All Chapters of เถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ: Chapter 51 - Chapter 60

คำว่าท้องจากปากนาง ทำให้จวินเหยียนสือหยุดการเคลื่อนไหว เขาเงยหน้าขึ้นสบตาของเสิ่นม่านอวี้อย่างจริงจัง“พี่หญิงเสิ่นไม่อยากมีลูกกับข้าหรือ?”คนถูกถามถึงกับสูดลมหายใจลึก เมื่อเจ้าหมาเด็กถามด้วยใบหน้าที่น่าสงสาร แววตาจิ้งจอกที่เคยเปล่งประกายสดใสกลับหม่นลงในพริบตาด้วยความคิดที่ว่านางไม่ต้องการเขา... และลูกของเขา!สองมือเล็กยกขึ้นประคองแก้มของเขาไว้ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาคู่นั้น“สือเอ๋อร์... ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากมีลูกกับเจ้า แต่ตอนนี้ ข้ายังไม่พร้อมที่จะมีลูก...” ...จะโดนพระเอกฆ่าตายตอนไหนก็ยังไม่รู้... แล้วจะให้มาคิดเรื่องมีลูกได้ยังไงเล่า!?ดวงตาจิ้งจอกของเขากลิ้งกลอกไปมาอย่างครุ่นคิดในคำพูดของนาง“นั่นหมายความว่าท่านอยากมีลูกกับข้า แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ใช่หรือไม่?” จวินเหยียนสือตีความหมายของนางอย่างตรงประเด็นทุกคำพูด“...” เสิ่นม่านอวี้ที่นิ่งไป “อา... เจ้าจะว่าอย่างนั้นก็ได้”“ได้!” จวินเหยียนสือรับคำอย่างรวดเร็ว “เรื่องมีลูก ท่านอยากมีตอนไหนก็มี ข้าตา

เสิ่นม่านอวี้เรียกอย่างไม่รู้สึกตัว แต่นั่นก็ทำให้จวินหลิงชางรู้สึกตัว แล้วรีบประคองให้นางกลับไปนั่งลงบนเตียง ก่อนจะผละออกห่างอย่างรวดเร็วราวกับต้องของร้อน ชายหนุ่มขยับหน้ากากเล็กน้อยเพื่อสร้างความมั่นใจว่ายังอยู่ดี พลางเอ่ยเสียงขรึม“โปรดระวังด้วย ท่านยังไม่หายดี” เขาปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบ ก่อนจะเริ่มรายงานสถานการณ์ตามหน้าที่ “ข้าได้รับแจ้งว่าเมื่อตอนรุ่งสางมีกลุ่มคนบุกเข้าไปปล้นที่โรงเป่าแก้วเสิ่นซิง ยามนี้ทางการได้เข้าไปสอบสวนและเร่งล่าตัวคนร้ายแล้ว แม้ว่าคนเฝ้าจะมีได้รับบาดเจ็บบ้าง แต่ก็ไม่สาหัสแต่อย่างใด ทว่า... ด้านทรัพย์สินเกิดความเสียหายค่อนข้างมาก”เสิ่นม่านอวี้หน้าซีดเผือด มือบางขยุ้มผ้าห่มแน่น “เสียหายค่อนข้างมาก... เสียหายอย่างไรเพคะ?”“จากที่สืบสวนและเก็บหลักฐานในที่เกิดเหตุ พวกมันไม่ได้มุ่งหวังเงินทอง แต่ทว่าจงใจทำลายจอกแก้วภายในโรงเป่าแก้วเสียมากกว่า” จวินหลิงชางสบตานางผ่านหน้ากากอสูร “น้องสาวของท่านทั้งสองนางต่างเร่งรุดเข้ามาตรวจสอบแล้ว นางรายงานว่าจอกแก้วที่เตรียมใช้ในงานฉลองการครองราชย์ครบส

เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อ เงาร่างสูงอีกสายหนึ่งในชุดสีขาวนวลก็ก้าวฉับ ๆ เข้ามาในห้องไป๋อวิ๋น เสิ่นม่านอวี้เลิกคิ้วมองด้วยความฉงน ด้วยยามปกติ จวินเหยียนสือมักจะแต่งกายเรียบร้อยสุภาพดุจหยกสลักแต่พอมาวันนี้ อาภรณ์ของเขากลับดู... ยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบเท่าใดนัก สาบเสื้อเบี้ยวไปข้างหนึ่ง ราวกับว่ารีบร้อนสวมใส่มาหานาง...?หรือว่าจะง่วนอยู่กับการคุมไฟหน้าเตาต้มยาจนเสื้อผ้าหลุดลุ่ยกระมัง?แต่ช้าก่อน! ตอนที่ชางเอ๋อร์บอกว่าเขาไปต้มยา มันมีกลิ่นโกหกนี่!ดวงตาราวผลซิ่งหรี่ลงอย่างไม่รู้ตัว ในขณะที่จวินเหยียนสือขยับรอยยิ้มสดใสราวกับแสงตะวัน แม้ว่าในใจกำลังเต้นระรัวด้วยความเหนื่อยหอบที่เมื่อครู่เพิ่งผลัดเปลี่ยนชุดให้เสร็จเรียบร้อยภายในอึดใจ เขายกถาดถ้วยยาเข้ามาใกล้ พลางแสร้งหันซ้ายหันขวาทำตาโตมองรอบห้อง“เอ๋... พี่หญิงเสิ่น ท่านพี่ของข้าไปแล้วรึ?”ประโยคคำถามของเขาไม่มีความเท็จซะนิดเดียว! ก็ตามลำดับราชวงศ์ จวินหลิงชางเป็นท่านพี่ของเขาจริง ๆ !“อืม... เพิ่งไปเมื่อครู่นี้เอง” เสิ่นม่านอวี้พยักหน้ารับ สายตายังคงจับจ้องใบหน้าหม

กว่าที่เสิ่นม่านอวี้จะได้รับอนุญาตจากจวินเหยียนสือให้ก้าวขาออกจากจวนองค์หญิงใหญ่กลับจวนสกุลเสิ่นได้ เวลาก็ล่วงเลยไปถึงสามวันเต็ม ร่างกายของนางยามนี้ฟื้นฟูจนกระปรี้กระเปร่าไร้พิษไข้ ทว่าลึก ๆ กลับยังรู้สึกหน่วงล้าที่บั้นเอวราวกับผ่านการควบม้าพยศมาหลายคืนติดต่อกันเมื่อรถม้าเคลื่อนออกจากจวนองค์หญิงใหญ่ นางก็สั่งให้เร่งพาไปที่โรงเป่าแก้วเสิ่นซิงด้วยความร้อนใจ ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือภาพของน้องสาวทั้งสอง...เสิ่นว่านชิวและเสิ่นหยางมี่ที่ยามนี้ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าควันไฟ ใต้ตาดำคล้ำประหนึ่งสยงเหมา ท่ามกลางช่างฝีมือที่กำลังเร่งสลับกะเป่าแก้วกันอย่างเอาเป็นเอาตาย โดยมีทั้งช่างฝีมือของโรงเป่าแก้วและจากจวนองค์หญิงใหญ่ที่มาร่วมด้วยช่วยกันเสียงไฟในเตาหลอมคำรามต่ำ จอกแก้วไวน์ที่ขึ้นรูปเสร็จเรียบร้อยวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ยามนี้ ใกล้จะครบตามจำนวนร้อยยี่สิบใบที่ถูกทุบทำลายไปแล้วโดยในระหว่างสามวันที่เสิ่นม่านอวี้พักฟื้น จวินหลิงชางก็คอยรายงานผลการสืบสวนอย่างต่อเนื่อง ซึ่งได้ความว่าคนร้ายเหล่านั้นคือคนงานของโรงเป่าแก้วที่เป็นคู่แข่งทางการค้าของโรงเป่าแ

เช้าวันรุ่งขึ้นที่หน้าประตูใหญ่ของจวนจิ๋นอันโหวได้มีการจัดตั้งโรงทานเพื่อแจกจ่ายโจ๊กข้าวกล้องแปดสมบัติร้อน ๆ ให้แก่ราษฎรยากไร้ในเมืองหลวง ตั้งใจเป็นการสะเดาะเคราะห์และสร้างเสริมบุญกุศลให้แก่ทุกคนในจวนช่วงยามสาย บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก โต๊ะไม้ตัวยาวถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ บนนั้นมีถังไม้ใบเขื่องสองใบตั้งอยู่ ควันสีขาวลอยกรุ่นส่งกลิ่นหอมละมุนของข้าวใหม่ที่เคี่ยวจนเนื้อเนียนละเอียด ปะปนกับความหอมมันของพุทราจีน เมล็ดบัว ถั่วแดง และเก๋ากี้ที่ต้มจนเปื่อยนุ่มชวนน้ำลายสอบรรดาชาวบ้านและคนยากไร้ต่างพากันเข้าแถวเรียงหนึ่งยาวเหยียด ถือถ้วยกระเบื้องดินเผาในมือด้วยแววตาเปี่ยมไปด้วยความหวังหลินหว่านฉิงในชุดผ้าฝ้ายสีเขียวอ่อนเรียบง่ายประดับเพียงปิ่นไม้ธรรมดายืนยิ้มแย้มแจ่มใส มือบางประคองทัพพีไม้คอยตักโจ๊กร้อน ๆ แจกจ่ายให้แก่ทุกคนด้วยความอ่อนโยนอย่างไม่ถือตัว โดยมีเยี่ยนจื่อ สาวใช้คนสนิทคอยช่วยหยิบจับอยู่ข้างกาย“คุณหนูสามหายดีแล้วหรือ?”น้ำเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่แฝงความห่วงใยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาหลินหว่านฉิงสะดุ้งน้อย ๆ พลันหันไปสบเข้ากับดวงต