All Chapters of เด็กพยศของประธานเหนือ: Chapter 51 - Chapter 60

เช้าต่อมา แสงแดดเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านผ้าม่านคอนโดหรู “โอ๊ยยย...” ฉันหลุดอุทานครางเบา ๆ ในลำคอด้วยความเจ็บปวด พยายามจะขยับตัวลุกขึ้นแต่สะโพกมนและขาเรียวสวยมันล้าจนสั่น พร้อมกับใบหน้าหวานง้ำงอหน้านิ่วคิ้วขมวดทันตาเห็น พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็น่าตีตัวเองชะมัด ตอนแรกไอ้เราก็มั่นอกมั่นใจคิดว่าพี่เหนือแอบซุกยัยลิลลี่ มีผู้หญิงอื่นฟันแล้วทิ้งจนหน้ามืดตามัวจนฉันหนีเที่ยวผับไปย้อมใจ แถมยังยื่นใบลาออกประชดประชันหนีกลับตึกตระกูลเตโชพัฒน์ไปซบตักปะป๊าอคิณ แหม...ก็สถานการณ์ตอนนั้นมันชวนระแวง ใครจะไปรู้ว่าแท้จริงแล้วมันไม่ใช่ พี่เขาแค่เป็นสุภาพบุรุษอุ้มคนรู้จักที่เมา แถมที่เมินเพราะหึงหวงเมียป้ายแดงซะงั้น เหมือนฉันหน้าแตกหมอไม่รับเย็บเลย ทันใดนั้นเอง ติ้ง! ขณะกำลังนอนคิดย้อนความหลัง เสียงแจ้งเตือนสมาร์ทโฟนเครื่องหรูก็ดังขัดจังหวะทันควัน พอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นข้อความจากยัยพรีมเพื่อนตัวดีส่งข้อความมาจิกตามฉันไปทำงาน Preem: มาถึงบริษัทยังยัยผักกาด? ถึงเป็นลูกเจ้าของบริษัทก็ห้ามสายนะยะ! นี่ฉันรออยู่เนี่ย ใช่ค่ะ คือ ยัยพรีมเพื่อนสนิทของฉันมาฝึกงานที่บริษัททัวร์และโลจิสติ

จนกระทั่งตอนเย็น หลังจากที่ฉันเมินความปวดตับเรื่องข่าวหมั้นในช่วงเช้า ฉัน ยัยพรีม แถมยังมีพี่ภูมิ หนุ่มนักเรียนนอกสุดหล่อ ก็ได้พากันมาทานข้าวเย็นที่ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้าหรูใกล้ ๆ กับตึกบริษัทของปะป๊าอคิณ โดยสภาพของพวกเราแต่ละคนคือยังไม่มีใครได้กลับไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่เลยสักคน เพราะกะว่าก็แค่มาทานข้าวเย็นชิล ๆ เติมพลังให้หน้าท้องแบนราบเฉย ๆ เสร็จแล้วก็กะว่าจะแยกย้ายกันกลับบ้านไปนอนไม่ได้ไปที่ไหนต่อ ทว่า...ในระหว่างที่กำลังเดินเลือกร้านอาหารตาอยู่นั่นเอง สายตาเจ้ากรรมของฉันดันตวัดไปเห็นร่างระหงคุ้นตาของพี่เลขาคนใหม่ของพี่เหนือ พี่เขาคือคนที่ฉันเคยเลี้ยงข้าวฟรีที่โรงแรมวันนั้นแหละค่ะ เขากำลังยืนคุยจองโต๊ะอาหารกับพนักงานหน้าร้านหรูร้านหนึ่งซึ่งฉันกับยัยพรีมหมายตาเอาไว้ว่าจะทานร้านนี้ “อุ๊ย! ยัยพรีม หลบด่วนเลยแก!” ฉันรีบก้มหน้าอย่างลนลานพลางคว้าแขนยัยเพื่อนตัวดีฉุดกระชากให้หันหลังกลับหลบเข้ามุมเสาทันควัน ทำเอาพี่ภูมิถึงกับเบิกตากว้างขมวดคิ้วด้วยสงสัยแต่พี่เขาก็ไม่ถามอะไร ตอนนั้นหัวใจฉันกระตุกวูบหน่วง ๆ ขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ในใจได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้พี่เลขาคนนั้นหันมาเห็นเด็ด

“โอ๊ยยย กรี๊ดเบา ๆ หน่อยเหอะหูฉันจะแตกละเนี่ย! ไปเรียนเมืองนอกเมืองนามาตั้งนาน ไม่มีใครสั่งสอนเรื่องมารยาทพื้นฐานเลยหรือไง แต่ไม่เป็นไร คนจิตใจดีงามอย่างฉันไม่ถือสาเอาความหรอกแยก!” ฉันลอยหน้าลอยตาพูดตอกกลับพลางเบะปากมองบนเดินออกมาจากห้องน้ำหญิงทันที โดยทิ้งให้ยัยคู่หมั้นไฮโซยืนดิ้นพล่านอยู่ข้างหลัง ทว่าเดินออกมาได้ไม่ทันไร เสียงส้นสูงราคาแพงก็วิ่งไล่กวดตามหลังฉันมาเสียงดัง ตึก ๆ ๆ ๆ! บ่งบอกว่ายัยลิลลี่โกรธจัดจนสติแตกวิ่งตามมาเช็กบิล ครืดดด...ติ้ง! ขณะเดียวกันนั้นเอง ยัยพรีมเพื่อนตัวดีก็ส่งข้อความทักมาตามจิกเพราะฉันหายหัวไปนาน ในจังหวะที่นิ้วเรียวสวยกำลังจะกดพิมพ์ตอบมันกลับไปนั่นเอง หมับ! จู่ ๆ ยัยลิลลี่ก็พุ่งพรวดเข้ามาฉกสมาร์ทโฟนไปจากมือฉันหน้าตาเฉย แถมง้างแขนขว้างมันลงพื้นผับหรูอย่างเต็มเหนี่ยว เคร้งงงง!!! เศษกระจกและตัวเครื่องราคาแพงระยับแตกกระจายไม่มีชิ้นดี วินาทีนั้นหน้าหวาน ๆ ของฉันหน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้นมาทันตาเห็น “นี่เธอ!!! เป็นบ้าไปแล้วหรือไง” ฉันเริ่มโมโหและตะคอกเธอเสียงดังเพราะโทรศัพท์เครื่องนี้ ปะป๊าอคิณเพิ่งจะควักเงินซื้อให้ใหม่เอี่ยมอ่องในวันท

วันรุ่งขึ้น ความค้างคาใจและความระแวงมันทำให้ผมร้อนรุ่มจนนอนไม่หลับทั้งคืน ดังนั้นเช้าตรู่วันนี้ผมจึงไม่รอช้า สั่งการสายสืบฝีมือดีที่สุดให้ไปสืบเบื้องลึกเบื้องหลังเรื่องอาการป่วยของลิลลี่ พร้อมสั่งแฮกระบบโรงพยาบาลเพื่อเจาะดูไฟล์ประวัติผลตรวจร่างกายล่าสุดของเธอให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย เพราะในเมื่อหมอแสดงท่าทีอึกอักมีพิรุธขนาดนั้น ผมก็ขอสวมวิญญาณมาเฟียเผยความจริงออกมาเสียดีกว่า ในขณะเดียวกันนั้นเอง หัวใจของผมมันก็กระสับกระส่ายคิดถึงแต่เมียหลวงป้ายแดงจนแทบกระวนกระวาย ผมจึงสั่งให้เลขาคู่ใจรีบเช็กพิกัดตารางงานอย่างด่วนว่าวันนี้ผักกาดยัยตัวแสบของผมจะเดินทางไปที่ไหนบ้าง ผมจะได้ไปง้อถูก ทว่า...เลขาของผมหายตัวไปจัดการเช็กข้อมูลอยู่พักใหญ่ ๆ ก่อนจะก้าวเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานประธานใหญ่ NPC Group ด้วยฝีเท้าเนิบนาบ แถมใบหน้านั้นกลับมีสีหน้าลำบากใจ “เอ่อ...คุณเหนือครับคือเรื่องของคุณผักกาด...” เลขาอึกอัก ทำตาโตเลิกลั่กลนลานจนน่าสงสัย “มีอะไรก็พูดมา! ยัยตัวแสบอยู่ตึกปะป๊าอคิณ หรือหนีไปอยู่กับไอ้หน้าตี๋นั่นล่ะ?!” ผมขบกรามแน่นจนเส้นเลือดขึ้นข้างขมับ “มะ...ไม่ใช่ครับคุณเหน

ณ บ้านตระกูลเตโชพัฒน์ เมื่อฉันก้าวขาลงจากรถแล้วรีบเดินฝ่าละอองฝนเข้ามาในบ้าน โดยไม่ยอมหันไปมองเจ้าของร่างสูงที่ยืนตากฝนอยู่ตรงหน้าบ้านเลยสักนิด พอก้าวเข้ามาในห้องโถงกลางบ้านใหญ่ ภาพตรงหน้าก็ทำเอาฉันทำตัวไม่ถูกเพราะปะป๊าอคิณนั่งหน้าขรึมด้วยสีหน้าเรียบนิ่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อยู่บนโซฟาหรู แถมแววตาคมดุจับจ้องมาที่ฉันด้วยความเด็ดเดี่ยว ท่าทางเหมือนเสือรุ่นใหญ่ที่กำลังสะกดกลั้นอารมณ์ ส่วนหม่ามี้ก็มีแม่บ้านคอยประคองพยุงมานั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ กันด้วยสีหน้าท่าทางเป็นกังวล ไม่รอช้าปะป๊าก็เปิดประเด็นขึ้นมา “ผักกาด... ปะป๊ารู้เรื่องหมดแล้วนะ ความจริงจากปากเหนือที่ยืนอยู่หน้าบ้านน่ะ” คำพูดของปะป๊าทำเอาฉันสะดุ้งเฮือก เบิกตาโพลง และยิ่งเห็นสายตาผิดหวังระคนเป็นห่วงของปะป๊า ความน้อยใจและน้ำตาที่อัดอั้นมาข้ามวันข้ามคืนก็พุ่งริ้วจนขอบตาร้อนผ่าว “ปะป๊า... ผักกาดขอโทษค่ะ” ฉันก้มหน้าลงพึมพำเสียงสั่นระริก ยอมเอ่ยปากขอโทษปะป๊าด้วยความรู้สึกผิด ที่ชิงสุกก่อนห่าม “ปะป๊าไม่โกรธหนูหรอก...แต่ปะป๊าไม่ชอบไอ้คนที่ยืนอยู่หน้าบ้านนั่นแหละ ยืนมาหกวันละ ไม่ยอมไปไหนสักที!” คำเฉลยของปะป๊า ทำเ