All Chapters of ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน: Chapter 71 - Chapter 80

เรื่องการไปมาของนางไม่ใช่สิ่งต้องห้าม เพราะการดูแลตำหนักหลังนางยังทำหน้าที่ของตนเองได้เป็นอย่างดี และการที่ไปยังจวนสกุลไป่บ่อยๆ ก็เป็นเพราะว่ามีบางอย่างที่นางต้องจัดการ“พระชายาก็คงเหนื่อยแย่แล้ว ช่วงนี้ร่างกายของเราไม่ค่อยสู้ดีนัก อีกใจก็สงสารรัชทายาทที่ทำงานแทนเราตั้งมากมาย” คำพูดนี้ห่าวหรานประสานมือขึ้นมาอย่างอดไม่ได้“มิได้ลำบากอันใดพ่ะย่ะค่ะ รู้จักใช้คนหน่อย ก็พอให้วางใจได้หลายอย่าง” ฝ่าบาทพยักหน้าเห็นด้วย เพราะขุนนางที่รัชทายาทเลือกให้มาช่วยงานนั้น ฝีทือดีและแก้ไขงานได้ตรงจุด“ตอนนี้พ่อส่งคนไปรับองค์ชายรองกลับมาจากภูเขา จริงๆก็อยากจะทาบทามแม่นางเฉิงหว่านหรง บุตรสาวใต้ท้าวเฉิงมาเป็นพระชายาให้กับองค์ชายรอง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็คงต้องรอให้ทั้งคู่ทำความรู้จักกันเอาไว้เสียก่อน พวกเจ้าคิดเห็นเช่นไร“พูดมาถึงตรงนี้ทั้งนางและพระสวามีมิได้แสดงอาการเช่นไรออกมา มีเพียงพระสนมเฉิงที่มีท่าทางเกรงอกเกรงใจ“องค์ชายรองอยู่บนเขามานาน เรื่องการรักใคร่อาจจะยังไม่ประสงค์ที่จะอยากรับพระชายานะเพคะ” องค์ฮ่องเต้หยุดใช้ความคิดเพียงคู่ก่อนสุดท้ายจะพยักหน้า“เช่นนั้นก็ควรที่จะต้องทำให้ทั้งคู่ได้ศึกษาดูใจกัน

“เรื่องความเหมาะสมหรือไม่สกุลไป๋ไม่เคยมีคำว่าไม่เหมาะสม เพียงแต่กับตัวบุคคล จะต้องให้เราพูดอีกหรือว่าสตรีเช่นแม่นางไป๋จิ่งเจาผู้นี้ควรค่าแก่การยกขึ้นมาเป็นชายาเอกหรือไม่ เรื่องนี้หากเจ้ายืนยันว่าจะต้องรับผิดชอบนาง ทั้งๆที่วันนี้พึ่งก้าวเท้าเข้ามาในราชวังในรอบ12ปี ข้าก็จะย่อมตามใจ!!” พระสุรเสียงแน่วแน่ทำให้ไป๋จิ่งเจาแทบกระอักเลือด แต่ยามนี้จำต้องยอมฝืนทนรับคำดูถูกไปก่อน แม้ไม่ได้องค์รัชทายาท แต่ขอเป็นเพียงสะใภ้รองก็ยังดีกว่า อย่างน้อยๆสตรีในใต้หล้าแห่งนี้ นางก็ถือว่ามีความโชคดีอยู่มากเพราะครอบครัวมีความสัมพันธ์อันดีกับราชวงศ์“สนมเฉิงถึงแม้ว่าเจ้าจะไม่ใช่มารดาผู้คลอดองค์ชายรองออกมา แต่เจ้าก็เลี้ยงเขาหลายมาอีกขวบปี เจ้ามีความคิดเห็นเยี่ยงไร” ขันทีที่ไปตามสนมเฉิงเดินมาพร้อมพระชายาองค์รัชทายาท ถูกเอ่ยถามใคร่ขอความคิดเห็น แต่ใครบ้างไม่รู้ ว่าสตรีที่เคยมีเรื่องฉาวโฉ่ จะเอาสิ่งใดมาเหมาะควร!!“เรียนฝ่าบาท เมื่อเดือนก่อนพระองค์พึ่งพระราชทานมงคลสมรสให้กับแม่นางจิ่งเจาและนักโทษจื่อซวน แต่บัดนี้ทุกอย่างกับตาลปัตร แม้จื่อซวนจะเป็นนักโทษและยกเลิกการสมรสไปแล้ว แต่ความสัมพันธ์เก่าก่อน ไม่ใช่เรื่องที

ไป๋รั่วซีละสายจากบัญชีในมือ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา นางรับเทียบเชิญมาเปิดอ่านผ่านๆ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ"ประสานรอยร้าวอย่างนั้นหรือ?" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นด้วยความขบขัน "เกรงว่าน้ำชาถ้วยนั้นคงไม่ได้มีไว้จิบเพื่อความสำราญกระมัง แต่อาจจะเตรียมไว้ต้อนรับวิญญาณของข้าเสียมากกว่า""เช่นนั้น... พระชายาจะทรงปฏิเสธเทียบเชิญนี้หรือไม่เพคะ? บ่าวเกรงว่านี่จะเป็นหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดรอไว้" ฟู่เหนียงเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง"ปฏิเสธทำไมเล่า ในเมื่อพี่หญิงใหญ่ของข้าอุส่าห์ตั้งใจเตรียมการต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ หากข้าไม่ไปนางคงเสียน้ำตาด้วยความผิดหวังแย่" ไป๋รั่วซีลุกขึ้นยืน ชายผ้าโปร่งบางพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน "เตรียมรถม้าเถอะ วันพรุ่งนี้เราจะไปเยี่ยมเยียนจวนตระกูลไป๋กันเสียหน่อย ไปดูซิว่าคนฉลาดแกมโกงอย่างนาง จะงัดแผนการตื้นเขินหรือกลอุบายใดมาใช้ตบตาข้าอีก"เช้าวันรุ่งขึ้น รถม้าประดับตราสัญลักษณ์ประจำตำหนักรัชทายาทเคลื่อนตัวมาจอดเทียบหน้าประตูจวนตระกูลไป๋ การปรากฏตัวของไป๋รั่วซีในฐานะพระชายารัชทายาทผู้เป็นที่โปรดปรานสร้างดีใจและตื่นเต้นให้แก่บ่าวไพร่ในจวนเป็น

ภาพของหญิงสาวผู้เย่อหยิ่งในวันนั้น บัดนี้กลายเป็นเพียงนักโทษผู้พ่ายแพ้ต่อเกมการเมืองและเล่ห์เหลี่ยมของตนเองอย่างสมบูรณ์แบบ ไป๋รั่วซีหันหลังกลับเดินเคียงข้างองค์รัชทายาทห่าวหราน ตรงไปหาบิดามารดา“เมื่อพี่หญิงถล้ำลึก และยากจะถอนตัว ข้าต้องกันนางออกห่างจากราชวงศ์เจ้าค่ะ” นางบอกบิดามารดาอย่างจนใจ เพราะหากปล่อยพี่สาวแต่งเข้าวัง รับรองว่า…จุดจบคือการประหารเท่านั้น!!“ชีวิตทุกคนในจวนสกุลไป๋ข้าพยายามรักษาเอาไว้ให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ” บิดาเดินเข้ามาก่อนจะกอดบุตรสาวคนเล็กเอาไว้“พระชายาทำดีที่สุดแล้ว ภายหน้านางอาจจะแย่งชิงกับคนอื่นๆต่อ จุดจบจะเป็นเช่นนี้หรือ? ดีที่พระชายายังปรานี” เรื่องนี้ทุกคนทำใจไว้แล้วระดับนึง ไม่มีใครคาดว่าไป๋จิ่งเจาไม่เคยรามือต่อน้องสาวแท้ๆ“ขันทีหลวง ออกราชโองการ พระชายารองรัชทายาทมีจิตวิปลาส ไม่อาจทำหน้าที่พระชายารองให้องค์ชายรองหยางตงได้…ส่งนางไปสำนึกผิดชอบที่อารามซานไถ หากจิตใจยังไม่สะอาด ก็ไม่ต้องกลับมา!!” เสียงเฉียบขาดของรัชทายาทห่าวหรานทำไป๋จิ่งเจาหมดหวัง นางทรุดหน้าลงพื้น ก่อนจะมองสนางข้าหลวงข้างการที่องค์ชายรองส่งมาอยู่ด้วย เร้นกายหายไปเงียบๆ”ที่นางหลุดออกไปได้เพ

ณ ตำหนักบูรพา ไป๋รั่วซีมองดูแผนที่แคว้นที่กางอยู่บนโต๊ะ นางชี้ไปยังจุดยุทธศาสตร์สำคัญบริเวณชายแดนเหนือหูเป่ยที่เชื่อมต่อกับเส้นทางการค้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นสามี“หม่อมฉันขออนุญาตเดินทางตามเสด็จไปสำรวจการค้าที่เมืองใกล้เคียงดีหรือไม่เพคะ อย่างน้อย... การปรากฏตัวของพระชายารัชทายาทในพื้นที่ใกล้เคียง จะช่วยดึงดูดสายตาของคนฝั่งนั้น และทำให้แผนการของพระองค์แนบเนียนยิ่งขึ้น”ห่าวหรานขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง ทว่าเมื่อเห็นประกายความเด็ดเดี่ยวในดวงตาคู่สวยของภรรยา รอยยิ้มจางๆ ก็ผุดขึ้นที่มุมปากขององค์รัชทายาท“เจ้าช่างเป็นภรรยาที่หาญกล้ายิ่งนัก... ถ้าเช่นนั้น… เราไปจัดการกวาดล้างขยะพวกนี้ให้หมดจดพร้อมกันเถอะ”ป้อมปราการแห่งโชคชะตา สายน้ำเชี่ยวกรากสีขุ่นคลั่กม้วนตัวตีฟองฟอดเข้าซัดกระแทกโครงสร้างไม้และหินของเขื่อนกั้นน้ำเหนือหูเป่ยจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงคำรามของอสูรร้ายในตำนาน “น้ำมาแล้ว ทำตามแผน!!” เสียงทหารตะโกนต่อๆกัน ชาวบ้านบางขึ้นที่สูงทันท่วงที ราวกับพร้อมรับเหตุการณ์แบบนี้อยู่แล้ว“จำเอาไว้ จนกว่าทหารหลวงจะกลับไป พวกเจ้าจงทำตัวให้เหมือนไม่ได้มีชีวิตอยู่ที่น