All Chapters of เถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ: Chapter 21 - Chapter 30

ท่ามกลางแสงอาทิตย์แรกของวันที่สาดส่องผ่านม่านหมอกบางเบาลงมา เสียงตะโกนเรียกลูกค้าของเหล่าพ่อค้าแม่ค้าที่เร่งมือจัดวางสินค้าของตนดังขึ้นสลับกับเสียงล้อเกวียนที่บดลงบนถนนสายทอดยาวในตลาดกลางเมืองหลวงสองฝั่งข้างทางเรียงรายไปด้วยแผงลอยละลานตา ทั้งผักสดเขียวชอุ่ม ปลาในถังไม้ที่ดีดตัวขึ้นจนน้ำสาดกระเซ็นโดนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมา รวมถึงควันร้อนจากซาลาเปานึ่งที่ลอยส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลชาวบ้านในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบต่างเดินจับจ่ายเลือกซื้อของกันอย่างมีชีวิตชีวา บ้างยืนต่อรองราคาเสียงดัง บ้างทักทายกันอย่างสนิทสนม สร้างสีสันให้แก่ผู้คนต่างถิ่นได้อย่างน่าทึ่ง“โอ้! วันนี้ คุณหนูสามมาส่งเหล้าเองเลยหรือ?” ลุงจง เจ้าของร้านอาหารแห่งหนึ่งเอ่ยทัก ด้วยความสนิทสนม เนื่องจากพวกเขาสั่งซื้อเหล้าจากโรงเหล้าเสิ่นเชียนมาตั้งแต่รุ่นบิดาของพวกนางเสิ่นหยางมี่ยิ้มรับคำทักทายนั้น “ข้ามาส่งเหล้าเองถึงที่เช่นนี้แล้ว ไม่ทราบว่าลุงจงจะจ่ายค่าเหล้าด้วยเงินตำลึงหรือว่าจะลงบัญชีค้างไว้ก่อนดีเล่า?”ลุงจงหัวเราะเสียงดัง “เถ้าแก่น้อยมาเองเช่นนี้ ข้าจะกล้าลงบัญช

เมื่อก้าวข้ามธรณีประตูไม้แกะสลักเข้ามาภายในร้านเครื่องหอมจิ่นเซียงเกอ จมูกของพวกนางก็พลันได้กลิ่นหอมบางเบาที่ชวนให้ผ่อนคลายตรงกลางร้านมีกระถางกำยานทองเหลืองรมดำฉลุลายเมฆามงคล ส่งควันสีขาวเป็นสายบางเบาลอยม้วนตัวขึ้นสู่เพดานอย่างอ้อยอิ่ง แสงแดดภายนอกที่ส่องผ่านม่านผ้าไหมผืนบางเข้ามาจวินลู่เอินและเสิ่นม่านอวี้เดินลึกเข้ามาในร้านด้วยความตื่นตาตื่นใจ นอกจากชั้นไม้ที่วางขายถุงหอมหลากหลายสีสันเรียงรายแล้ว ยังมีชั้นวางโถโหลสมุนไพรสีสันต่าง ๆ แน่นขนัดบริเวณโต๊ะไม้ยาวสำหรับเลือกกลิ่นมีอุปกรณ์ละลานตา ไม่ว่าจะเป็นครกบดยาหินอ่อนขนาดเล็กหลายใบวางเรียงรายพร้อมสากคู่ใจ สำหรับใช้บดสมุนไพรแห้งให้แตกตัวพอดี ตาชั่งทองเหลืองขนาดเล็ก ช้อนและคีมคีบเงิน สำหรับตักแบ่งสมุนไพร เพื่อไม่ให้กลิ่นจากมือมนุษย์ไปเจือปนเมื่อมีสมุนไพรที่ต้องการใส่ภายในแล้ว รูปลักษณ์ด้านนอกของถุงหอมก็สำคัญไม่แพ้กัน ผนังอีกด้านหนึ่งของร้านจึงเต็มไปด้วยม้วนผ้านานาชนิด ทั้งผ้าไหมแก้ว ผ้าต่วน และผ้าไหมเนื้อละเอียดที่ผ่านการฉลุรูเล็ก ๆ เพื่อให้กลิ่นหอมระเหยออกมาได้ง่ายนอกจากนี้ ยังมีถุงหอมสำเร็จรูปที

ภาพที่ทุกคนในร้านเครื่องหอมจิ่นเซียงเกอเห็นก็คือร่างของบุรุษผู้หนึ่งในชุดผ้าไหมสีเข้มกำลังยืนซ้อนอยู่หลังแม่นางน้อยคนหนึ่งในชุดสีชมพูกลีบบัวบุรุษผู้นั้นกำลังชูมือประคองโถเครื่องหอมที่อยู่บนชั้นวางสูง คาดเดาได้ว่าแม่นางน้อยผู้นั้นน่าจะกำลังพยายามเอื้อมมือไปหยิบโถเครื่องหอม แต่เอื้อมไม่ถึงและโถกำลังจะเอียงตกลงมานางจึงได้ร้องอุทาน พร้อมกับร่างสูงที่เดินเข้ามาจากด้านหลัง ยื่นมือแกร่งข้ามไหล่ของนางไปประคองโถนั้นไว้ได้ทันอย่างนิ่มนวล แผ่นหลังของนางจึงแนบชิดไปกับแผงอกของเขา“อ๊ะ! ขอบคุณเจ้าค่ะ!” แม่นางผู้นั้นรีบก้าวถอยหลังเล็กน้อย เพื่อเว้นระยะห่าง ใบหน้าเนียนพลันขึ้นสีระเรื่อด้วยความตกใจและตื่นเต้น เมื่อครู่ในระยะประชิด นางยังได้ยินเสียงหัวใจและกลิ่นไม้จันทน์หอมจากร่างของเขา“คุณหนูต้องการโถเครื่องหอมนี้ใช่หรือไม่?” มู่หรงเจวี๋ยหยิบโถลงมาส่งให้ พร้อมก้มลงมองใบหน้าหวานแม่นางน้อยช้อนตาขึ้นมองสบตาและกล่าวขอบคุณเสียงนุ่ม เอื้อมมือไปรับโถนั้นมาถือไว้ “ขอบคุณเจ้าค่ะ... เอ่อ... ท่านคือ...”มู่หรงเจวี๋ยยกยิ้มละมุน &l

จวินเหยียนสือเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง พลางหรี่ตาลงต่ำ โน้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกโด่งแทบจะชนกับแก้มเนียนใส“ท่านไม่ถือ... แต่ข้าถือ ข้าเป็นบุรุษบริสุทธิ์ผุดผ่องที่อยู่แต่ในห้องหอ ถูกท่านเด็ดดมชิมรสชาติไปจนหมดสิ้นเช่นนี้แล้ว แล้วข้าจะปล่อยให้ท่านสะบัดก้นหนีไปดื้อ ๆ ได้อย่างไร? ท่านต้องรับผิดชอบข้าสิ!”อย่าว่าแต่ไม้อ่อนเลย คนผู้นี้เห็นทีต้องเอาท่อนไม้หนา ๆ มาฟาดสักทีถึงจะตื่น!แต่เมื่อในมือไม่มีท่อนไม้ เสิ่นม่านอวี้จึงใช้กำปั้นทุบลงบนอกของเขาแทน “รับผิดชอบอันใดกัน ในเมื่อเจ้าไม่ได้เสียหายตรงไหนเลยแม้แต่น้อย มีแต่ได้เปรียบเสียด้วยซ้ำ!”จวินเหยียนสืออาศัยจังหวะนั้นรวบจับข้อมือเล็กของนางไว้เบา ๆ พลางคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ เสิ่นม่านอวี้แทบจะมองเห็นหูและหางของเจ้าหมาเด็กตัวนี้ที่กระดิกไปมาอย่างย่ามใจต่อให้เขาจะมีอายุยี่สิบปีเป็นหนุ่มวัยฉกรรจ์แล้ว แต่ทว่าในสายตาของเสิ่นม่านอวี้ที่อายุมากกว่าเขาสองปีก็ยังมองว่าอีกฝ่ายเป็นเจ้าหมาเด็กดื้ออยู่ดี!“ข้าได้เปรียบแล้ว แต่ข้าก็อยากได้ตัวพี่หญิงเสิ่นด้วยนี่”วาจาตรงไปตรงมาอย

เสิ่นม่านอวี้พลันหน้าตึงขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นเอินเอินเคยบอกไว้ว่าต่อไป น้องสามจะขนเงินทองสมบัติไปเปย์ให้พ่อพระเอกคนนั้นจนหมดสิ้น นี่อะไร... เพิ่งจะต้นเรื่องก็เริ่มเปย์กันแล้วรึ!?“ได้อย่างไรกัน?” เสิ่นว่านชิวร้องขึ้นมา “เจ้าก็ได้ยินอยู่แล้วว่าเราตั้งใจจะเปิดตัวสุราตะวันฉายในงานฉลองของฝ่าบาท หากเจ้าเอาไปให้ผู้อื่นก่อนเช่นนี้ ฝ่าบาทจะมองพวกเราอย่างไรกัน!?”“ข้าก็แค่... อยากให้เขาได้ลิ้มลองสุราชั้นเลิศของโรงเหล้าเราก็เท่านั้น” เสิ่นหยางมี่บ่นอุบอิบ “พี่หญิงรองไม่เห็นต้องโมโหถึงเพียงนั้นเลย”เสิ่นว่านชิวพ่นลมหายใจออกทางจมูก “จะไม่ให้ข้าโมโหได้อย่างไร เรารายงานห้องเครื่องไปแล้วว่าวันนั้นจะส่งสุราเลิศรสที่ไม่เคยวางขายมาก่อนไป หากอิ้งอ๋องลิ้มรสไปแล้ว แล้วทูลว่าเขาเคยชิมมาแล้ว เจ้าคิดว่าหัวของพวกเราจะยังอยู่บนบ่าดีหรือไม่? ในข้อหาที่หลอกลวงเบื้องสูงเช่นนี้!”เสิ่นม่านอวี้ถอนหายใจยาว ยกมือขึ้นมานวดขมับอย่างจนใจ สองหูฟังน้องรองพร่ำบ่นน้องสาม ส่วนน้องสามก็เถียงน้องรองกลับเป็นระยะเหตุใ