All Chapters of ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน: Chapter 101 - Chapter 110

ซีอวิ๋นก้าวขึ้นบันไดมาด้วยท่าทางอิดโรย ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่ริมระเบียงอย่างไม่ถือตัว ก่อนจะคว้ากาชาขึ้นมาเทใส่ถ้วยดื่มรวดเดียวหมดจดด้วยความกระหาย“อย่าเอ่ยถึงเลยพี่ใหญ่!” ซีอวิ๋นถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ตั้งแต่ท่านสละตำแหน่งแล้วโยนภาระทั้งหมดมาให้ข้า ข้าก็แทบไม่ได้นอนติดต่อกันสามเดือนเต็ม! ฎีกากองสูงท่วมหัว ขุนนางหัวดื้อพวกนั้นก็เอาแต่ทะเลาะกันเรื่องจัดสรรงบประมาณแคว้นเหนือแคว้นใต้ ข้าทนฟังเสียงถกเถียงกันจนหูชา เลยแอบหนีราชการมาพักผ่อนกายาที่เป่ยโจวสัก20วัน!! ข้าผิดมากนักหรือไง!!”ไป๋รั่วซีอดหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อเห็นสภาพของฮ่องเต้หนุ่มผู้เลื่องชื่อในความปรีชาสามารถด้านความอดทน แต่ยามนี้กลับทำตัวเหมือนเด็กหนุ่มหนีเที่ยว นางผละตัวออกจากอ้อมกอดของห่าวหรานเพื่อไปรินชาถ้วยใหม่ให้แขกคนสำคัญ“หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาท! เอ้ย ไม่สิ หม่อมฉันคารวะองค์ชายสาม หรือจะให้เรียกว่าฝ่าบาทดีเพคะ?” ไป๋รั่วซีแกล้งเย้าเล่น“โถ่ รั่วซี อย่าซ้ำเติมข้าเลย ข้ามาที่นี่ในฐานะน้องชายคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่ฮ่องเต้” ซีอวิ๋นทำหน้ามู่ทู่“อ่อ ข้านึกว่าเจ้ามาตามหาแม่นางเฉิงหว่านหรงเสียอีก” ไป๋รั่วซีเอ่ยถึงสตรีที่เป็นส

สตรีที่มีใบหน้าสวยสะกดใจพยักหน้ารับ”เหตุใดฝ่าบาทจึงไม่ตรัสกับหม่อมฉันตรงๆ“ เมื่อถูกสตรีที่เป็นรักแรกถามเช่นนั้น อาการประหม่าก็แสดงออกให้เห็น”เรา เราคิดว่า เราไม่คู่ควร เมื่อก่อน…เรากลัวเจ้าลืมเรื่องระหว่างเรา“ จักพรรดิผู้ยิ่งใหญ่และเย็นชาที่สุดในตำหนักมังกร บัดนี้กลับคล้ายเด็กน้อยกระทำความผิด”หม่อมฉันไม่ลืม ไม่ลืมว่า…ในวัยเด็กที่เป็นเพียงลูกบุญธรรมสกุลเฉิน หม่อมฉันมีใครคอยแกล้ง แต่ก็ปกป้องเช่นกัน คนๆนั้นประกาศก้องว่า…เขาแกล้งหม่อมฉันได้คนเดียวคนอื่นไม่มีสิทธิ์!!“ ความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมาราวดอกเห็ด เขานึกย้อนว่าหัวใจมีนางตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ได้คำตอบ“ซีอวิ๋น…ข้าเสี่ยงชีวิตไปช่วยท่านก็จริง แต่ท่านไม่จำเป็นต้องมาตอบแทนโดยการผูกใจไว้กับข้า” หว่านหรงพูดจบก็เตรียมเดินหนี “ตอนที่ข้าถูกพี่รองป้อนยาพิษ ชีวิตนั้นนับว่าตายไปแล้ว แต่เจ้าดึงข้ากลับมาจากขุมนรก ชีวิตนี้ของข้าเท่ากับเจ้าเป็นเจ้าชีวิต!!”ย้อนไปเมื่อ10เดือนก่อน ณ โรงน้ำชาเยี่ยนหวัง เขาถูกจวิ้นโจวหรืององค์ชายเจ็ดแห่งต้าเซี่ยชักชวนมาเที่ยวดูกิจการลับๆที่แอบเปิดไว้ แต่ใครเลยจะคิดว่านั่นคือกลลวง จริงๆแล้วองค์ชายเจ็ดชวนเขามาที่นี่เพ

สายลมหนาวพัดผ่านผืนป่าไผ่โอนเอนระลอกแล้วระลอกเล่า ส่งเสียงเสียดสีกันราวกับเสียงกระซิบแห่งความลับ ในเรือนพักหลังเร้นลับที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีองค์ชายสามซีอวิ๋นที่ยังคงนอนซมอยู่บนเตียงด้วยพิษไข้และฤทธิ์ยาพิษเจือจางที่ถูกกรอกใส่ปากทุกค่ำคืน ร่างกายที่เคยสง่างามสมชายชาตรีบัดนี้ผอมโซไร้เรี่ยวแรง ราวกับเทียนไขที่ใกล้หมดเล่มทว่าค่ำคืนนี้กลับมีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบเงาร่างบอบบางในชุดคลุมสีเข้มลอบเร้นกายผ่านกำแพงเรือนป่าไผ่เข้ามาอย่างชำนาญ ดวงตาสุกสกาวภายใต้ผ้าคลุมกวาดตามองรอบบริเวณด้วยความระแวดระวัง หว่านหรง สตรีผู้กุมชะตาชีวิตของเขาไว้ครึ่งหนึ่ง นางแอบลอบเข้ามาเพื่อดูอาการและส่งสัญญาณบางอย่าง หลังจากที่นางต้องเดินทางเร่งรีบไปจัดการเรื่องราวที่ชายแดนแคว้นเปี้ยนจิ้งร่วมกับไป๋รั่วซีมาหมาดๆเมื่อแอบย่องเข้ามาถึงข้างเตียง ซีอวิ๋นที่สะลืมสะลืออยู่สะดุ้งตื่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำมองเห็นร่างระหงที่คุ้นเคย หัวใจที่เคยแห้งผากกลับเต้นระรัวขึ้นมาทันที"หว่านหรง..." เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อนางราวกับคนละเมอ"ชู่ว์... ข้าเอง" หว่านหรงรีบส่งสัญญาณห้ามปราม นางทรุดกายลงนั่งข้างเตียง

เสียงหน้าต่างไม้ถูกเปิดออกแผ่วเบา พร้อมกับร่างบอบบางในชุดคลุมสีเข้มที่ก้าวเข้ามาอย่างคุ้นชิน หว่านหรงปลดผ้าคลุมหน้าออกเผยให้เห็นใบหน้าที่สะสวยแต่เต็มไปด้วยรอยฝุ่นและคราบเหงื่อจากการเดินทางไกล ดวงตาสุกสกาวคู่นั้นฉายแววเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่เมื่อกวาดตามองเห็นซีอวิ๋นที่ยืนรอรับนางอยู่กลางห้องด้วยท่าทีสง่างามและมีเรี่ยวแรงขึ้นมาก นางก็ระบายยิ้มบางๆ ออกมา"ดูท่าทางท่านแล้ว…ข้าคงไม่ต้องกังวลว่าท่านจะตายก่อนที่แผนการจะสำเร็จกระมัง" หว่านหรงเอ่ยเย้าเบาๆ ขณะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ไม้ซีอวิ๋นรีบเดินเข้าไปรินน้ำอุ่นส่งให้นาง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด"เจ้าหายไปทางชายแดนเกือบเดือนเต็ม บาดแผลที่แขนหายดีแล้วหรือยัง? ข้าได้ยินข่าวว่ากลุ่มมือสังหารลอบโจมตีพวกเจ้าที่หุบเขาสายลมหนาว"หว่านหรงรับจอกน้ำขึ้นดื่มแก้กระหาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความแปลกใจเล็กน้อย"ข่าวไวเสียจริง... ใช่ พวกมันดักซุ่มโจมตี แต่เป็นการโจมตีองค์รัชทายาทกับพระชายาต่างหาก ข้าแยกกันเดินทางหน่ะ ตอนนี้รัชทายาทคงถึงเมืองหลวงแล้ว จากข่าวที่ฝ่าบาทต้องพิษจนประชวรหนัก!! ส่วนแผลแค่ถลอกปอกเปิก ไม่นานก็หายดีแล้ว

ประตูไม้ถูกถีบเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ รองแม่ทัพจื่อซวน บุรุษร่างกำยำใบหน้ามีแผลเป็นลากยาวจากหางคิ้วถึงคาง ทั้งๆที่ควรจะอยู่ในคุกหลวง กลับออกมาอยู่ด้านนอกได้แบบนี้ เกรงว่าจะไม่ยำเกรงราชสำนักแม้แต่น้อย!! พวกมันก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ตามด้วยทหารองครักษ์นับสิบคนที่ถือดาบเดินกรูเข้าล้อมรอบเตียงจื่อซวนกวาดสายตามองร่างของซีอวิ๋นที่นอนแน่นิ่งไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเตียง ลมหายใจรวยรินจนแทบไม่สังเกตเห็นหน้าอกกระเพื่อม เขาย่นหัวคิ้วด้วยความสงสัย"หึ!! นอนเป็นศพมาสองเดือนเต็ม ป่านนี้วิญญาณคงไปถึงยมโลกครึ่งตัวแล้วกระมัง" จื่อซวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ก่อนจะหันไปตวาดใส่หมอหลวงที่ยืนก้มหน้าตัวสั่นอยู่ข้างเตียง "ท่านหมอ อาการของมันเป็นอย่างไร เหตุใดมันจึงยังไม่ตายเสียที? พวกข้าจ่ายยาพิษให้มันดื่มทุกวัน ใยมันจึงอึดยิ่งกว่าแมลงสาบ!" หมอหลวงแสร้งทำเป็นตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว รีบรายงานด้วยเสียงสั่นเครือ "ทะ ท่านรองแม่ทัพ โปรดระงับโทสะ องค์ชายสามทรง…ทรงเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายแล้วจริงๆ พิษทูตนรกกัดกินเส้นเอ็นและหัวใจจนหมดสิ้น ชีพจรเต้นอ่อนมากจนแทบสัมผัสไม่ได้ เกรงว่าคงอยู่ได้ไม่เกินคืนนี้แ