All Chapters of เถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ: Chapter 81 - Chapter 86

“ยังไงทั้งชางเอ๋อร์และคุณหนูหลินนั่นก็คงจะให้โดนยากันไม่ได้ทั้งคู่...” เสิ่นม่านอวี้ขมวดคิ้วอีกครั้ง “เดี๋ยวข้าไปซื้อตัวนางกำนัลคนนั้นซ้อนไว้อีกทีก็แล้วกัน ข้าจะสับเปลี่ยนจอกนั้น นางเอกจะได้ดื่มได้โดยไม่มีปัญหา”“แล้วบอกให้นางกำนัลคนเดิมทำชุดของนางเอกเปียกไหม? จะได้เป็นเรื่องที่ดึงนางออกมาจากงานเลี้ยง” จวินลู่เอินเสนอความคิด “มี่มี่จะได้เห็นว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผนแล้ว”ดวงตาเมล็ดซิ่งกลอกไปมาอย่างคิดทบทวน ระวังทุกช่องโหว่ที่อาจเกิดขึ้น “ได้... นางกำนัลทำตามแผนเดิมของมี่มี่ทุกอย่าง ชางเอ๋อร์ไม่ได้โดนยา แต่ออกไปรอที่ตำหนักฉืออัน ส่วนนางเอกก็ถูกทำให้ชุดเปียก ไปเปลี่ยนชุดที่นั่นเหมือนกัน”“ส่วนพ่อพระเอกก็จะสาระแนเป็นห่วงตามออกไป” จวินลู่เอินแค่นยิ้มทวนแผนการต่อ “ช่วยนางเอกออกมาแล้วโยนคุณหนูตัวประกอบเข้าไปแทน...”เสิ่นม่านอวี้จิ๊ปาก “ตรงนี้แหละที่ยาก... ชางเอ๋อร์ไม่ได้โดนวางยา แล้วจะเอายังไงกับคุณหนูคนนี้ดี?”จวินลู่เอินระบายยิ้มกว้างอย่างไม่ทุกข์ร้อน “อ

เสิ่นม่านอวี้ค่อย ๆ หันหน้าไปมองใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าเด็กดื้ออย่างช้า ๆ ลมหายใจเริ่มติดขัดและร้อนรุ่ม คอแห้งผากดั่งมีไฟลวก นางพึมพำตอบเสียงสั่นพร่า ร่างกายเริ่มอ่อนแรงจนมือเรียวต้องขยับไปขยับมา ขยำสาบเสื้อตรงอกของจวินเหยียนสือไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยว“ข้า... ข้าเผลอกินสุรา... ที่ถูกวางยาปลุกกำหนัดเข้าไปแล้ว...”จวินเหยียนสือขมวดคิ้วมุ่นทันที ด้วยแผนการในค่ำคืนนี้ เขาก็พอรู้มาบ้าง อีกทั้งจวินลู่เอินยังกำชับหนักหนาว่าไม่ให้พวกเขาแตะต้องจอกแก้วมั่วซั่ว เพื่อป้องกันการถูกวางยาปลุกกำหนัด!ดวงตาคู่คมทอประกายความตกใจและฉุนเฉียวขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะมองจอกแก้วว่างเปล่าในมือนาง แล้วถามด้วยความงุนงง “แล้วเหตุใดเมื่อครู่ท่านจึงไม่เททิ้งไปเล่า!”เสิ่นม่านอวี้ส่ายหน้าช้า ๆ ใบหน้าหวานยามนี้เริ่มซับสีเลือดแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดูและเย้ายวน ดวงตาปรือฉ่ำด้วยหยดน้ำตาแห่งความอัดอั้น“ก็เมื่อกี้อาชิวเอาแต่พูดว่าจะกินแทน ยื้อยุดไม่เลิกจนเหมือนข้าโดนสะกดจิตอยู่ในหัว... พอเจ้าส่งเสียงทักขึ้นมาจากด้านหลัง ข้าตกใจจนสะดุ้ง... ก็เลยเผลอซดหมดจอกไปเล

“อึก! อ่ะ อ๊า~~” ร่างบางสะดุ้งเฮือก เมื่อถูกลำกายของชายหนุ่มพุ่งทะยานเข้าไปจนสุดความยาว ความใหญ่โตเบียดแน่นจนนางแทบจุก เอวบางถูกบิดร่อนไปมาด้วยความอุธัจแต่มีหรือที่จวินเหยียนสือจะยอมให้นางถอยห่าง สองมือตรึงเอวของเสิ่นม่านอวี้ไว้แน่น แล้วจึงเริ่มขยับเอวสอบของตนเองเข้าออกบ้าง!“อ๊ะ... ดะ เดี๋ยวสิ อึก งื้ออออ” เสียงครางกระเส่าดังกังวานไปทั่วตำหนักกว้างสอดประสานไปกับเสียงเนื้อกระแทกเนื้อที่จวินเหยียนสือบรรจงปลุกเร้าขึ้นทีละน้อยดวงตาจิ้งจอกเข้มขึ้นตามแรงอารมณ์ เมื่อเห็นเรือนร่างบอบบางโยกไหวไปตามแรงกระแทก ดวงตาเมล็ดซิ่งที่เขาหลงใหลปิดแน่น ในขณะที่ริมฝีปากบางกลับร้องครวญครางไม่เป็นภาษาแรงกระแทกที่สอดแทรกเข้าไป ทำให้สาบเสื้อคลุมชั้นในของนางเริ่มเลื่อนหลุดไปทีละน้อย เปิดเปลือยผิวกายสีชมพูอวบอิ่มให้เขาได้ยลเต็มสองตา ยิ่งยามที่สองมือน้อยเลื่อนมาจับมือหนาของเขาที่ตรึงเอวของนางอยู่ท่อนแขนเรียวก็ยิ่งบีบอกอวบให้แนบชิดยั่วตา จวินเหยียนสือกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ก่อนจะโน้มหน้าลงต่ำ อ้าปากงับเม็ดอิงเถาสีชมพูที่บิดส่ายไปมาอย่างอดใจไม่ไหว