All Chapters of THE ALOOF BILLIONAIRE'S SWEET OBSESSION: Chapter 141 - Chapter 150

Madilim na nang makarating si Jillian sa ospital.Pamilyar sa kanya ang lugar. Ito rin ang ospital kung saan siya dinala noon dahil sa pinsala sa paa—noong araw na unang nagtagpo ang landas nila ni Bryan.Pero ibang-iba ang pakiramdam niya ngayon.Mula nang matanggap niya ang tawag ni Greg, hindi na siya mapakali. Halos hindi niya maintindihan ang sinabi nito dahil sa sobrang kaba. Ang malinaw lang sa kanya, paparating na sa ospital ang ambulansyang lulan si Bryan.At binaril ito.Iyon lang ang sapat para manlamig ang buong katawan niya.Pagdating niya sa gate, agad siyang pinahinto ng mga guwardiya. Mas mahigpit ang seguridad kaysa dati. Halos doble ang bilang ng mga bantay at halatang may malaking nangyari dahil maging ang bawat sasakyang pumapasok ay masusing sinusuri.Tinawagan niya agad si Noah. Ilang sandali pa, nakatanggap ng abiso ang mga guwardiya at saka lamang siya pinadaan.Nagmamadali siyang bumaba ng sasakyan kaya bahagyang napilipit ang kanyang bukung-bukong. Napangiwi

“May sipon ka ba?” nakangiting tanong ng isang nars.Hinimas ni Greg ang ilong niya. “Wala naman. Baka may nagkukuwento lang tungkol sa akin.”Napatawa ang nars. “Mukhang maraming nag-iisip sa’yo sa labas.”“Huwag kayong gumawa ng kuwento. Matino akong tao,” sagot ni Greg habang itinataas ang isang kilay. “Marami lang talaga akong kaibigan. Hindi ko naman kasalanang palakaibigan ako.”Nagkatinginan ang mga nars bago sabay-sabay na natawa.Ilang araw pa lamang silang magkakakilala, pero naging pamilyar na agad si Greg sa halos lahat ng nars sa floor. Hindi naman iyon nakapagtataka. Madali siyang pakisamahan, masayahin, at laging may baong biro.Alam din niya kung kailan dapat tumigil. Kapag maraming ginagawa ang mga nars, hindi siya nanggugulo. Pero kapag tahimik na ang paligid at wala silang gaanong ginagawa, saka siya nakikipagkuwentuhan. Minsan ay nagdadala pa siya ng prutas at meryenda para sa kanila.Kaya mula nang maospital si Bryan, halos kilala na siya ng mga nars sa bawat shif

Nanlaki ang mga mata ni Greg. Bahagyang nakaawang ang kanyang mga labi habang nakatitig kay Rowena, na para bang hindi agad pumasok sa isip niya ang ibig sabihin ng sinabi nito.Ilang segundo siyang hinintay ni Rowena. Ngunit nang makitang wala pa rin siyang reaksyon, unti-unting nawala ang tapang sa mga mata nito.“Pasensya na. Mukhang mali ang pagkakaintindi ko.”Tatalikod na sana ito at iaabot ang kamay sa switch nang biglang natauhan si Greg.Mabilis niyang nahawakan ang kamay nito.Bago pa makapagsalita si Rowena, inilapit na niya ito sa pinto at yumuko upang halikan.Nagulat ang babae, ngunit ilang segundo lang ang lumipas bago niya ipulupot ang mga braso sa leeg ni Greg at gantihan ang halik nito.Doon tuluyang nawala ang kaba ng binata.Hindi niya alam kung tama ba ang ginagawa niya. Sa totoo lang, wala siyang karanasan. Ang mga eksenang napapanood niya sa pelikula ay mukhang napakadali, pero ngayong siya na mismo ang naroon, hindi niya malaman kung saan ilalagay ang kamay niy

Matapos magpaalam sa pamilya ng tiyahin ni Jillian, umuwi na sila ni Bryan sa The Mansion.Pagdating nila, nagpahinga muna si Bryan habang nagpalit naman ng damit si Jillian. Ilang araw din silang halos nakakulong sa ospital kaya gusto niyang lumabas kahit saglit para makapag-unat at makalanghap ng sariwang hangin.Nang makita siya ni Scott, agad itong lumapit sa kanya. Halatang miss na miss siya ng malaking aso dahil halos hindi tumigil sa pagkawag ang buntot nito.Napangiti si Jillian at hinimas ang ulo nito. “Gusto mong sumama?”Parang naintindihan siya ni Scott dahil lalo itong naging excited.Isinama niya ito sa pag-jogging sa paligid ng The Mansion. Hindi naman sila nagtagal. Sapat lang para pagpawisan siya nang kaunti at gumaan ang pakiramdam niya.Pagbalik nila, wala na si Bryan sa sala.Dumiretso si Jillian sa kuwarto at nadatnan niyang walang tao roon, pero sarado ang pinto ng banyo.Lumapit siya at kumatok.“Bryan, nandiyan ka?”Maya-maya ay bumukas ang pinto.Wala nang suo

Nang lumitaw si Yuan mula sa dulo ng hallway, kusang nakahinga nang maluwag si Emma. Kanina pa siya hindi komportable sa lalaking pilit na kumakausap sa kanya, at kahit ilang beses na niyang ipinahiwatig na gusto na niyang umalis, ayaw pa rin nitong tumigil.“Yuan…” tawag niya nang makalapit ito.Hindi agad nagtanong ang binata. Napansin muna nitong malamig ang mga kamay niya at bahagyang nakabukas ang jacket niya, kaya inayos nito ang zipper hanggang leeg. “Ang lamig-lamig, hindi mo man lang inayos ang suot mo. Mamaya niyan magkasakit ka pa.”“Sandali lang naman kasi dapat ako rito,” sagot ni Emma, pero napansin niyang nagbago ang ekspresyon ni Yuan nang humarap ito sa lalaking kausap niya.“May kailangan ka pa ba sa girlfriend ko?”Nagdilim ang mukha ng lalaki. “Hindi mo alam ang buong kuwento. Matagal na kaming magkakilala ni Emma bago ka pa dumating.”“Okay. At ano naman?” kalmadong tanong ni Yuan. Nang sabihin nitong baka hindi niya lubos na kilala si Emma at baka ginagamit lang