Todos los capítulos de เถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ: Capítulo 11 - Capítulo 20

“เดี๋ยวสิ! เช่นนั้น ท่านพี่จะตอบรับบัลลังก์ไปทำไมเล่า! ในเมื่อสุดท้ายท่านก็ถีบส่งมันกลับมาให้ข้าอยู่ดี!” เด็กน้อยร้องโวยวายงอแง ท่ามกลางสายตาอิดหนาระอาใจของสวีกงกงแปลกนัก... บรรดาองค์ชายทั้งหลายยอมทุ่มเทแรงกายแรงใจ เพื่อแย่งชิงบัลลังก์มังกรทองนี้ คงมีแต่องค์ชายสองพี่น้องนี่กระมังที่มองบัลลังก์เป็นดั่งเผือกร้อน... โยนกันไปโยนกันมาราวกับกลัวจะลวกมือ!“ท่านพี่ไม่รู้หรือว่าการเป็นฮ่องเต้นั้นเหนื่อยมากเพียงใด ข้ากินข้าวไม่อร่อยเลย แถมยังนอนน้อยอีก รู้หรือไม่ว่าการนอนน้อยจะทำให้ข้าตัวไม่สูง! พี่หญิงบอกว่าข้ายังเด็กจะต้องกินให้มากนอนให้มาก มีความสุขในทุก ๆ วัน แต่นี่อะไร ข้าเครียดจนทึ้งศีรษะทุกวันจนหัวจะล้านแล้วนะ!” ฮ่องเต้หย่งอานโวยวาย“แต่ข้าว่าผมของเจ้าก็ยังดกดำดีนะ” จวินหลิงชางตอบอย่างยียวน “แล้วอีกอย่าง ก็เพราะว่าข้ารู้ว่ามันเหนื่อยอย่างไรล่ะ ข้าจึงไม่เอา”“!!!” ฮ่องเต้หย่งอาน “ท่าน! ช่างหน้าไม่อาย!”สองตาของเด็กน้อยกวาดมองไปทั่วโต๊ะทรงงานอย่างอารมณ์เสีย มือไม้สั่นระริกอา... นี่ก็ม้วนฎีกาของราชสำนัก นั่นก็พู่กันหยก โน่นก็ตราลัญจกรของแผ่นดิน!

ย้อนกลับมาที่สามพี่น้องที่ต้องระหกระเหินเร่ร่อนออกจากวังหลวง จวินลู่เอินในวัยสิบห้าปี จวินหลิงชางในวัยสิบสามปีที่ต้องหอบหิ้วจวินอี๋เทียนในวัยเจ็ดหนาวออกจากเมืองหลวงในยามที่วังหลวงกำลังเกิดเหตุก่อกบฏเช่นนั้น นางจะพาน้อง ๆ หลบหนีออกมาได้อย่างไร?สวีกงกงแทบไม่อยากจะคิดถึงความยากลำบากที่พวกเขาทั้งสามคนได้รับ!หนีตายจากกองเพลิงในวังหลวง ออกไประหกระเหินเร่ร่อน จะไปหลบที่จวนสกุลมู่อวี่ก็ไม่ได้ ด้วยจวินเวยหนานส่งทหารไปล้อมอย่างแน่นหนา ครั้นปะปนไปกับชาวบ้าน กบฏชั่วช้าก็สั่งให้ทหารเข้าไปตรวจสอบอย่างละเอียดฮ่องเต้หย่งอานเคยเล่าเปรยให้เขาฟังในยามที่เหน็ดเหนื่อยจากการตรวจฎีกาว่าคืนที่หลบหนีออกมานั้น พวกเขาสามคนต้องกลิ้งตัวคลุกฝุ่น ทำเนื้อตัวให้สกปรกมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง จนแม้แต่เข้าไปหลบซ่อนตัวอยู่ในเล้าไก่เล้าหมูของชาวบ้าน เพื่อสร้างภาพลักษณ์ว่าเป็นเด็กกำพร้าจรจัด จากนั้นจึงไปหลบซ่อนตัวอยู่ในย่านสลัมหอคณิกาเสื่อมโทรมในระหว่างที่หลบอยู่ที่นั่นสองสามเดือน จวินลู่เอินจะเข้าไปช่วยงานในหอคณิกา เพื่อหาเงินมาซื้อหมั่นโถวให้พวกเขากิน ส่วนจวินหลิงชางเองก็ต้องเข้าบ่

ดวงตาของเผยต้าหลี่ซื่อชิงวาววับด้วยกระหายความจริง ในขณะที่สองตาจับจ้องไปที่ร่างของโจวเต๋อหมิงในห้องทรมานนักโทษด้านขวามือ สลับตามองไปที่ซ้ายมือคือห้องสงบเงียบที่มีคุณหนูใหญ่เสิ่นนั่งอยู่อย่างเรียบร้อยผู้ใดจะไปคาดคิดว่าคุณหนูในห้องหออย่างนางจะมีความสามารถพิเศษที่สามารถช่วยศาลต้าหลี่ไต่สวนคดีได้!หากมิใช่องค์หญิงใหญ่จวินลู่เอินบอกมา เขาก็คงไม่เชื่อ... และไม่เชื่อจริง ๆ จนต้องขอทดสอบความสามารถของเสิ่นม่านอวี้กับตนเองเพราะเสิ่นม่านอวี้มีความสามารถพิเศษคือการได้กลิ่น ‘ความรู้สึก’ !ไม่ว่าจะเป็นความเกลียด ความกลัว ความรัก หรือความอิจฉา แม้แต่การพูดจริงหรือเท็จ เสิ่นม่านอวี้ก็สามารถจับกลิ่นและบอกพวกเขาได้!นั่นจึงช่วยให้ศาลต้าหลี่สามารถสืบคดีได้ง่ายและเร็วขึ้น ไม่หลงทางไปกับคำหลอกลวงไปต่อไป! ทำให้พวกเขาประหยัดเวลาไปได้มากเลยทีเดียว!เผยต้าหลี่ซื่อชิงรับบทเป็นผู้ไต่สวน เริ่มตบโต๊ะดังปัง “โจวเต๋อหมิง! เจ้าเป็นถึงรองเจ้ากรมการซ่อมบำรุงเขื่อน แอบยักยอกหินและปูน แล้วใช้ยัดไส้ทรายแม่น้ำแทนจนเขื่อนแตกใช่หรือไม่!”“ใต้

ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เสิ่นม่านอวี้มีอาชีพเป็นนักออกแบบเครื่องดื่ม ส่วนของจวินลู่เอินคือเป็นนักเขียน!ตั้งแต่ช่วงแรกที่พวกนางได้พบกัน ต่างฝ่ายต่างเล่าเรื่องราวของตัวเองให้ฟังจนหมดสิ้น นั่นจึงทำให้เสิ่นม่านอวี้ได้รู้ว่าตัวเองได้ทะลุเข้ามาในนิยายที่จวินลู่เอินเขียนขึ้นมา!พระเอกของเรื่องนี้ก็คือมู่หรงเจวี๋ย อิ้งอ๋อง ท่านอ๋องต่างแซ่เพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ของจวินลู่เอิน ส่วนนางเอกน่ะหรือ นางก็คือหลินหว่านฉิง คุณหนูสามหลินแห่งจวนจิ๋นอันโหว!เสิ่นม่านอวี้กรีดร้องไปหนึ่งกรุบหลังจากที่ได้รู้ความจริงว่าตัวเองไม่ใช่นางเอก!เรื่องราวในนิยายก็ล้วนแต่ขับขานเล่าความรักของสองพระนางที่ฟันฝ่าอุปสรรคต่าง ๆ รวมถึงการโค่นล้มบัลลังก์ของราชวงศ์เก่า ก่อนที่อิ้งอ๋องจะขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้และแต่งตั้งหลินหว่านฉิงขึ้นเป็นฮองเฮาเคียงคู่และเมื่อนิยายมีพระเอกนางเอก ก็ต้องมีนางร้าย โดยนางร้ายของเรื่องก็คือเสิ่นหยางมี่ บุตรีคนเล็กจากตระกูลพ่อค้าต่ำต้อยที่อาจหาญเข้าไปแทรกกลางและราวีนางเอกตลอดเวลา จนกระทั่งถึงวันที่แต่งตั้งฮองเฮา เสิ่นหยางมี่ถือมีดหวังเข้าไปทำร้ายนาง จนพระเ

“อิ้งอ๋องจะมาแล้วรึ?” เสิ่นม่านอวี้ผุดลุกขึ้นนั่งในทันที นางหันมาสบตาถามด้วยใบหน้าฉายแววจริงจังจะไม่ให้จริงจังได้อย่างไร นี่มันเกี่ยวพันถึงชีวิตเลยนะ!“ใช่... ตามนิยายของข้า อิ้งอ๋องใกล้จะมาถึงเมืองหลวง เพื่อร่วมงานเฉลิมฉลองที่อาเปาครองราชย์ครบสองปี แล้วทุกอย่างก็จะดำเนินไปตามนั้น...” ดวงตาจิ้งจอกของจวินลู่เอินหรี่ลงในที่สุด... เวลาที่นางรอคอยมาตลอดสิบสี่ปีก็มาถึงเสียที!เพราะทุกทางเลือกล้วนมีค่าใช้จ่าย...แม้ว่านางจะรู้เรื่องราวที่จะเกิดขึ้นทั้งหมด แต่ก็ต้องแข็งใจที่จะไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ด้วยแต่เดิมนางก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำที่จะทนเห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วย โดยเฉพาะมู่อวี่ฮองเฮา เฉียวเต๋อเฟย หรือแม้แต่ไท่จื่อ... พวกเขาเคยให้ความรักและเอ็นดูนางอย่างจริงใจแต่สุดท้าย... จวินลู่เอินก็ต้องกัดฟันหักห้ามใจ ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินการไปอย่างที่มันควรจะเป็น!เพราะถ้าวันนั้น นางตัดสินใจเข้าช่วยเหลือ ทำให้มู่อวี่ฮองเฮา เฉียวเต๋อเฟย และไท่จื่อยังมีลมหายใจ นางเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนี้จะเป็นอย่างไร เพราะทุกอย่างมันหลุดจ