศรอบตัวเย็นเฉียบลงในพ

จนกระทั่ง เวลา 18:00 น. เป๊ะ! เวลาเลิกงานราวกับเสียงระฆังช่วยชีวิต ฉันรีบจัดแจงสับเกียร์หมา เคลียร์เอกสารกองสุดท้ายเสร็จก็รวบรวมความกล้าเดินถือเอกสารรายงานผลเข้าไปในห้องทำงานใหญ่ทันที เพราะในหัวตอนนี้มันลอยไปถึงหน้ายัยพรีม ภูเขา และไทม์ที่ผับเรียบร้อยแล้ว “คุณเหนือคะ...” พี่เหนือเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ นัยน์ตาคู่คมจ้องมองฉันที่เดินดุ่ม ๆ เข้ามาหยุดอยู่หน้าโต๊ะด้วยท่าทางรีบร้อน “วันนี้ฉันทำงานเสร็จหมดแล้ว และยังหาเลขาที่ถูกใจให้คุณเหนือไม่ได้ค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะมาทำให้นะคะ วันนี้ขอไม่ทำโอที ขอตัวค่ะ!” พูดจบประโยคแบบแร็ปเปอร์รัวเร็วราวกับกลัวเขาจะอ้าปากสั่งงานเพิ่ม ฉันก็รีบยกมือไหว้ ตามมารยาทลูกน้องที่ดี แล้วหมุนตัวสับขาหลอกวิ่งจู๊ดออกจากห้องทำงานของเขาไปเลยจ้าโดยไม่รอให้คุณท่านประธานได้ทันอนุมัติหรือเปล่งเสียงทักท้วงสักแอะเดียว ปัง! ฉันปิดประตูห้องทำงานไล่หลัง แอบได้ยินเสียงสบถพึมพำแผ่ว ๆ ของคนข้างในที่ดูเหมือนจะอึ้งและตามความไวแสงของฉันไม่ทัน สะใจชะมัด! ตึก ตึก ตึก! ฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปกดลิฟต์ด้วยหัวใจที่เต้นรัว ทั้งตื่นเต้นที่จะได้ไปเจอเพื่อนเก่า และทั้ง