All Chapters of THE ALOOF BILLIONAIRE'S SWEET OBSESSION: Chapter 41 - Chapter 50

Nang makarating si Jillian sa café, naroon na si Sonia.Nakaupo ang babae sa isang tahimik na bahagi ng café, tuwid ang likod at halatang hindi komportable sa paghihintay. Ganoon pa rin ang dating nito—elegante, confident, at sanay na nasusunod ang gusto.Pero sa pagkakataong ito, hindi na nag-abala si Jillian na magpakita ng dating paggalang.Diretso siyang umupo sa tapat nito.“Ano bang kailangan mong sabihin sa akin? Sabihin mo na.”Kalmado ang boses niya.Walang galit.Pero wala ring takot.Bahagyang kumunot ang noo ni Sonia.Sa mga nauna nilang pagkikita, maingat at magalang pa si Jillian sa kanya. Ngayon, parang ibang tao na ang kaharap niya.Naiinis siya, pero pinigilan niya iyon.May mas mahalaga siyang pakay.“Pwede kong palampasin ang perang ginastos ni Marco para sa pagkain ng mga kaklase at katrabaho mo,” malamig na sabi ni Sonia. “Pero hindi ko kayang balewalain ang medical expenses ng tatay mo at ang mga gastusin para makahanap ng trabaho kayong magkakapatid.”Hindi nagb

Tahimik na nakaupo si Jillian sa sofa matapos ang pag-uusap nila ni Sonia.Paulit-ulit na umiikot sa isip niya ang mga sinabi ng babae.Hindi niya alam kung alin ang mas mabigat—ang nalaman niyang halos pitong araw nang hindi kumakain si Marco, o ang katotohanang ginagamit ni Sonia ang sitwasyon nito para pilitin siyang bumalik sa anak nito.Pero sa kabila ng lahat, hindi niya kayang balewalain ang kalagayan ni Marco.Matagal siyang nakatitig sa cellphone bago tuluyang nagdesisyon.Kinuha niya ito at tinawagan ang numero ni Marco.Hindi niya inaasahang sasagutin iyon.Pero ilang ring lang, may sumagot.“Sandali lang, ipapasa ko agad sa kanya.”Boses iyon ni Sonia.Makalipas ang ilang segundo, narinig ni Jillian ang mabilis na mga yabag, kasunod ang mabigat at pagod na paghinga ng isang lalaki.Parang biglang bumigat ang dibdib niya.“Jillian?”“Marco.”May halatang gulat at saya sa boses nito.“Tinawagan mo ako…”Saglit itong natahimik bago bahagyang tumawa.“Akala ko hindi na talaga

Paulit-ulit na binasa ni Jillian ang mga mensaheng natanggap niya.Kahit simpleng mga salita lang ang mga iyon, ramdam na ramdam niya ang saya at excitement ng mga taong matagal niyang nakilala habang ginagawa niya ang mga report tungkol sa lugar.Napahawak siya sa dibdib at bahagyang bumilis ang paghinga.Matagal na niyang sinusubaybayan ang hindi pa natatapos na building project na iyon.Ilang beses na siyang pumunta roon para mag-interview. Sa paglipas ng panahon, hindi na lamang mga source ang turing niya sa ilan sa mga residente. Naging kaibigan na rin niya ang mga ito.Nakikita niya kung paano sila namuhay sa isang lugar na tila nakalimutan na ng lahat.Nakikita niya ang mga matatandang araw-araw na naghahanap ng paraan para makaraos.Nakikita niya ang mga pamilyang pilit ginagawang tahanan ang mga gusaling hindi pa maayos.At higit sa lahat, nakikita niya ang mga batang tila walang pakialam sa hirap ng kanilang paligid.Minsan, tumatakbo ang mga ito sa pagitan ng graba at mga g

Tiningnan ni Yuan si Jillian nang may halong duda, saka bahagyang kumunot ang noo.“Basta mag-ingat ka rin. Huwag kang masyadong lutang sa buong araw. Baka isang araw, may makapagbenta sa’yo ng kung ano-ano, tapos ikaw pa ang tumulong magbilang ng perang ibinigay mo sa kanila.”Napakunot ang noo ni Jillian.“Talaga bang mukha akong ganoon katanga?”Napangisi si Yuan. Sa halip na umatras, lalo pa siyang nang-asar.“Hindi ko naman sinabi na tanga ka.”“Pero iyon ang ibig mong sabihin.”“Hindi. Ang ibig kong sabihin, madali kang lokohin.”“Aba!”Agad na tinaas ni Jillian ang kamay para hampasin siya.Pero mabilis na umiwas si Yuan.“Hahaha! Kita mo? Mabilis ka ngang magalit!”“Yuan!”Tumawa ito habang mabilis na tumatakbo palayo. Tatlong malalaking hakbang lang ang ginawa niya bago makarating sa elevator. Pagbukas ng p***o, mabilis siyang pumasok at bago pa siya maabutan ni Jillian, nagsara na ang elevator.“Ang kapal talaga ng mukha mo!”Mula sa loob ng elevator, narinig pa niya ang mala

Miss na kita.Paulit-ulit na umalingawngaw iyon sa isip niya.“Bryan…”Sa unang pagkakataon, hindi niya namalayan na hindi na niya ito tinawag na Sir Bryan.Napansin iyon ni Bryan.Bahagyang gumalaw ang mga labi nito.“Ulitin mo.”Napakurap siya.“Ano?”“Pangalan ko.”Lalong uminit ang mukha niya.“Bryan.”Mas lumalim ang ngiti nito.“Mas gusto ko iyan.”Napailing si Jillian.“Ang yabang mo.”“Hindi.”Bahagya itong lumapit.“Matagal ko lang gustong marinig mula sa’yo.”Napahinto ang hininga ni Jillian.Hindi niya alam kung bakit, pero parang bawat salita nito ay unti-unting tinatanggal ang distansyang matagal nilang itinayo sa pagitan nila.“Bakit mo ako nami-miss?” tanong niya, halos pabulong.Tinitigan siya ni Bryan.“Hindi ko rin alam noong una.”Saglit siyang napayuko.“Akala ko sanay lang akong wala ka.”Muling tumingin ito sa kanya.“Pero nang hindi kita makita…”Huminto ito.“Napansin kong tahimik.”Bahagyang kumurap si Jillian.“Mas tahimik kaysa dati.”Napalunok siya.“Hindi