All Chapters of ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน: Chapter 131 - Chapter 138

บรรยากาศภายในเมืองหลวงต้าเซี่ยในยามนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสุขและความยินดี ท้องถนนทุกสายถูกประดับประดาด้วยโคมไฟสีแดงและผ้าแพรต่วนสีทองอร่าม ท้องฟ้าโปร่งใสไร้เมฆหมอก ราวกับฟ้าดินกำลังร่วมอวยพรให้กับงานมงคลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งรัชศกใหม่ พระราชพิธีอภิเษกสมรสและการสถาปนาแต่งตั้ง “เฉิงหว่านหรง” ขึ้นเป็นพระนางฮองเฮาเคียงบัลลังก์ของฮ่องเต้ซีอวิ๋นตึก ตึก ตึก ฝีเท้าบางเบาแต่มั่นคง เดินเข้ามายังท้องพระโรง เหล่าขุนนางต่างมองด้วยสายตาชื่นชม เพราะนอกจากใบหน้าที่งดงามแล้ว ยังมีความสามารถที่ใครในใต้หล้าล้วนประจักษ์มาแล้วทั้งสิ้น เฉิงหว่านหรงในชุดฉลององค์ฮองเฮาสีแดงปักลายหงส์ทองคำสลับดิ้นเงิน 1,000 เข็ม งดงามตระการตาจนผู้พบเห็นต้องตะลึงงัน ใบหน้ารูปไข่แต่งแต้มด้วยเครื่องประดับมุกและหยกแท้ ทว่าดวงตากลับฉายแววสุขุมนุ่มลึก นางก้าวเดินเคียงคู่กับฮ่องเต้ซีอวิ๋นผู้ทรงฉลองพระองค์มังกรทองสง่างาม ท่ามกลางเสียงแซ่ซ้องถวายพระพร “ทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่นๆ ปี” ที่ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วทั้งพระราชวัง“จากนี้แผ่นดินทอง ต้องขอร้องให้เจ้าช่วยดูแล” มงกุฎหงส์ถูกสวมลงบนพระเศียรของเฉิงหว่านหรง ทั้งใ่าบาทยัง

ฮ่องเต้ซีอวิ๋นทรงชะงักไปเล็กน้อย พระเนตรทอดมองพระชายาคู่บัลลังก์ด้วยความสนใจ “อุบายที่แยบยลอย่างนั้นหรือ? หว่านหรง… เจ้ามีแผนการอันใดลองว่ามาซิ” ฮองเฮาหว่านหรงแย้มพระสรวลอย่างมั่นใจ นางก้าวเข้ามาใกล้พระแท่นมังกร ก่อนจะอธิบายแผนการอันล้ำลึกให้ฟังอย่างเป็นระบบ “ทูลฝ่าบาท ปัญหาของชาวบ้านหูเป่ยในยามนี้ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่มีแรงกาย แต่พวกเขา ‘เสพติดความสบาย’ และคิดว่าทางการจะต้องเลี้ยงดูพวกเขาไปตลอดชีวิตโดยไม่ต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อ หากเรายังคงแจกจ่ายเสบียงและเงินทองให้เฉกเช่นเดิม พวกเขาก็จะยิ่งนอนรออย่างไร้จิตสำนึก ดังนั้น วิธีการแก้เผ็ดที่ดีที่สุด มิใช่การใช้โซ่ตรวนล่ามพวกเขาไปทำงาน แต่เป็นการใช้ ‘กฎแห่งความจริงและการคัดสรร’ เพคะ”“กฎแห่งความจริงและการคัดสรรคือสิ่งใดกัน?” ซีอวิ๋นตรัสถามด้วยความใคร่รู้“หม่อมฉันเสนอให้ฝ่าบาททรงออกพระราชโองการด่วนที่สุดไปยังแคว้นหูเป่ย โดยปรับเปลี่ยนนโยบายการช่วยเหลือเสียใหม่” หว่านหรงกล่าวด้วยแววตาเป็นประกาย “ประการแรก ทางการจะไม่แจกเสบียงและเงินทองให้โดยเปล่าประโยชน์ แก่ผู้ที่แข็งแรงสมบูรณ์อีกต่อไป ผู้ใดที่ปฏิเสธงานขุดลอกคลอง จะถูกตัดสิทธิ์การรับความช่วย

นางข้าหลวงข้างกายรับพระบัญชา ก่อนเดินออกไปจัดการหว่านหรงประทับนั่งสง่างามบนพระแท่นหงส์ ดวงเนตรกวาดมองบรรดาสตรีเบื้องล่างด้วยความรู้สึกสมเพชระคนเยือกเย็น นางไม่ได้เอ่ยคำทักทายใดๆ ออกมาในทันที ปล่อยให้ความเงียบกดดันพวกนางจนเริ่มตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวทันใดนั้น เสียงกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้นที่ลานด้านนอก “หลบไปนะนังสารเลว! เจ้ากล้าดีอย่างไรมาแย่งที่นั่งชมสวนของข้า ข้าเป็นถึงสนมเอกตระกูลอวี๋เชียวนะ!”“ฮึ! สนมเอกตระกูลอวี๋แล้วอย่างไร? ข้ามาจากตระกูลแม่ทัพใหญ่แดนเหนือ ฝ่าบาทเพิ่งทรงประทานปิ่นหยกนี้ให้ตระกูลของข้า เจ้าต่างหากที่ต้องรู้จักที่ต่ำที่สูง!” เสียงตวาดแว้ดตอบโต้ด้วยความอวดดีดังขึ้นตามมา ก่อนที่เสียงตบหน้าฉาดใหญ่จะสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ จนเหล่าสนมคนอื่นๆ ในท้องพระโรงต่างพากันตกใจหน้าถอดสี“เจ้า!! เจ้ากล้าตบข้า มิรู้หรือท่านพ่อข้าเป็นใคร!! ปิ่นหยกนั่น ยามยกเกี้ยวเจ้าวัง สนมก็ได้กันทุกคน!! เจ้ากล้ายกตนขึ้นว่ากลายเป็นคนโปรดงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!!” เพี้ยะ คนโดนตบใช่ว่าจะยอม นางสวนกลับทันควัน ส่วนอีกคนก็หมดเวลาจะเย่อหยิ่ง ทั้งคู่ตบตีกันเหมือนสตรีในหอคณิกาไม่มีผิด!!“ลากตัวมา

“ทูล…ทูลฮองเฮาโปรดทรงเมตตาด้วยเพคะ! สนมซุนเป็นฝ่ายเริ่มแย่งของข้าก่อนนะเพคะ!” สนมตระกูลจ้าาร้องไห้ฟูมฟาย“หุบปาก!” หว่านหรงตรัสตัดบทด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือก “พวกเจ้าเข้ามารับใช้ในวังหลวง เพื่อเป็นตัวแทนความสมานฉันท์ของแผ่นดิน มิใช่เข้ามาเพื่อทำตัวเป็นอันธพาลแย่งชิงของเล่นเหมือนเด็กไร้เดียงสา หยกชิ้นนี้เป็นของที่เราเป็นผู้ทูลขอให้ฝ่าบาทพระราชทานให้แก่สนมทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน แต่พวกเจ้ากลับนำมาใช้เป็นข้ออ้างในการก่อความวุ่นวายงั้นหรือ!!”ฮองเฮาหว่านหรงทรงกวาดพระเนตรมองสตรีทั้งสองด้วยแววตาเด็ดขาด ก่อนจะสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “นำตัวสนมจ้าวและสนมซุนไปขังไว้ที่คุกมืดสำนักนางกำนัล เป็นเวลาเจ็ดวันโดยไม่ให้แตะต้องอาหารดีๆ นอกจากน้ำและข้าวต้มเปล่าๆ และให้ริบทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมดเข้าคลังหลวงเพื่อเป็นการลงโทษฐานทำลายระเบียบวังหลัง!!!”“ฮองเฮาโปรดเมตตาด้วยเพคะ! หม่อมฉันจะไม่กล้าอีกแล้ว!” เสียงร้องคร่ำครวญดังระงม แต่มันไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง เพราะองครักษ์หลวงก้าวเข้ามาหิ้วปีกพวกนางออกไปอย่างรวดเร็ว ความเด็ดขาดและเฉียบแหลมของหว่านหรงทำให้ไม่มีสนมหน้าไหนกล้าคิดลองดี