All Chapters of เด็กพยศของประธานเหนือ: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนเที่ยงหลังจากเคลียร์งานในช่วงเช้าเสร็จ ฉันก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า อีกทั้งร่างกายที่ยังระบมหนึบ ๆ จากบทลงโทษริมกระจกเมื่อคืนประท้วงเบา ๆ จนต้องนิ่วหน้า แถมใจยังคงหน่วงหนึบคิดถึงคนใจร้ายที่หายตัวไปดื้อ ๆ ไม่ยอมบอกกล่าวกันอีก “เฮ้อ ช่างเหอะ” ฉันรีบสะบัดหัวไล่ความฟุ้งซ่านแล้วกำลังจะลุกไปทานข้าวเพื่อเติมพลัง ทว่าในจังหวะนั้นเอง พี่คราม เลขาคนใหม่หน้าตาหมดจดก็เดินนวยนาดเข้ามาทักด้วยรอยยิ้มละมุน “เอ่อ... น้องผักกาดครับ ปกติที่นี่เขาไปทานข้าวที่ไหนกันเหรอ พอดีวันนี้พี่เพิ่งย้ายมาทำงานวันแรก ไม่ค่อยรู้เรื่องเส้นทางแถวนี้เท่าไหร่เลยครับ” ฉันชะงักมือที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าพลางคิดตาม ความจริงตอนแรกฉันกะจะแอบหนีไปทานข้าวที่โรงแรมหรูหราห้าดาวของปะป๊าฉัน ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากบริษัทเท่าไหร่เพราะปะป๊าเพิ่งจะยัดเยียดบัตรทานอาหารบุฟเฟต์นานาชาติระดับพรีเมียมแบบวีไอพีมาให้เมื่อวันก่อน พอเห็นพี่ครามทำหน้าเหลอหลาราวกับลูกหมาหลงทาง ฉันเลยถือโอกาสอัธยาศัยดีชวนเขาไปด้วยกันซะเลย “อ๋อ พอดีผักกาดกำลังจะไปทานข้าวที่โรงแรมแถวนี้ค่ะ ไม่ไกลเท่าไหร่...พี่คราม

เช้าวันต่อมา ร่างกายเจ้ากรรมดันประท้วงเข้าให้แล้ว เพราะฉันลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งหัว แถมเนื้อตัวร้อนรุม ๆ หัวใจเต้นเอื่อย ๆ อีกทั้งความรู้สึกแสบระบมหนึบหนับตรงใจกลางสาวมันยังตามมาหลอกหลอนไม่เลิก ตอนนี้พิษไข้รุมเร้าผสมปนเปกับพิษรักแรงกระแทกทบต้นทบดอกคาบานกระจกเมื่อคืนก่อน แถมนอนคิดมากเรื่องพี่เหนือใจดำยันดึกซ้ำเติมเข้าไปอีก ยัยผักกาดเลยปีกหัก ไข้ขึ้นจนแทบขยับตัวไม่ไหว ตอนนี้ฉันนอนซมซานเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบโทรศัพท์มือถือ กดเข้าแอปพลิเคชันไลน์ทักไปหาพี่คราม เลขาคนใหม่ทันที Phakkad: “พี่ครามคะ วันนี้ผักกาดรู้สึกเหมือนจะมีไข้ ตัวร้อนรุม ๆ ขอลางานหนึ่งวันนะคะพี่คราม ฝากลาคุณเหนือด้วยนะคะ” ไม่นานนัก พี่ครามผู้แสนดีก็ตอบกลับมาแบบไวแสง P'Khram: “อ้าวเหรอครับน้องผักกาด ไม่เป็นไรเลยครับ งานทางนี้พี่จัดการให้เอง พักผ่อนเยอะ ๆ นะครับคุณหนูผักกาด ทานยาแล้วนอนซะนะ” เฮ้อ... ค่อยโล่งใจไปเปลาะหนึ่งที่พี่ครามเข้าใจ ทว่าในขณะที่ฉันกำลังจะพลิกตัวซุกผ้าห่มหนานุ่มนอนต่อนั้น ครืด~ ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกเบา ๆ พร้อมกับร่างของหม่ามี้เมลที่เดินเข้ามาหาด้วย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ปึก! ประตูรถตู้หรูคันใหญ่ของบ้านยัยพรีมถูกปิดลงพร้อมกับความวุ่นวายโกลาหล เพราะต่างคนต่างเมามายจนแทบไม่รู้ว่าใครหิ้วใครกันแน่ โดยยัยพรีมที่กอดขวดน้ำแร่อยู่พยายามง้างปากบอกคนขับรถด้วยเสียงยานคางว่าให้ตรงดิ่งไปส่งฉันที่บ้านใหญ่ตระกูลเตโชพัฒน์ก่อนเป็นอันดับแรก เพราะสายสืบรายงานมาว่าปะป๊าผู้หวงลูกสาวเบอร์แรงดันรู้ระเบียบลับแล้วว่ายัยผักกาดแอบหนีเที่ยวผับกลางดึก พูดแล้วก็แปลกชะมัด...ปกติถ้าปะป๊ารู้ มีหวังส่งทีมบอดี้การ์ดชุดดำมาล้อมผับอุ้มฉันกลับบ้านแล้ว แต่นี่กลับนิ่งสนิทไม่มีกระทั่งไรเงาตามประกบ หรือปะป๊าจะเตรียมก้านมะยมไว้รอหวดฉันที่บ้านกันแน่ หูย ขนลุก แต่ในหัวของฉันตอนนี้น่ะเหรอ...มันปวดจี๊ดจุกแน่นไปด้วยภาพบาดตาช็อตฟีลที่พี่เหนือช้อนตัวอุ้มยัยลิลลี่เดินออกไปต่อหน้าต่อตา ยิ่งแอลกอฮอล์แล่นพล่านผสมพิษไข้ หัวใจมันก็ยิ่งสับสนรู้สึกหน่วงจนกลั้นใจเก็บไว้ไม่ไหวอีกต่อไป “ยัยพรีม...” ฉันเริ่มกระซิบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ พลางสะกิดแขนเพื่อนสนิท “หืออออ...” มันขานรับงง ๆ พยายามถ่างตาปรือ ๆ เอนหัวทุย ๆ มาทางฉันอย่างยากลำบาก “คือฉัน...ฉันมีเรื่อ

“แน่ใจนะ ว่าผักกาดไม่ได้เป็นอะไรกัน และไม่ได้ถูกรังแก” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของลุงอคิณดังลอดออกมาจากช่องประตูที่แง้มอยู่ แฝงไปด้วยความเกรี้ยวกราดแกมจับผิดประสาคนเป็นพ่อที่หวงลูกสาวสุดชีวิต จนผมที่ยืนฟังอยู่หน้าห้องยังแอบขบกรามแน่น “ค่ะ ปะป๊า..” เสียงยัยตัวแสบตอบอ่อย ๆ อ้อมแอ้มในลำคอแบบคนมีความผิดติดตัว หึ...โกหกหน้าตายเลยนะผักกาด ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วไอ้รอยรักกึ่งที่ผมฟัดทบต้นทบดอกคาบานกระจกหรูยันตีสี่เมื่อคืนก่อนนั่นมันคืออะไรฮะ ทั้งยังแอบหนีผัวมายืนตาใสปกป้องความผิดให้ผมต่อหน้าปะป๊าซะงั้น แม่งน่าจับมาตีก้นชะมัด “งั้นป๊ากลับมาจากต่างจังหวัด ค่อยคิดบัญชีทีหลัง...” ลุงอคิณพ่นลมหายใจฮึดฮัด น้ำเสียงคาดโทษไอ้เสืออย่างผมชัดเจนชนิดที่ว่าต่อให้เคลียร์รอบนี้รอด พอกลับมาจากต่างจังหวัดผมก็คงโดนเรียกตัวไปเช็กบิลข้อหาแอบเคี้ยวลูกสาวท่านอยู่ดี “โห... ปะป๊าาา ยังจะคิดบัญชีพี่เขาอีกเหรอคะ? หนูไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่เขาแบบที่ปะป๊าคิดซะหน่อยนะ” ยัยตัวดียังคงพูดรัว ๆ พ่นคำเจื้อยแจ้วพยายามบ่ายเบี่ยงเฉไฉปฏิเสธ ปากบอกไม่รู้สึก แต่ออกหน้าปกป้องผัวพ้นหน้าปืนลูกซองของปะป๊าขนาดนี้ คิ

“หนู...” ยัยตัวแสบอึกอัก เสียงหวานใสขาดห้วงไปในพริบตา แววตากลมโตคู่สวยลอกแลกสุดขีด พร้อมกับใบหน้าหวาน ๆ แดงแจ๋ลามไปจนถึงใบหูและแผ่นอกขาวเนียนที่กำลังกระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ ส่วนเนื้อตัวเธอก็นุ่มนิ่มสั่นระริก อยู่ใต้ร่างของผมราวกับลูกไก่ตัวน้อย ๆ ที่กำลังจนมุมต่อเสือร้ายอย่างผม “หนูอะไรครับ? หืมมม...” ผมแกล้งโน้มใบหน้าเนียนกริบลงไปจนปลายจมูกของเราชนกัน กลิ่นน้ำหอมผสมกายสาวจาง ๆ จากตัวเธอเป็นฟีโรโมนชั้นดีที่ปลุกเร้าอารมณ์ดิบของผมจนแทบคลั่ง “หนูยอมพี่ไหมครับ พี่เสียใจมากเลยนะที่หนูใจร้ายบอกเลิกพี่เสียงดังลั่นห้องเมื่อกี้อะ...เพราะฉะนั้น หนูต้อง ชดเชยให้พี่อย่างสาสมด้วยนะครับผักกาด” ผมไม่พูดเปล่า แกล้งส่งปลายนิ้วหนาลงไปลากไล้สะกิดวนเวียนตรงกึ่งกลางสาวอุ่นที่แฉะเยิ้มฉ่ำน้ำผ่านเนื้อผ้าซับในตัวจิ๋วอีกครั้ง พร้อมกับจงใจเน้นย้ำน้ำหนักให้เธอสะดุ้งเฮือก โยกสะโพกมนแอ่นรับอย่างลืมตัว “ยะ...ยอมก็ได้ค่ะ” น้ำเสียงหวานหยดเยิ้มหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ยัยตัวแสบยอมจำนนอย่างหมดรูป เปลือกตาสวยหลับตาปี๋ด้วยความเขินอายจนหน้าหวาน ๆ แดงแจ๋ลามไปถึงใบหูและแผ่น