All Chapters of เด็กพยศของประธานเหนือ: Chapter 31 - Chapter 40

ห้านาทีต่อมา บรืนนน! ผมเหยียบคันเร่งรถสปอร์ตหรูคู่ใจพุ่งทะยานไปตามถนนเส้นหลักอย่างบ้าคลั่ง ในใจมีแต่ภาพไอ้หน้าหล่อที่กำลังโอบไหล่ยัยผักกาดอยู่อย่างอุกอาจ อยากจะบึ่งรถไปให้ถึงผับรีไวน์ภายในวินาทีนี้เลยชะมัด ทว่า… ในขณะที่ผมกำลังเดือดจัดจนพวงมาลัยแทบจะหักคามือ ครืด ~ ครืด~ เสียงโทรศัพท์มือถือที่เชื่อมต่อกับบลูทูธหน้ารถก็แผดเสียงดังลั่น ซึ่งหน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าเป็นคุณแม่ของผม ผมขมวดคิ้วแน่น สบถคำว่าชิทในใจแต่ก็จำเป็นต้องกดรับสาย “คุณแม่ครับ นี่มันทุ่มครึ่งแล้วนะครับ มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับพอดีผม…” (“ลูกกลับบ้านหน่อยตอนนี้”) “แม่ครับ แต่ผม....” (“มาเถอะน่าาาตาเหนือ กลับมาหาแม่ที่บ้านใหญ่หน่อย มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยเนี่ย”) เสียงปลายสายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี ผิดกับอารมณ์ของลูกชายในตอนนี้อย่างลิบลับ “แต่ผมมีธุระสำคัญมากต้องไปจัดการด่วนครับคุณแม่ เอาไว้พรุ่งนี้…” (“ธุระอะไรของแกจะสำคัญไปกว่าเรื่องที่บ้านหืม มาเถอะน่า ตอนนี้น้องลิลลี่ก็อยู่ที่นี่ด้วยนะ”) คำประกาศของคุณแม่ทำเอาเท้าที่กำลังเหยียบคันเร่งของผมชะงักไปวูบหนึ่ง สมองพยายามประมวลผลถึง

ณ ลานจอดรถหลังผับรีไวน์ ตุบ! “อื้อออ...โยนทำมายยย หนูเจ็บนะ!” ฉันร้องโอดโอยประท้วงเสียงยาน พร้อมกับทำหน้ามุ่ยด้วยความขัดใจเมื่อเจ้าของร่างสูงจัดการโยนร่างนุ่มนิ่มของฉันลงบนเบาะหน้าข้างคนขับของรถสปอร์ตหรูอย่างไม่เบามือนัก แต่อันที่จริงมันก็ไม่ได้เจ็บขนาดนั้นหรอกค่ะ ออกแนวเปลี้ยเพราะฤทธิ์เหล้ามากกว่าก่อนที่ จากนั้นเขาก็โน้มตัวตามลงมาจนหน้าเราห่างกันแค่คืบ พลางใช้มือหนาจัดการดึงสายเข็มขัดนิรภัยมากดล็อกให้เข้าที่ ไวมากราวกับกลัวฉันจะกระโดดหนีออกจากรถ “ลงโทษหนูไง ถ้าทำตัวดี ๆ พี่ก็ไม่ต้องลงโทษหรอก” พี่เหนือเค้นเสียงพูดรอดไรฟัน นัยน์ตาคู่คมกริบจ้องลึกเข้ามาในตาปรือ ๆ ของฉันอย่างดุดันระคนคาดโทษ แถมแผงอกกว้างของเขาบดเบียดอยู่เหนือร่างของฉันจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิความร้อนและเสียงหัวใจที่เต้นรัวคุกรุ่นไปด้วยแรงอารมณ์ “แล้วพี่มายุ่งอารายอ่ะ…” ฉันสะบัดหน้าหนี แสร้งทำปากดีพ่นคำพูดอ้อแอ้ออกไปทั้งที่ใจสั่น ความน้อยใจบวกกับความมึนมันทำให้ฉันกล้าสบตาเสือร้าย “หนูจะไปเที่ยวกับเพื่อน จะให้อุ้ม จะให้โอบมันก็เรื่องของหนู...ความสัมพันธ์วินวินมันก็แค่จบแล้วแยกย้ายไม่ใช่เหรอคะคุณท่านปร

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากซัดไก่ทอดแมคโดนัลด์ชุดใหญ่รสชาติกรอบนอกนุ่มในจนหมดกล่อง พอหนังท้องตึงสติสตังก็เริ่มไหลกลับคืนเข้าร่าง ร่างกายที่เคยอ่อนปวกเปียกเพราะฤทธิ์ไวน์เริ่มมีความร้อนจากอาหารเข้ามาช่วยขับไล่ความมึนไปได้โขเลยล่ะค่ะ “อิ่มแล้ววว... หนูหายเมาแล้วนะ แค่ยังมึน ๆ หัวอยู่นิดหน่อยเอง” ฉันบอกพลางรวบเศษกล่องไก่ทอดไปวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง แล้วนั่งตัวตรงในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งของพี่เหนือที่ยาวคลุมลงมาปิดหน้าขาพอดิบพอดี ทว่า... ทันทีที่ฉันพูดจบ พี่เหนือที่นั่งกอดอกจ้องมองฉันกิน โดยตาไม่กะพริบมาครึ่งชั่วโมงก็กระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลิศนัย ทันใดนั้นร่างสูงก็ขยับเข้ามาประชิดตัวฉันทันที “ทีนี้ก็เอา... ได้แล้วใช่ไหมครับ?” “!!!” “พี่เหนือ! พูดอะไรออกมาน่ะ ไม่อายปากตัวเองบ้างเลยหรือไง!” ฉันหน้าร้อนผ่าวแดงลามไปถึงลำคอ ทุบกำปั้นน้อย ๆ ลงบนแผงอกแกร่งของเขาแก้เขินทันที คำก็เอาสองคำก็เอาคนบ้าอะไรหน้าหนาชะมัด พูดเรื่องใต้สะดือออกมาด้วยสีหน้าเนี๊ยบ ๆ หน้านิ่ง ๆ แบบนั้นได้ยังไงกัน “หืม... อายทำไมล่ะครับ? ก็ตอนนี้เราเป็นแฟน กันแล้วนี่นา พูดเรื่องแบบนี้กับแฟนตัวเ

ห้านาทีต่อมา ในขณะที่ฉันยังนอนหายใจหอบสะท้าน ร่างกายซุกอยู่ใต้ความเย็นของเครื่องปรับอากาศทว่ากลับรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว แขนขาเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงจะขยับหนี ไม่รอช้าร่างสูงของพี่เหนือก็ขยับกายทาบทับลงมาอีกครั้ง จนสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อและไอร้อนรุ่มจากแผงอกแกร่งที่บดเบียดเนื้อนวลจนแทบไม่มีอากาศแทรกเข้าไป และในวินาทีนั้นเอง ฉันกลับต้องสะดุ้งเฮือก ตาเบิกโพลงขึ้นมาท่ามกลางความสลัวทันที เพราะความแข็งขึงและร้อนจัดของเจ้าโลกขนาดมหึมาของพี่เหนือกำลังตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง อีกทั้งมันกำลังดุนดันบดเบียดอยู่ตรงบริเวณกึ่งกลางระหว่างขาเรียวคู่สวยของฉัน แถมยังสัมผัสขยับถูไถเน้นย้ำเข้ากับกลีบดอกไม้งามที่เพิ่งผ่านสมรภูมิรักเมื่อครู่จนฉันเสียววูบวาบในท้องน้อยจนใจสั่นสะท้าน “พะ...พี่เหนือ...อ๊ะ!” ฉันครางแผ่ว ร้องประท้วงในลำคอพลางยกมือบางทั้งสองข้างขึ้นดันหน้าท้องแกร่งที่มีซิกแพ็กเป็นลอนสวยของเขาไว้ แต่แรงอันน้อยนิดฉบับคนเพิ่งเสร็จสมมีหรือจะต้านทานพายุอารมณ์ของเสือร้ายขี้หึงได้ “หืม...ว่าไงครับผักกาด” พี่เหนือโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนริมฝีปากหยักคลอเคลียอยู่กับใบหูของฉัน แถมยังพูดด้ว

แต่สุดท้าย ฉันก็ต้องสูดหายใจเข้าลึก ๆ ข่มตาแน่นเพื่อสลัดความรู้สึกต้องการอันพลุ่งพล่านนี้ทิ้งไปอย่างแสนทรมาน เพราะสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดดันเตือนให้ฉันนึกถึงเรื่องสำคัญคอขาดบาดตายขึ้นมาได้ซะก่อน คือยาคุมฉุกเฉิน ใช่ค่ะ! เมื่อคืนนี้บทลงโทษคอมโบเซ็ตคาห้องส่วนตัวของพี่เหนือจัดหนักจัดเต็มปล่อยข้างในไปตั้งไม่รู้กี่รอบ แถมไม่มีการป้องกันใด ๆ ทั้งสิ้น ขืนฉันยังมัวแต่เคลิ้มตามอารมณ์ดิบเถื่อนปล่อยให้เลยตามเลย มีหวังยัยผักกาดได้ท้องก่อนแต่ง ยื่นใบลาออกจากฝึกงานไปฝากครรภ์แน่ ๆ ไม่รอช้าฉันกัดฟันพยุงร่างกายอันสั่นเทาและระบมหนึบหนับตรงใจกลางสาวลุกขึ้นจากเตียง ค่อย ๆ ก้าวขาพาร่างเปลือยเปล่าไปหยิบชุดเดรสสายเดี่ยวตัวเมื่อคืนขึ้นมาสวมใส่อย่างเร่งรีบ แถมยังท่ามกลางเสียงซี๊ดซ๊าดชวนหน้ามืดที่ยังคงดังลอดออกมาจากในห้องน้ำอย่างต่อเนื่อง แต่ก่อนจะชิ่งหนี ฉันเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กกับปากกาแบรนด์หรูของพี่เหนือวางอยู่บนโต๊ะทำงานจิ๋วข้างเตียง จึงรีบคว้ามาตวัดเขียนข้อความด้วยลายมือหวัด ๆ ทันที “ผักกาดขอกลับไปเปลี่ยนชุดที่ห้องก่อนนะคะ แล้วเจอกันที่บริษัทค่ะคุณแฟน (ห้ามโกรธหนูนะ!)” ฉั