All Chapters of ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน: Chapter 111 - Chapter 120

แววตานั้นมีแต่ความเสียใจ ที่แม้ใครจะชื่นชมว่าพระองค์ทรงมีพระปรีชาสามารถ ปกครองบ้านเมืองด้วยคุณธรรม แต่ตัวพระองค์เองรู้ดี ว่าพระองค์นั้นบกพร่องต่อหน้าที่บิดาและสามีแค่ไหน!!หากจะไล่เรียงก็ต้องเรียงมาตั้งแต่สกุลเฉียน สกุลเก่าของมารดารัชทายาทห่าวหราน คนพวกนั้น ปกป้องราชบัลลังก์ช่วยเขาจนตัวตาย เขากลับเชิดชูให้เข้ามาอยู่ในสุสานหลวงไม่ได้ อีกทั้งตอนตั้งราชวงศ์ใหม่ๆ ไม่มีเวลาดูแลบุตรชายคนเดียวที่รอดชีวิตจากคืนวันอันโหดร้าย จำต้องส่งให้เขาไปเติบโตกับคนสกุลไป๋ที่เป็นสหายกันมาช้านาน สุดท้าย…ห่าวหรานรักคนสกุลไป๋มากกว่าบิดาแท้ๆอย่างเขา!!จวบจนมาถึงฮองเฮา ที่แต่งงานกันเพียงเพราะอำนาจ แต่เขามักมีข้อโต้แย้งให้นางเสมอ รวมถึงเรื่องหากอยากได้ตำแหน่งฮองเฮาก็ต้องเว้นตำแหน่งรัชทายาทไว้ให้บุตรชายคนโตที่เกิดจากภรรยาเก่า ส่งบุตรชายคนรองไปถือศีลตั้งแต่อายุ5หนาว เคี่ยวเข็ญให้องค์ชายเจ็ดแข่งขันกับพี่ชายจนเกิดปมในใจและอยากเอาชนะกันจนถึงทุกวันนี้แต่หากถามว่าใครคือคนที่ทำให้พระองค์รู้สึกผิดที่สุดก็คงจะเป็นสนมเฉิง นางมีใจรักมั่นเพียงพระองค์ แต่ฝ่าบาทกลับดึงนางมาในการค้านอำนาจฝ่ายในให้พอเป็นพิธี ยามนางมีลูกก็บังคั

“ตั้งแต่เมื่อไหร่!! เหตุใดแม่จึงไม่รู้” เขายกยิ้มเย้ยยัน“เพราะเสด็จแม่มิได้เลี้ยงกระหม่อมมา คนที่เลี้ยงคือท่านป้าเฉิง กระหม่อมโตมากับนาง เรียนมากับนาง ในยามที่กระหม่อทมถูกขังก็เป็นนางที่ฉุดกระหม่อมออกมาจากมือยมโลก นางให้ชีวิตใหม่กระหม่อมตั้งแต่เด็กยันโต“ คำกล่าวนั้นทำทุกคนในที่นี้นิ่งสนิท ความเงียบที่หน้าอึดอัดนี้เหมือนทุกคนยอมรับกลายๆว่าคำที่เขาพูดนั้นจริงทุกคำ สนมเฉิงไม่ได้เลี้ยงเขา และฮองเฮาไม่ได้เมตตาเขาเหมือนสายเลือดแท้ๆ ดีที่ท่านป้าเฉิง ภรรยาใต้เท้าเฉิงและเป็นแม่บุญทำของเฉิงหว่านหรง ทำงานเป็นนางข้าหลวงและขอเป็นแม่นมให้เขาเอง เขาจึงเติบโตมาอย่างดี”เสด็จแม่ นางไม่อยากแต่งงานกับหยางตง นาง…อยากออกไปท่องโลกกว้าง ปล่อยนางไปได้หรือไม่“ คำพูดเย็นชานั้น มีท่าทีอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด”แม่ไม่ได้…ซีอวิ๋น แม่คิดว่า..การแต่งงานกับรัชทายาทเป็นเรื่องดี นางจะมีชีวิตที่ดีแม่ได้รังเกียจนาง แต่ในความคิดของแม่…“”ตอนนี้นางเป็นคู่หมายรัชทายาทงั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ“ คำถามนั้นไม่มีใครกล้าตอบ”เช่นนั้นหากกระหม่อมเป็นรัชทายาท…กระหม่อมสามารถไม่แต่งงานกับนางและให้อิสระแก่นางได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ!!““หากจะโทษ ก็

“องค์ชายสาม วันนี้…ต้องแต่งตั้งรัชทายาทหากมีสิ่งใดจะพูดคุยเอาไว้…” สนมเฉิงกลัวเหลือเกิน กลัวว่าฝ่าบาทจะทรงกริ้วและทำโทษบุตรชาย"เห็นทีว่าจะมิได้ สนมเฉิงวางใจเรื่องนี้สำคัญยิ่ง มิได้เอ่ยวาจาเล่นๆ... แต่เรื่องนี้เกี่ยวกับ 'การกบฏ' และการยักยอกเงินแผ่นดิน" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางท้องพระโรง ขุนนางฮือฮากันขึ้นทันทีซีอวิ๋นชูม้วนกระดาษและบัญชีลับขึ้นเหนือหัว ทหารองครักษ์รีบเข้ามานำไปถวายแด่ฮ่องเต้ผู้ประทับบนบัลลังก์ ฮ่องเต้ทรงเปิดออกทอดพระเนตร สีพระพักตร์ที่เคยเรียบเฉยค่อยๆ เปลี่ยนเป็นถมึงทึงและดำมืดลงทีละน้อย พระหัตถ์ที่ถือม้วนกระดาษสั่นเทาด้วยความกริ้ว"นี่มัน... อะไรกัน! หยางตง... เจ้าลูกอกตัญญู!" ฮ่องเต้ทรงตบลงบนพนักที่นั่งด้วยความโกรธเกรี้ยว เสียงดังก้องไปทั่วท้องพระโรงตอนนี้คนที่ลำพองใจว่าจะได้ขึ้นเป็นรัชทายาทยังมาไม่ถึงท้องพระโรง แต่ใต้เท้าเกินครึ่ง…หมดความไว้ใจหยางตงคนใจคตผู้นั้นไปแล้ว!!“ตามองค์ชายรองหยางตงมาเดี๋ยวนี้!!”ความเงียบงันเข้าปกคลุมท้องพระโรงอีกครั้ง บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก แต่ฮ่องเต้ผู้ทรงมีสายพระเนตรเฉียบคม ย่อมมองเห็นความจริงทั้งหมดแล้ว รอแค่เวลาให้คนที่เต

ยามที่ขันทีประกาศก้องถึงพระราชโองการต่างๆ สายตาของซีอวิ๋นก็ยังคงวนเวียนอยู่กับเฉิงหว่านหรง เขาสังเกตเห็นว่านางถอยหลังไปอีกก้าวหนึ่งเมื่อมีขุนนางผู้ใหญ่เดินเฉียดผ่าน “ด้วยการขึ้นรัชศกใหม่นี้ องค์ฮ่องเต้มีพระประสงค์ แจกจ่ายข้าวสารอาหารแห้งแก่ชาวบ้าน พร้อมทั้งตั้งโรงทาน88โรงทานเพื่อให้คนเร่ร่อนอิ่มท้องตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืน” เฉิงหว่านหรงได้ยินเช่นนั้นก็กัดริมฝีปากแน่น วิธีการนี้ พระสนมเฉิงที่ตอนนี้ได้ขึ้นเป็นพระพันปีแทนฮองเฮามาปรึกษานาง นางจึงชี้แนะไปตามความคิด ไม่คิดว่าฝ่าบาทจะเอาไปทำจริงๆ!!นางพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับความว่างเปล่า พยายามลบตัวตนของตนเองให้ออกจากสายตาของฝูงชน เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นความเกี่ยวพันหรือสายตาที่นางคิดว่าสามัญชนเช่นตนไม่ควรได้รับจากฮ่องเต้ ความเจียมเนื้อเจียมตัวนี้เองที่กรีดแทงหัวใจของซีอวิ๋นอย่างเจ็บปวด“เจ้ารู้หรือไม่ว่า มงกุฎหนักอึ้งนี้... ข้ามิได้ต้องการมันเลยแม้แต่น้อย” ซีอวิ๋นรำพึงอยู่ในใจ ขณะที่มือหนากำพนักพิงบัลลังก์มังกรแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาย่อมยินดีที่จะเป็นเพียงองค์ชายสามผู้ไร้อำนาจ ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีเคียงข้างพี่ชาย และม

“ฝ่าบาท…” น้ำเสียงนั้นอ่อนใจเหลือแสน สุดท้ายฮ่องเต้ซีอวิ๋นจำต้องเอ่ยอะไรบางอย่าง“จริงๆช่วงนี้ก็เป็นข้าเองที่ไม่มีเวลาจะไปพูดคุยให้นางเข้าใจ มีหลายสิ่งต้องเร่งแก้ไข และสร้างรากฐานบัลลังก์ให้มั่นคง เสด็จแม่…ท่านช่วยจับตาดูนางแทนลูกที หากนางอยากท่องโลกกว้างก็สนับสนุนนางไปเถอะ ขอแค่นางมีความสุขก็พอแล้ว”โครงสร้างขุนนางเก่า และการดูแลทุกข์สุขของราษฎรตามนโยบายแจกจ่ายข้าวสารอาหารแห้งที่หว่านหรงเคยมีส่วนให้คำปรึกษา ล้วนแต่เป็นภาระอันหนักอึ้งที่คอยดึงรั้งตัวเขาไว้ในท้องพระโรงและตำหนักส่วนพระองค์วันแล้ววันเล่า แต่ทุกคราที่เขามีเวลาว่างเพียงน้อยนิด บุรุษหนุ่มผู้ทรงอำนาจสูงสุดกลับเลือกที่จะใช้มันไปกับการตามแอบมองเงาร่างของสตรีที่อยู่ในใจ เขาพยายามทุกวิถีทางที่จะลดช่องว่าง ทรงหาข้ออ้างสารพัดเพื่อเสด็จไปยังตำหนักเยี่ยนอันหรือละแวกใกล้เคียงที่นางอยู่ เพียงเพื่อจะได้ทอดพระเนตรเห็นรอยยิ้มหรือได้ยินเสียงหวานๆ ที่เคยคุ้นเคยในอดีต“ฝ่าบาท... ฎีกาด่วนจากหัวเมืองทางใต้พ่ะย่ะค่ะ” เสียงของขันทีคนสนิทดังขึ้นขัดจังหวะ ขณะที่ซีอวิ๋นกำลังทอดพระเนตรออกไปนอกหน้าต่างตำหนักด้วยแววตาเหม่อลอย“วางไว้ตรงนั้น” ซีอวิ๋น