All Chapters of เถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากเริ่มการประมูล สิ่งของต่าง ๆ ประมูลไปอย่างราบรื่น บรรยากาศภายในโถงโปร่งของโรงประมูลจิ่วเป่าเกอก็เริ่มทวีความคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ หลงจู๊ใหญ่บนเวทีส่งยิ้มกว้าง พลางผายมือไปยังถาดกำมะหยี่สีแดงสดที่บ่าวรับใช้ประคองขึ้นมาบนนั้นมีป้ายหยกสีขาวนวลล้ำค่าสลักลวดลายมงคลอย่างวิจิตรสะท้อนแสงไฟเป็นประกายอบอุ่น“ทุกท่านโปรดฟัง! ของชิ้นต่อไปคือป้ายหยกโบราณเนื้อแกะมัน เป็นหยกเนื้ออุ่นชั้นเลิศขุดพบในสุสานเก่าแคว้นต้าโจว หากพกติดตัวจะช่วยปรับสมดุลหยินหยาง บำรุงลมปราณและสุขภาพร่างกาย เหมาะสำหรับบุรุษผู้สูงศักดิ์ยิ่งนัก! ราคาเริ่มต้นที่... สามพันตำลึงเงิน!”สิ้นเสียงหลงจู๊ใหญ่ บรรยากาศรอบโถงชั้นหนึ่งพลันคึกคักขึ้นมาทันที ทางฝ่ายหลินหว่านฉิงและพี่น้องที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่นาน บัดนี้ สาวใช้ข้างกายของนางชูป้ายไม้ขึ้น เพื่อเสนอราคาตามคำสั่งของเจ้านายทันที“สี่พันตำลึงเงิน!” เสี่ยวเอ้อร์ข้างเวทีขานรับเสียงดังเมื่อเห็นเช่นนั้น ฟางลี่เซียนที่คอยจับจ้องอยู่ตลอดก็รีบใช้พัดกลมสะกิดแขนเสิ่นหยางมี่ทันใด“มี่มี่ ดูนั่นสิ! คุณหนูสามหลินสั่ง

ณ ห้องเป่ยเฉิน ชั้นสาม“เจ้าไม่คิดจะประมูลช่วยน้องสาวบ้างเลยรึ?” จวินลู่เอินถามขึ้น ก่อนจะแกะเม็ดแตงโยนเข้าปากร่างระหงอีกคนที่นั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามพลันส่ายหน้าอย่างระอา “ไม่ล่ะ ในเมื่อนางอยากจะประมูลของเปย์ผู้ชาย นางก็ต้องทำเองสิ จะให้ข้ามาคอยช่วยได้อย่างไร... การประมูลก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าผู้ใดเงินถึงก็ได้ไป นางมีเงินไม่ถึงเองก็ต้องจำยอมแพ้ไปแต่โดยดี...”จวินลู่เอินยักไหล่อย่างไม่แยแส “ก็จริงอย่างเจ้าว่า...”“อีกอย่าง... เงินแต่ละอีแปะ ข้าก็หามาอย่างยากลำบาก มิสู้ข้านำเงินนี้ไปเปย์ผู้ชายของตัวเองไม่ดีกว่าหรือ?” เสิ่นม่านอวี้ยักคิ้วหลิ่วตาพลางเอ่ยกลั้วหัวเราะ “อย่างน้อย ถ้าข้าออกเงินเปย์เอง... ก็ยังได้หนุ่มน้อยหน้ามนกลับมาปรนเปรอให้ชื่นใจบ้างล่ะน่า!”“แหม... ก็ใช่น่ะสิ!” องค์หญิงใหญ่ค่อนขอด พลางตวัดตามองค้อนคว่ำ “ก็ยามนี้ เจ้าได้น้องชายของข้าไปปรนเปรอแล้วนี่!”ด้วยภาพที่ปรากฏตรงหน้าจวินลู่เอินคือจวินเหยียนสือ น้องชายในสายเลือดสวมชุดสีขาวนวลกำลังนั่งแกะเม็ดแตงใส

สุดท้าย การประมูลของโรงประมูลจิ่วเป่าเกอก็จบลงอย่างราบรื่น เกิดเสียงเล่าลือกล่าวขวัญถึงเจ้าของห้องตงหยางที่ใจป้ำนัก ทั้งช่วยประมูลป้ายหยกอุ่นให้คุณหนูสามหลินแห่งจวนจิ๋นอันโหวไปแสดงความกตัญญูแล้ว ยังใช้จ่ายเงินประมูลสร้อยข้อมือกลีบบัวหิมะในราคาสามหมื่นตำลึงเงินอีกด้วย!สองวันถัดมา ในยามเว่ย ณ โถงรับรองหลักของจวนจิ๋นอันโหว แสงแดดอ่อนรำไรทอดผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความผ่อนคลายและเป็นกันเองมากกว่าทุกคราเมื่อจิ๋นอันโหวนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานเคียงคู่กับหลินฮูหยิน ถัดลงมาด้านข้างคือบรรดาบุตรชายบุตรสาวที่นั่งเรียงตามลำดับอาวุโสส่วนหลินหว่านฉิงในชุดกระโปรงสีฟ้าครามปักลายเมฆมงคลดูอ่อนหวานงดงามราวกับดอกบัวหลวงที่เพิ่งผุดพ้นน้ำ นางนั่งประสานมือไว้ที่หน้าตักอย่างสงบเสงี่ยม ทว่าสายตาของนางกลับลอบมองไปทางประตูเป็นระยะทันทีที่เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นเข้ามาใกล้ ๆ ร่างสูงสง่าทรงอำนาจในชุดสีน้ำเงินเข้มปักดิ้นเงินลายพยัคฆ์เหยียบเมฆาของมู่หรงเจวี๋ยก็ปรากฏขึ้น ท่วงท่าของเขาช่างดูผ่อนคลายและเป็นกันเอง ไร้ซึ่งความถือตัวในฐานะอ๋องต่างแซ่เพียงหนึ่งเดียว มีเพี

ท่ามกลางผืนฟ้ายามราตรี ท้องน้ำกว้างใหญ่กลางเมืองหลวงสะท้อนแสงโคมไฟระยิบระยับ บนผิวน้ำอันเงียบสงบมีเรือสำราญฟู่กุ้ย ซึ่งเป็นเรือสำราญขนาดใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุดในแคว้นต้าเยี่ยนเรือสำราญฟู่กุ้ยทำจากไม้สักทอง สร้างเป็นอาคารสูงสามชั้นโอ่อ่าดุจวังลอยน้ำ แสงสีแดงจากโคมไฟมงคลนับร้อยดวงส่องสว่างจนทำให้ลำน้ำทั้งสายกลายเป็นสีทองอร่าม เสียงพิณและขลุ่ยผิวบรรเลงทำนองอ่อนหวานลอยมาตามลมโครงสร้างของเรือสำราญแบ่งสัดส่วนไว้อย่างชัดเจน โดยชั้นที่หนึ่งเป็นโถงกว้างขวาง มีทั้งเวทีนางรำและโต๊ะอาหารสลักลายจำนวนสามสิบโต๊ะจัดวางเว้นระยะห่าง โดยคิดราคาค่าจองโต๊ะละห้าสิบตำลึงเงิน แม้จะเป็นพื้นที่นั่งรวม แต่ก็แยกฝั่งบุรุษและสตรีด้วยฉากกั้นโปร่งแสงอย่างเป็นสัดส่วนตามธรรมเนียมชั้นสองจัดเป็นห้องส่วนตัวจำนวนสิบสองห้อง แบ่งออกเป็นด้านละหกห้อง ทุกห้องผนังทำจากไม้เนื้อแข็งบุผ้าไหมอย่างดี มีหน้าต่างและระเบียงส่วนตัวหันออกสู่แม่น้ำรับลมชมวิว ราคาจองห้องละห้าร้อยตำลึงเงินต่อคืนและชั้นสาม พื้นที่ทั้งชั้นถูกออกแบบให้เป็นห้องโถงรับรองขนาดใหญ่เพียงห้องเดียว มีระเบียงกว้างรอบทิศทางเพื่อความปลอ

“ไฟไหม้! ไฟไหม้มีควันพวยพุ่งอยู่ที่ท้ายเรือชั้นล่างเจ้าค่ะ!”เสียงกรีดร้องแว่วกังวานทะลุผนังไม้เข้ามาในห้องหยวนเซวีย ทำลายบรรยากาศหวานชื่นลงในพริบตา หลินหว่านฉิงสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มู่หรงเจวี๋ยรีบก้าวเข้ามาขนาบข้างนางพลางจับจ้องไปยังประตูห้องด้วยสายตาคมเหตุใดจึงเกิดเหตุร้ายเช่นนี้ขึ้นได้!เสี่ยวเอ้อร์เอและเสี่ยวเอ้อร์บีหันมามองหน้ากันตาลุกวาวนางร้ายลงมือแล้ว!จวินลู่เอินและเสิ่นม่านอวี้จึงเร่งประสานมือค้อมกายเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นคงอย่างรวดเร็วราวกับว่าเตรียมการมาเป็นอย่างดี“เรียนท่านอ๋อง คุณชาย คุณหนูทุกท่านโปรดอย่าเพิ่งตื่นตระหนก! เรือสำราญฟู่กุ้ยมีมาตรการความปลอดภัยรองรับ หากเกิดเหตุเพลิงไหม้ที่ท้ายเรือ ทุกท่านต้องเร่งอพยพลงบันไดไปยังโถงชั้นหนึ่ง เพื่อข้ามสะพานเรือกลับขึ้นฝั่งโดยด่วนที่สุดขอรับ ชั้นสองและชั้นสามไม่มีทางออกอื่นแล้ว โปรดตามพวกข้ามาเถิดขอรับ!”ยามที่จวินลู่เอินผลักบานประตูห้องส่วนตัวเปิดออก บรรยากาศภายนอกก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกลาหลอลหม่าน ประตูห้องส่วนตัวฝั่งซ้ายข