All Chapters of ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน: Chapter 91 - Chapter 100

จวนแม่ทัพไป๋แห่งเปี้ยนจิ้งลมหนาวแห่งยามดึกพัดผ่านระเบียงทางเดินของจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลไป๋ ใบไม้แห้งร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินศิลาส่งเสียงกรอบแกรบราวกับเสียงกระซิบของภูตผี ภายในห้องหนังสือลับที่ปิดทึบ แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่างสลัว เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังยืนกุมกระบี่ประจำกายแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว“จดหมายมาจากฝั่งโน้นอีกแล้วขอรับ” ทหารนายนึงถือม้วนจดหมายอีกหลายสิบม้วนเข้ามาไป๋เหวินหลง แม่ทัพใหญ่แห่งเปี้ยนจิ้งผู้กุมกำลังทหารครึ่งหนึ่งของเมืองหลวง กำลังเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายที่บีบคั้นหัวใจจนแทบแหลกสลาย“เพียงเพราะข้ามีตำแหน่งว่าที่ราชบุตรเขยงั้นหรือ!!”บนโต๊ะไม้ทึบตรงหน้าเขา มีจดหมายลับตราประทับของตำหนักฉางหัวและราชสำนักฝ่ายในวางอยู่หลายฉบับ เนื้อความในนั้นชัดเจนจนไม่ต้องตีความหยางตง ผู้ที่กำลังจะเป็นองค์รัชทายาทในไม่ช้า และ ฮองเฮา ผู้เป็นมารดา กำลังเดินหน้าแผนการกบฏลอบปลงพระชนม์องค์จักรพรรดิ เพื่อชิงบัลลังก์มังกรมากำไว้ในมือ และที่น่ากลัวที่สุดคือ พวกเขากำลังใช้สายสัมพันธ์ทางสายเลือดและอำนาจของตระกูลไป๋เป็นบันไดไต่เต้า โดยคาดหวังว่าแม่ทัพไป๋ผู้เป็นว่าท

ตอนนี้ไม่ใช่แค่ตำแหน่งรัชทายาทแล้วที่เขาต้องการ เพราะเขาต้องการสิ่งที่มันยิ่งใหญ่กว่านั้น หยางตงต้องการครอบครองใต้หล้าต่างหาก!!“สั่งคนของเราเตรียมพร้อม รวมถึงกองกำลังลับๆของเจ้าเจ็ดด้วย ถึงวันแต่งตั้งเมื่อไหร่ ข้าจะ…ประกาศให้ใต้หล้ารู้ข้าจะยิ่งใหญ่กว่าทุกคน!!” ขันทีเสิ่นที่ก้มหน้าอยู่แอบมองเขาด้วยแววตาเกลียดชัง หากไม่ใช่ความละโมบในสมบัติ มีหรือที่คนในตระกูลเสิ่นจะถูกกำจัด9ชั่วโคตร หลังได้รับคำสั่งเขาเดินออกไปในความมืด ไม่นานก็เจอกับชายชุดดำ ก่อนจะยื่นจดหมายลับให้“หากท่านอ๋องแห่งเป่ยโจวไว้ชีวิตข้า ข้าจะรวบรวมหลักฐานให้ทั้งหมด!!” ขันทีเสิ่นที่อยู่ข้างกายหยางตงมานาน เห็นความอำมหิตและการเหยียบย่ำชีวิตผู้คนมานับครั้งไม่ถ้วน และครั้งนี้เขาจะไม่ทน เขาจึงเตรียมหลักฐานไว้เงียบๆมานานพอควร“ท่านอ๋องกล่าวว่า ถึงเวลาให้เจ้ายุยงเขาให้ถึงที่สุด ดันให้เขาขึ้นไปยังที่สูง ตกลงมาจะได้เจ็บหนักที่สุด!!” ขันทีเสิ่นเองเข้าใจว่า องครักษ์เงาผู้นี้คือคนของอดีตพระชายารัชทายาทไป๋รั่วซี ที่ตอนนี้รับตำแหน่งอ๋องแห่งเป่ยโจว แต่เขาไม่รู้เลยว่าไม่ใช่…ทุกย่างก้าวที่จะจัดการหยางตง คนที่จะนำทัพคือห่าวหราน อดีตรัชทายา

องค์จักรพรรดิรับม้วนกระดาษมาเปิดดู พระเนตรที่โรยราพลันทอประกายแสงสีเลือดด้วยความกริ้วโกรธ พระหัตถ์ที่ถือกระดาษสั่นเทาอย่างรุนแรง “หยางตง ลูกอกตัญญู! เจ้า... เจ้ากล้าคิดการใหญ่ถึงขนาดจะปลงพระชนม์เราเลยหรือ!!”“เสด็จพ่อ อย่าไปหลงเชื่อคำพูดของมันนะพ่ะย่ะค่ะ! มันใส่ร้ายป้ายสีลูก!!“ หยางตงหน้าซีดเผือด เข่าทรุดลงกับพื้นด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว “หลักฐานพวกนี้... มันกุขึ้นเองทั้งสิ้น” สายตาที่แสดงว่าหวาดกลัวมองหาคนของตนแต่ไร้วี่แวว“กุขึ้นงั้นหรือ?”เสียงทุ้มกังวานและทรงอำนาจดังขึ้นจากประตูหน้าท้องพระโรง ร่างสูงสง่าในชุดเกราะเต็มยศของ แม่ทัพไป๋เหวินหลง ก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง เบื้องหลังของเขาคือทหารรักษาพระนครและกองกำลังทหารม้าตระกูลไป๋ที่เคลื่อนพลเข้ามาควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดไว้ในกำมืออย่างเบ็ดเสร็จ“เจ้า!!”หยางตงเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ เมื่อเห็นไป๋เหวินหลง คนที่เขาส่งจดหมายไปเกลี้ยกล่อมและคาดหวังว่าจะยืนอยู่ข้างเดียวกัน บัดนี้กลับยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม พร้อมกับถือหลักฐานจดหมายฉบับจริงที่ประทับตราของตำหนักฉางหัวในมือ!“แม่ทัพไป๋! เจ้า!! เจ้าทรยศข้าหรือ!!” หยางตง

ร่างหนาในชุดอาภรณ์สีทองอร่ามทรุดลงไปกุมหัวใจก่อนจะไอออกมาเป็นโลหิตสีแดงชาดแค่ก! แค้ก!“ฝ่าบาท!!” สนมเฉิงที่อยู่ริมสุดรีบรุดเข้มาช่วย แต่ฝ่าพระหัตถ์ยกขึ้นมาห้ามปรามเอาไว้“เรื่องนั้น พ่อผิดเอง””อย่ารู้สึกผิดเลยพ่ะย่ะค่ะ ก่อนหน้านี้กระหม่อมทำหน้าที่ของตนเองได้เป็นอย่างดี วันนี้ไม่มีสิ่งใดติดค้างแล้ว ขอบพระทัยเสด็จพ่อที่เมตตารับตระกูลเก่าของเสด็จแม่ไว้ดูแลอย่างดี และยังจัดทำสุสานให้อย่างสมพระเกียรติ“ มือหนาหยิบม้วนกระดาษออกจากอกเสื้อก่อนจะลงไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าพระบิดา”ราชโองการเปล่านี้ เสด็จพ่อมอบให้ลูกในวันที่ลูกยอมเรียกฮองเฮาว่าเสด็จแม่ วันนี้ลูกของใช้สิทธิ์ที่พึงมี“ฝ่ามือสั่นเทายื่นไปรับกระดาษสีทองที่รอเขียนราชโองการด้วยความเจ็บปวด”กระหม่อมปราถนาจะอยู่กับรั่วซีอย่างสงบ ในแผ่นดินเป่ยโจ อย่าได้…ลุกล้ำเข้าไป เราจะเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกัน กระหม่อมขอไร้ตัวตนในราชสำนักพ่ะย่ะค่ะ“ สายตาที่ทอดพระเนตรมองบุตรชายที่แบกราชวงศ์มาทั้งชีวิตด้วยความรู้สึกผิด”ห่าวหราน เจ้าคิดดีแล้วหรือ?“ แม้เห็นสายตาแน่วแน่ของบุตรชาย แต่ก็อยากจะถามให้แน่ใจเผื่อเขาเปลี่ยนใจอีกหน”พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอเป็นเรื่องสุดท

ฮองเฮากรีดร้องด้วยความตกใจ รีบวิ่งเข้าไปประคองบุตรชาย น้ำตาแห่งความสิ้นหวังไหลพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสายไป๋เหวินหลงก้าวเข้าไปใกล้ เงื้อมดาบขึ้นสูงเพื่อปิดฉากความวุ่นวายทั้งหมดในคราเดียว ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง...“หยุดมือเถอะ แม่ทัพไป๋”เสียงทุ้มอันคุ้นเคยดังแว่วมาจากมุมมืดอีกด้านหนึ่ง ทุกคนต่างชะงักและหันไปมองตามเสียงนั้น ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์เรียบง่ายแต่สง่างามก้าวเดินออกมาจากม้าศึกสีหมอก ดวงตาคมกริบทอประกายความเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความมืดมนต์“อดีตรัชทายาท!!” ไป๋เหวินหลงชะงักมือที่ถือดาบ ลดลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ “เหตุใดพระองค์จึงเสด็จมาที่นี่พ่ะย่ะค่ะ? ที่นี่อันตรายเกินกว่าที่พระองค์จะมาข้องแวะแล้ว”ห่าวหรานกวาดสายตามองภาพความพินาศตรงหน้า ภาพของน้องชายและแม่เลี้ยงผู้เคยเหยียบย่ำชีวิตเขาและมารดา บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงผู้แพ้ที่ไร้ซึ่งหนทางสู้ ความรู้สึกโกรธแค้นในอดีตกลับไม่ได้ผุดขึ้นมาในใจอย่างที่เคยคิด เขารู้สึกเพียงความว่างเปล่าและความโล่งใจที่หลุดพ้นจากวังวนอันน่าอึดอัดนั้น“ข้าแค่มาร่ำลาเมืองหลวงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินทางไปสู่ดินแดนที่ไม่มีการแย่งชิง” ห่าวหรานเอ่ยด้วยน้ำ