All Chapters of เถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ: Chapter 41 - Chapter 50

จวินหลิงชางพุ่งตัวผ่านสายน้ำเข้าประชิดร่างบางที่เริ่มหมดแรงและกำลังจะจมดิ่ง เขาเอื้อมตวัดแขนแกร่งโอบรัดเอวบางของเสิ่นม่านอวี้ไว้แน่น ร่างของหญิงสาวนุ่มนิ่มทว่าเย็นเฉียบจนใจเขาหายวูบชายหนุ่มพาตัวนางผุดขึ้นเหนือผิวน้ำ เสิ่นม่านอวี้สำลักน้ำไอโขลก ๆ ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด ดวงตาเรียวปิดปรือก่อนจะหมดสติสลบไสลไปในอ้อมแขนของเขาจวินหลิงชางใช้มือเดียวโอบอุ้มร่างที่สลบไสล ส่วนอีกมือหนีบจับสายเชือกท้ายเรือ แตะเท้ากับกราบเรือหยาบ ๆ แล้วทะยานพาร่างทั้งสองขึ้นมาบนกราบท้ายเรือได้อย่างมั่นคงทันทีที่เท้าแตะพื้น เขาก็วางนางลงบนตัก จวินลู่เอินที่สังเกตการณ์มาตั้งแต่ต้นรีบก้าวเข้ามา “สือเอ๋อร์! อาอวี้เป็นอย่างไรบ้าง?”คำเรียกของพี่หญิง กอปรกับภาพที่มองเห็นตรงหน้าอย่างชัดเจน ไร้สิ่งใดปกปิด จึงทำให้จวินหลิงชางรู้ตัวทันทีว่าหน้ากากอสูรเทาเที่ยของเขาคงจะหล่นตกน้ำไปเสียแล้วยังไม่ทันที่จวินหลิงชางจะได้ตอบสิ่งใด หัวคิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นจนแทบผูกเป็นปม สายตาคมกริบมองสำรวจเสิ่นม่านอวี้ที่นอนสลบไปด้วยเนื้อตัวเปียกโชก สลับกับมองพี่หญิงที่อยู่ในชุดเสี่ยวเอ้อร์ของเรือ

เงาร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานผ่านกำแพงสูงข้ามเข้าสู่เขตท้ายจวนองค์หญิงใหญ่อย่างโจ่งแจ้ง โดยที่ไม่มีองครักษ์หน้าไหนกล้าเข้ามาห้าม ก่อนจะทิ้งตัวลงตรงหน้าเรือนซวงซิงเกอ ซึ่งเป็นเรือนพักของสองแฝดแห่งราชวงศ์จวิน ตัวเรือนภายนอกดูโอ่อ่า ทว่าแบ่งแยกปีกซ้ายขวาออกเป็นสองฝั่งเอกเทศกันอย่างชัดเจน เพื่อรองรับสองตัวตนที่แตกต่างกัน“ตามหมอหลวงมา! ด่วนที่สุด!” เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องท่ามกลางความเงียบสงบภายในจวนองค์หญิงใหญ่เมื่อบ่าวและสาวใช้เห็นว่าเจ้านายกลับมาในสภาพที่เปียกปอน ทุกคนก็รีบวิ่งวุ่นโกลาหลทันที จวินหลิงชางไม่สนใจสายตาใคร เขาเตะประตูเปิดออกแล้วก้าวฉับ ๆ พาร่างของเสิ่นม่านอวี้ตรงเข้าสู่ปีกฝั่งซ้ายของเรือน ตรงไปที่ห้องมั่วเยี่ยของเขาห้องมั่วเยี่ยคือห้องส่วนตัวของ ‘จวินหลิงชาง’ ฝาแฝดผู้พี่ที่เป็นผู้สำเร็จราชการ ตกแต่งด้วยเครื่องเรือนสีดำสนิทแฝงความดุดันเฉกเช่นแม่ทัพจับศึก ผนังห้องประดับด้วยกระบี่โบราณและแผนที่ทางการทหาร มีกลิ่นอายของไอสังหารและอำนาจดิบเถื่อนแผ่ซ่าน บนโต๊ะหนังสือมีหน้ากากอสูรเทาเที่ยวางทิ้งไว้อยู่หลายอันซึ่งตรงข้ามกับปีกฝั่งขวาอย

“แล้วเจ้าเป็นอย่างไรบ้างล่ะ?” จวินลู่เอินถามพลางทรุดตัวลงนั่งบนเตียง“ก็ดีขึ้นมากแล้ว พิษไข้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก” เสิ่นม่านอวี้บอกยิ้ม ๆ “ในเลือดข้ามีแต่แอลกอฮอล์ มันฆ่าเชื้อได้”จวินลู่เอินมองค้อนตาคว่ำ “งั้นชาตินี้ ทั้งข้าและเจ้าก็คงไม่มีทางป่วยไข้ตายหรอก ดื่มเหล้าแทนน้ำกันเสียขนาดนั้น!”“จริงสิ... ว่าแต่เรื่องที่เรือสำราญฟู่กุ้ยเป็นอย่างไรบ้างเล่า?” เสิ่นม่านอวี้ถามอย่างนึกขึ้นได้เพราะที่พวกนางสองคนปลอมตัวไปเป็นเสี่ยวเอ้อร์บนเรือสำราญฟู่กุ้ยก็เพื่อจับตามองเรื่องราวให้เป็นไปตามนิยาย หากเกิดสิ่งใดผิดเพี้ยนขึ้นมาจะได้แก้ไขทัน...พวกนางตั้งใจจะไปสังเกตการณ์จริง ๆ นะ... ไม่ได้มีความอยากรู้อยากเห็นเลยแม้แต่น้อย!“ก็เป็นไปตามนิยายที่ข้าเขียน ทางการเข้ามาสืบสวน แต่ก็ไม่พบพิรุธใด จึงสรุปให้เป็นอุบัติเหตุเท่านั้น สำหรับคนที่ตกน้ำก็สามารถช่วยชีวิตขึ้นมาได้ครบทุกคน โชคดีที่ชางเอ๋อร์และท่านน้ามู่อวี่อยู่ที่นั่น จึงได้สั่งการให้คนเร่งลงมาช่วยเหลือชาวบ้านได้อย่างรวดเร็ว”เสิ่

“พี่หญิงเสิ่น... ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน” เสียงออดอ้อนทุ้มต่ำดังขึ้นแหบพร่าที่ชิดริมหูของนาง เรือนร่างใหญ่โตที่กกกอดนางไว้เมื่อครู่เลื่อนพลันต่ำลง ซุกซบใบหน้าคมคายเข้ากับซอกคอของนางเสิ่นม่านอวี้ได้ยินเสียงสูดลมหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ เมื่อรับรู้ได้ว่าเขากำลังสูดกลิ่นหอมจากตัวนาง ไหล่บางยกขึ้นกันอย่างไม่รู้ตัว “มาคิดถึงอันใดกัน เจ้าก็นอนกอดข้ามาสองสามคืนแล้วมิใช่รึ?”การเบี่ยงตัวหนีของนางไม่ได้ทำให้จวินเหยียนสือท้อถอยเลยแม้แต่น้อย เขากลับตามติดซบหน้าลงบนไหล่ของนางแทน “ข้าหมายถึง... ข้าคิดถึงคืนที่ท่านข่มเหงข้าต่างหาก”เสิ่นม่านอวี้ถึงกับหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู เมื่อได้ยินวาจาตรงไปตรงมาเช่นนั้น “!!!”“สือเอ๋อร์...” เสิ่นม่านอวี้เรียกเสียงต่ำ นางหลับตาคุมลมหายใจให้ราบเรียบ แม้ว่าหัวใจจะกำลังเต้นระรัว “ข้าไม่ได้อยากแต่งงานออกเรือน...”ในสมัยโบราณเช่นนี้ บุรุษจะมีสามภรรยาสี่อนุก็เป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับคนในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดอย่างนาง นางทำใจยอมรับมันไม่ได้ ดูเอาเถิด... ในวินาทีแรกที่นาง

ปลายลิ้นร้อนของจวินเหยียนสือตวัดไล้โลมเลียปลายลิ้นของนางอย่างช่ำชอง ในขณะที่สองมือของเขาใช้ปลายนิ้วร่นชายเสื้อคลุมของนางขึ้นสูง อวดเรียวขาขาวเนียนกระจ่างใส เผยให้เห็นร่องรักที่กำลังเปียกแฉะ“อื้อ~~~” เสิ่นม่านอวี้ครางในลำคอ เมื่อจุดอ่อนไหวของนางสัมผัสได้ถึงท่อนเนื้อแข็งขึงที่ถูไถกลีบบุปผาของนางไปมา มือหนาของเขาเลื่อนโอบประคองบั้นท้ายที่ส่ายบิดเร่าขึ้นสูง ก่อนจะ...สวบ!“อึก! อื้อ!”ร่างบางสั่นสะท้าน เมื่อถูกความใหญ่โตเบียดเสียดแก่นกายรุกล้ำเข้ามา ช่วงล่างของนางตอดรัดสิ่งแปลกปลอมนั้นระรัว ยิ่งผลักดันให้จวินเหยียนสือขยับกายเข้าออก โหมแรงกระแทกกระทั้นเข้าไปลึกมากยิ่งขึ้น“อ่า... พี่หญิงเสิ่น” จวินเหยียนสือครางเสียงต่ำ เขาทิ้งใบหน้าลงซบ ลากปลายลิ้นเลียไปตามซอกคอระหงที่ชื้นเหงื่อ เมื่อช่วงล่างเริ่มขยับเข้าที่ เขาก็ไล้มือกลับขึ้นมา สอดประสานปลายนิ้วเกาะกุมมือน้อยทั้งสองข้างไว้แน่นเสิ่นม่านอวี้เสียวซ่านจนแทบทนไม่ไหว ทั่วร่างร้อนรุ่ม เรียกร้องสัมผัสจากฝ่ามือของเขาให้มากกว่านี้ ทว่าอาภรณ์ที่กั้นขวางกลับทำให้นางไม่